Connect with us

PEOPLE

«Συνέχισε, ακριβώς επειδή είσαι η μόνη γυναίκα!» – Jessica Einhorn

Published

on

Η Jessica Einhorn, η πρώτη γυναίκα διευθύντρια της Παγκόσμιας Τράπεζας, μοιράστηκε τις ιδέες της για την έννοια της διαφορετικότητας, την καριέρα και τη σημασία οι γυναίκες να πιστεύουν στον εαυτό τους.

Η Jessica Einhorn ήταν μια από τις ελάχιστες γυναίκες μεταξύ ανδρών με κοστούμια, έχοντας εργαστεί στο Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ στη δεκαετία του ’70 και στο τμήμα Οικονομικών Υποθέσεων του Υπουργείου Εξωτερικών. Αλλά όταν παρακολούθησε μια διάσκεψη στο Άμστερνταμ αμέσως μετά την ένταξή της στην Παγκόσμια Τράπεζα το 1981, η Einhorn άρχισε να σκέφτεται για τη σταδιοδρομία της σε ένα πεδίο που κυριαρχείται σε μεγάλο βαθμό από άνδρες.

«Ήταν μια αίθουσα με εκατοντάδες ανθρώπους και ήμουν η μόνη γυναίκα. Όταν γύρισα σπίτι μου είπα στη μητέρα μου: Εγώ τελειώνω, αυτό είναι, δεν μπορώ να το κάνω πια, απλά να είμαι η μόνη γυναίκα.  Και εκείνη μου απάντησε: «Ακριβώς επειδή είσαι η μόνη γυναίκα, έχεις την ευθύνη να μην σταματήσεις, αλλά να συνεχίσεις», λέει η Einhorn, η πρώτη γυναίκα διευθύνουσα σύμβουλος και ταμίας της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Τώρα στα 70 και συνταξιούχος, η Einhorn κοιτάζει την καριέρα της με ένα χαμόγελο στο πρόσωπό της, ακόμα και όταν μιλάει για δυσκολίες και «μοναχικές στιγμές», όπως αποκαλούσε τις μάχες της στον ανδροκρατούμενο κόσμο. Τότε οι πιθανότητες ήταν εναντίον των γυναικών και οι ανώτερες θέσεις προορίζονταν μόνο για τους άνδρες. Το 1992, η Einhorn, τότε 44 ετών, αντικατέστησε τον Donald Roth ως Ταμία της Παγκόσμιας Τράπεζας. Ο διορισμός της ήταν εξαιρετικά σημαντικός, αλλά όχι ένα σοκ για αυτήν, δεδομένης της φήμης και της εμπειρίας της.

Jessica Einhorn Credit: Rita Stankeviciute.

«Μέχρι τη στιγμή που ήμουν αντιπρόεδρος και ταμίας, ήμουν αρκετά γνωστή στις παγκόσμιες κεφαλαιαγορές, έτσι πήρα πολλά ωραία σημειώματα συγχαρητηρίων. Είχα συνεργαστεί με όλες τις μεγάλες τράπεζες σε όλες τις μεγάλες πρωτεύουσες μέχρι τότε», λέει η Einhorn, η οποία σπούδασε στο London School of Economics, με διδακτορικό στην πολιτική από το Πανεπιστήμιο του Princeton.

Το 1997, το Euromoney περιελάμβανε την Einhorn στον κατάλογο των “Top 50 Women in Finance” και την ονόμασε “ένα χρυσό κορίτσι στην Παγκόσμια Τράπεζα”.

“Η έλλειψη γυναικών σε θέσεις υψηλόβαθμων ανώτερων διευθυντικών στελεχών είναι αυτό που καθιστά τα επιτεύγματα των 50 γυναικών πιο αξιόλογα”, σημείωναν οι συντάκτες του Euromoney.

Οι γονείς της, Εβραίοι πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στη Νέα Υόρκη, την ενθάρρυναν πάντα να ακολουθεί τα όνειρά της. Τα αρχικά της σχέδια δεν περιλάμβαναν τα οικονομικά και την ανάπτυξη. Αντίθετα, ενδιαφερόταν για την πολιτική και τα θέματα που σχετίζονται με τη φτώχεια σε όλο τον κόσμο. Διαπίστωσε όμως ότι τα οικονομικά ήταν πολύ συνδεδεμένα με την πολιτική και την εξουσία γενικότερα.

Η Einhorn λέει ότι η προσωπική καθοδηγητική της φιλοσοφία σε όλη τη διάρκεια της καριέρας της ήταν να αποφύγει τα μακροπρόθεσμα σχέδια. «Ας το να συμβεί! Ο καλύτερος φίλος σας είναι η περιέργεια και πάλι, αν είστε ανοιχτοί στους ανθρώπους γύρω σας, θα δείτε πράγματα που ίσως δεν έχετε σκεφτεί».

Κατά τη διάρκεια της θητείας της στην Παγκόσμια Τράπεζα, η Einhorn ήταν γνωστή ως συντηρητικός διαχειριστής κινδύνων κρατώντας άψογα τα οικονομικά της Τράπεζας. Λέει ότι αυτό έθεσε ένα υψηλό στάνταρ. Ωστόσο, οι δεκαετίες του 1980 και του 1990 ήταν η αρχή της επανάστασης της οικονομικής ανάπτυξης με νέες καινοτόμες ιδέες. Η Einhorn δίνει όλη τη πίστη της στο να ξεκινήσει αυτή η επανάσταση στον Πρόεδρο της Παγκόσμιας Τράπεζας, Robert McNamara, του οποίου το όραμα αποτυπώθηκε στη διάσημη ομιλία του το 1973 στο Ναϊρόμπι. Ως αποτέλεσμα, η Τράπεζα κινήθηκε από την κατασκευή υποδομών στην ανακούφιση από τη φτώχεια σε όλο τον κόσμο.”Αυτό το όραμα απαιτούσε πολύ μεγαλύτερο ισολογισμό και αυτός ο ισολογισμός απαιτούσε την χρηματοδότηση από τις κεφαλαιαγορές”, λέει η Einhorn.

Κατά την 70ή επέτειο από την εναρκτήρια έκδοση του ομολόγου της Παγκόσμιας Τράπεζας, η Einhorn είναι πεπεισμένη ότι είναι ζωτικής σημασίας να συνδεθεί η ανάπτυξη με τις κεφαλαιαγορές, διότι μόνο οι κεφαλαιαγορές μπορούν να παράσχουν τους απαραίτητους πόρους για να επηρεάσουν την ανάπτυξη.

Η Einhorn δεν σκέφτεται τον εαυτό της ως πρωτοπόρο. Η μόνη της επιθυμία είναι να δώσει τη δυνατότητα σε άλλες γυναίκες να δουν ότι έχουν πιθανότητες και ότι η άνοδος προς τα πάνω είναι δυνατή.

Όταν η Einhorn εγκατέλειψε την Παγκόσμια Τράπεζα το 1996, τρεις από τις έξι ταμίες ήταν γυναίκες: Afsaneh Beschloss, Madelyn Antoncic και η σημερινή επικεφαλής, Arunma Oteh.
World Bank

PEOPLE

Η σούπα της Dorothy Day

ΓΕΩΡΓΙΑ Ν. ΓΛΕΟΥΔΗ

Published

on

‘ Η μεγαλύτερη πρόκληση σήμερα είναι η επανάσταση. Πώς θα κάνουμε τις καρδιές μας να επαναστατήσουν; Μόνο έτσι θα αλλάξουν τα πράγματα. Μέσα από την καρδιά του κάθε ενός από εμάς.”

Γεννήθηκε το 1897 σε μία μεσαία τυπική προτεσταντική αμερικανική οικογένεια της Νέας Υόρκης. Σύντομα θα βίωνε την απόλυτη φτώχεια αλλά δεν θα την άφηνε να τη διαλύσει ή να της σταματήσει τα όνειρα. Θα κατάφερνε να περάσει στο Πανεπιστήμιο του Ιλλινόις και από εκεί να γίνει η δημοσιογράφος της αριστεράς. Και μετά της Καθολικής αριστεράς..

“ Όταν γύριζα από το σχολείο, χαιρετούσα τους φίλους έξω από ένα εντυπωσιακό συγκρότημα κατοικιών. Έκανα ότι έμπαινα μέσα και περίμενα να φύγουν για να ξεκινήσω για το σπίτι. Ντρεπόμουν τόσο πολύ. Εκεί κατάλαβα πως νιώθουν όσοι ζουν στην απόλυτη φτώχεια.”

Η Dorothy Day στην ενήλικη ζωή της θα σύχναζε σε μπαρ με τον Ευγένιο Ο’ Νηλ, θα είχε πολλούς εραστές, θα έκανε μία έκτρωση και δύο απόπειρες αυτοκτονίας ενώ θα κατέληγε περιστασιακά στη φυλακή για περίπου 8 φορές. Εργαζόμενη ως δημοσιογράφος πλέον θα κάλυπτε θέματα πολιτικού και κοινωνικού ακτιβισμού στα οποία ήταν και η ίδια δραστήρια όπως το δικαίωμα ψήφου των γυναικών ή την εξάλειψη της φτώχειας και τον φυλετικό διαχωρισμό. Στα τέλη της δεκαετίας του 1920, η οικονομική κρίση θα έπληττε ανελέητα τις Δυτικές Ηνωμένες Πολιτείες. Όσοι ήταν ήδη φτωχοί, δεν μπορούσαν πλέον να βρουν καμία σωτηρία ενώ τα ποσοστά των ανέργων εκτινάχθηκαν.

“Ήμουν στην Ουάσινγκτον όταν βρέθηκα μπροστά σε μία απεργία πείνας ανέργων. Τους είδα να κάθονται σιωπηλά και να υποφέρουν ενώ κρατούσαν υπομονετικά τα πλακάτ με τα συνθήματα τους. Εκεί κατάλαβα ότι η ζωή μου μέχρι τώρα δεν κοίταζε κανένα άλλον εκτός από εμένα. Είχα χάσει κάθε αίσθηση της λέξης “κοινότητα”.”

Μετά τη γέννηση της κόρης της Tamar, η Dorothy Day θα στραφεί στον καθολικισμό και θα τον ακολουθήσει μέχρι το τέλος της ζωής της παρά τις αντιρρήσεις του αναρχικού συζύγου της.

“Για εμένα ο καθολικισμός συμβόλιζε τη θρησκεία των φτωχών και όσων υπέφεραν.”

Γνωστή για τις απόψεις της στο χώρος της καθολικής πλέον αριστεράς, μία ημέρα θα ακούσει ένα χτύπημα στην πόρτα του σπιτιού της. Ήταν Δεκέμβριος του 1932. Μπροστά της θα βρίσκεται ο Peter Maurin, ένας Γάλλος ιερέας και αγρότης στον Καναδά,κοντά στα πενήντα, που ήρθε να τη βρει και να πραγματοποιήσουν μαζί το κοινό τους όραμα. Καθισμένοι μαζί, ο Peter Maurin θα της μιλήσει για όσα σκέφτεται όλα αυτά τα χρόνια: προγράμματα δράσης, συζητήσεις, σπίτια φιλοξενίας για φτωχούς και αστέγους, αγρονομικά πανεπιστήμια για να τους προσφέρουν δεξιότητες αλλά και μία εφημερίδα. Μία εφημερίδα όπου θα ενημερώνει και θα είναι το όχημα για να γίνουν οι κοινωνικές αλλαγές. Μία εφημερίδα που θα προωθεί κοινωνικές και ειρηνικές ιδέες.

Την 1η Μαΐου 1933, εν μέσω μίας τεράστιας οικονομικής κρίσης η εφημερίδα “Catholic Worker” θα κάνει την πρώτη της εμφάνιση στους δρόμους της Νέας Υόρκης. Με αυτόν τον τρόπο θα ξεκινήσει και η δημιουργία ενός νέου κινήματος που μένει ολοζώντανο και δραστήριο μέχρι τις ημέρες μας: του Catholic Worker Movement.

Διασκορπισμένοι στη Union Square, η Dorothy Day μαζί με ορισμένους εθελοντές θα προσφέρουν τα αντίτυπα του Catholic Worker για ένα σεντ. Το κόστος ήταν τόσο χαμηλό έτσι ώστε να μπορούν να το αγοράσουν όλοι! Η πρώτη εκείνη εφημερίδα περιείχε 8 σελίδες όλες γραμμένες από τη Dorothy στο τραπέζι της κουζίνας της. Μέχρι το Δεκέμβριο του 1933, η ζήτηση θα έχει αυξηθεί τόσο πολύ έτσι ώστε να τυπώνουν κάθε μήνα 100.000 αντίτυπα τα οποία θα ταξίδευαν σε σχολεία και ενορίες σε ολόκληρη την Αμερική.

Από το 1933 έως και σήμερα, η εφημερίδα δημοσιεύει άρθρα για το ρατσισμό, την εκμετάλλευση και την ίση μεταχείριση των μειονοτήτων. Στη δεκαετία του 1960 όπου το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα ήταν στην ακμή του, η εφημερίδα έδωσε το στίγμα της για ισότητα και δικαιοσύνη για όλες τις φυλές. Την ημέρα του θανάτου του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, η Dorothy έγραψε:

“Ερχόταν κάθε μέρα αντιμέτωπος με τον θάνατο και είχε πει πολλές φορές ότι γνώριζε πως θα πεθάνει λόγω της πίστης του. Της πίστης του ότι οι άνθρωποι θα μπορούν να ζουν μαζί αγαπημένοι ως αδερφοί. Της πίστης του στη διδασκαλίας των Ευαγγελίων για την αποφυγή της βίας. Της πίστης του ότι ο άνθρωπος είναι ικανός να αλλάξει, να ανθίσει και να μεγαλώσει μέσα από την αγάπη. (Dorothy Day, The Catholic Worker, Απρίλιος 1968)

Το επόμενο βήμα ξεκινάει. Μέσα στο επόμενο διάστημα από την κυκλοφορία της εφημερίδας, 120 σπίτια φιλοξενίας για φτωχούς και αστέγους θα ξεφυτρώσουν σε ολόκληρη τη χώρα έως το 1936. Οι εθελοντές (οι περισσότεροι μη Καθολικοί) θα αγκαλιάσουν τα σπίτια αλλά και τις ουρές ανθρώπων που συρρέουν κάθε μέρα. Συσσίτια (soup kitchens), ξενώνες, διανομή ρούχων, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ήταν όσα έκαναν όλους αυτούς τους ανθρώπους να βρουν ξανά μία οικογένεια και ένα καταφύγιο αγάπης.

“ Ο στόχος ήταν απλός: ‘Αυτό που θα θέλαμε να κάνουμε είναι να αλλάξουμε τον κόσμο. Θέλαμε να είναι οι άνθρωποι ικανοί μόνοι τους να έχουν το φαγητό τους, να έχουν τα ρούχα τους και το σπίτι τους. Θέλαμε να παλέψουμε για καλύτερες συνθήκες φωνάζοντας ακατάπαυστα για τα δικαιώματα των φτωχών, των εργατών και των απόρων.”

Σε μία συνέντευξη του για τη Dorothy Day, ο πρώην αρχισυντάκτης της εφημερίδας, Robert Ellsberg θα δήλωνε “ Η Dorothy Day ζούσε και η ίδια μέσα στη φτώχεια. Όχι επειδή δεν μπορούσε διαφορετικά αλλά επειδή έτσι το επέλεξε. Ήταν ένα μέρος της ατζέντας που προωθούσε για τα δικαιώματα των φτωχών και για τον αγώνα της ενάντια στην απόλυτη φτώχεια.”

Η ίδια θα έπαιρνε μέρος σε εκστρατείες κατά της φτώχειας, θα ήταν σε διαμαρτυρίες έξω από το Λευκό Οίκο ενώ δε δίστασε το 1935 να πάρει μέρος σε μία διαμαρτυρία έξω από Γερμανικό Προξενείο στη Νέα Υόρκη για τους χαμηλούς μισθούς που βασάνιζαν τότε το γερμανικό λαό. Ταξίδεψε όπου υπήρχε φτώχεια και μίλησε σε συνέδρια για την αντιμετώπιση της. Έδωσε στον κόσμο να καταλάβει ότι η φτώχεια είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Υπάρχει παντού ακόμα και μέσα στο σπίτι μας, ακόμα και στο διπλανό μας σπίτι. Δεν αρκεί ένα πιάτο φαγητό και ένα ζεστό ρούχο για να γεμίσουν οι “γκρι ψυχές” όπως τις αποκαλούσε με το πράσινο χρώμα της ελπίδας. Χρειάζεται ενημέρωση, κινητοποίηση και ενδυνάμωση των ανθρώπων έτσι ώστε να διαμορφώσουν τις ζωές τους. Να γεμίζουν οι ίδιοι το τραπέζι τους.

Η Καθολική Εκκλησία δε στήριξε το όραμα της Dorothy Day και του Peter Maurin. Για τα δεδομένα της Εκκλησίας, ήταν μία γυναίκα αναρχική ή κομμουνίστρια η οποία είχε κάνει έκτρωση. Πλέον,υπάρχουν συζητήσεις στους κόλπους της Καθολικής Εκκλησίας για την αγιοποίηση της Dorothy Day αλλά αρκετοί κληρικοί έχουν σοβαρές ενστάσεις και αμφιβολίες.

Σήμερα η κυκλοφορία του Catholic Worker συνεχίζεται. Υπάρχουν 200 σπίτια φιλοξενίας σε Αμερική, Αυστραλία, Καναδά, Γερμανία, Ολλανδία, Ιρλανδία, Μεξικό, Νέα Ζηλανδία και Σουηδία. Η εγγονή της Dorothy Day, η 57χρονη σήμερα, Martha Hennesy εργάζεται σε ένα σπίτι φιλοξενίας στο East Village, Maryhouse. Εκεί έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής της η Dorothy Day. “Ζούσε ακολουθώντας τα λόγια του Χριστού στην Επί του Όρους ομιλία.

Λίγα στενά παρακάτω, ένα άλλο σπίτι φιλοξενίας , το St Josephs House ανοίγει την κουζίνα του. Οι 25 εθελοντές ετοιμάζουν τα πιάτα στην τραπεζαρία ενώ ανακατεύουν τη σούπα. Ήδη έχει αρχίσει να σχηματίζεται η ουρά. Δυστυχώς,το όραμα της Dorothy Day μέχρι σήμερα δεν έχει πραγματοποιηθεί. Η κοινωνία δεν άλλαξε. Σχηματίζονται ακόμα ουρές για ένα πιάτο σούπα..

Continue Reading

PEOPLE

Συνέντευξη με τον Νοτιοαφρικανό μεγιστάνα Sello Rasethaba

Published

on

Καθώς η Ρωσία προσπαθεί να ενισχύσει το οικονομικό της προφίλ, ο αριθμός των αφρικανών επιχειρηματιών συνεχώς μεγαλώνει και δίνει δυναμικό παρών σε επιχειρηματικές και οικονομικές εκδηλώσεις στη Ρωσία, μια από τις οποίες είναι το ετήσιο Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης. Αυτό ειδικά το φόρουμ, συγκεντρώνει πολιτικούς και επιχειρηματικούς ηγέτες για να συζητήσουν τα πιο πιεστικά ζητήματα που επηρεάζουν την παγκόσμια οικονομία, την ανάπτυξη και τη χρηματοδότηση.

Για τους ξένους συμμετέχοντες, το φόρουμ προσφέρεται για δικτύωση και συζήτηση των επιχειρηματικών στρατηγικών, ενώ χρησιμεύει και ως σημαντική πλατφόρμα μελέτης, χρήσιμη για την εμβάθυνση της γνώσης σχετικά με την οικονομία και τους πιθανούς τρόπους συναλλαγής των επιχειρήσεων στη Ρωσία. Σε αυτή την συνέντευξη με τον νοτιοαφρικανό μεγιστάνα Sello Rasethaba, συζητάμε για τις τρέχουσες τάσεις των Ρωσο-Αφρικανικών οικονομικών συνεργασιών.

Ως ένας από τους συμμετέχοντες στο Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης (SPIEF2018), ποια ήταν τα πιο σημαντικά ζητήματα που συζητήθηκαν σχετικά με τη Ρωσία και την Αφρική;

Πώς η Ρωσία θα μπορέσει να δημιουργήσει μια ευημερούσα εμπορική σχέση με την Αφρική που να ωφελεί όλους. Η Ρωσία πρέπει να εξετάσει πρακτικές στρατηγικής σε διαβούλευση με τις αφρικανικές χώρες.

Κατά την άποψή σας, εξετάζοντας την οικονομική ισχύ της Ρωσίας, την παγκόσμια κατάστασή της και ως σταθερό μέλος των BRICS, πώς θα αξιολογούσατε τις τρέχουσες επενδύσεις και την επιχειρηματική εμπλοκή της με την Αφρική;

Η σημερινή επενδυτική και επιχειρηματική εμπλοκή με την Αφρική αυξάνεται συνεχώς. Ωστόσο, πρέπει να κάνουμε περισσότερα, αν και τα δύο μέρη είναι αμοιβαία πρόθυμα να το πράξουν.

Ορισμένοι εμπειρογνώμονες αποδίδουν στην αποτυχία της οικονομικής πολιτικής της Ρωσίας την έλλειψη συστήματος χρηματοδότησης. Για παράδειγμα, η Κίνα δημιούργησε το Ταμείο Ανάπτυξης της Αφρικής ως μία σημαντική πηγή στήριξης για την υλοποίηση των έργων υποδομής της στην Αφρική. Ποια είναι η άποψή σας για αυτό;

Η Ρωσία μαζί με τις αφρικανικές χώρες πρέπει να δημιουργήσουν κρατικά επενδυτικά ταμεία χρησιμοποιώντας τη δύναμη των πόρων αυτών των χωρών.

Σε αυτό το στάδιο, όταν η Ρωσία αγωνίζεται πυρετωδώς να αυξήσει το οικονομικό της προφίλ, προτείνετε τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα της Ρωσίας, ιδιαίτερα οι τράπεζες, να συμμετέχουν στη χρηματοδότηση εταιρικών σχεδίων στην ήπειρο;

Η Ρωσία πρέπει να υποστηρίξει επιθετικά πρωτοβουλίες όπως η ίδρυση του Οργανισμού Αξιολόγησης των BRICS και του Νέου Διεθνούς Συστήματος Πληρωμών που υποστηρίζει το Επιχειρηματικό Συμβούλιο για να διευκολύνει τη χρηματοδότηση εταιρικών σχεδίων στην Αφρική.

Θα μπορούσατε να εξηγήσετε τους πιθανούς λόγους για τους οποίους οι επιχειρήσεις της Αφρικής είναι εξαιρετικά χαμηλές ή εντελώς απούσες, σε σύγκριση με τις ασιατικές χώρες, στη Ρωσική Ομοσπονδία;

Υπάρχουν τόσα πολλά άγνωστα πεδία και επενδυτική άγνοια, είναι πολύ σημαντικό η Ρωσία να έχει ένα σαφές όραμα για τη σχέση που θέλει με την Αφρική.

Τι θα λέγατε για τις προοπτικές της Ευρασιατικής Οικονομικής Κοινότητας (Ρωσία, Λευκορωσία, Καζακστάν, Αρμενία και Κιργιζιστάν);

Η Ρωσία πρέπει να μιμηθεί το πρόγραμμα Africa Outreach με στόχο τη συμμετοχή ολόκληρης της Αφρικής στα BRICS και να περιλαμβάνει εξίσου την Οικονομική Κοινότητα της Ευρασίας και αυτή θα είναι μια πολύ ισχυρή οικονομική κοινότητα.

*Μετάφραση- απόδοση από το Modern Diplomacy μέσω της αποκλειστικής διεθνούς συνεργασίας με το presscode.gr

Continue Reading

PEOPLE

Η επιστροφή της Cara Delevingne

Published

on

Η Cara Delevingne είναι το πρόσωπο της νέας καμπάνιας του TAG Heuer. Αντιμετωπίζοντας ένα λιοντάρι, ρισκάρει και προσωποποιεί το σλόγκαν «Μην λυγίζεις στην πίεση».

Η TAG Heuer παρουσίασε τη νέα διαφημιστική της καμπάνια, που χαρακτηρίζει την πανέμορφη Cara Delevingne. Μια διαπεραστική ματιά, σίγουρη για τον εαυτό της, το κορίτσι αυτό αντιμετωπίζει ένα λιοντάρι, το αγαπημένο της ζώο. Μια έντονη παράσταση που πραγματοποιήθηκε από τη συνεργασία μεταξύ του David Yarrow, ενός φωτογράφου γνωστού για τα πορτρέτα των άγριων ζώων, και του Kevin Richardson, με το παρατσούκλι “The Lion Whisperer”, που έχει ιερό για άγρια ζώα στην καρδιά της νοτιοαφρικανικής σαβάνας.

Χάρη στο καλλιτεχνικό ταλέντο του David και τις γνώσεις του Kevin, η Cara Delevingne κατάφερε να αντιμετωπίσει το μεγαλείο του βασιλιά των ζώων.

Ως σύμβολο του θάρρους, της αντοχής και της δύναμης, το λιοντάρι είναι το ζώδιο του Cara και το «τοτέμ» της. Το έχει τατουάζ πάνω στο δάχτυλό της και την εμπνέει, την καθοδηγεί στις επιλογές της επιτρέποντάς της να αντιμετωπίσει τους κινδύνους.

«Δεν μπορούμε να αφήσουμε την πίεση να μας συντρίψει. Πρέπει να χρησιμοποιηθεί ως καύσιμο για να μας ωθήσει προς τα εμπρός και να αντιμετωπίσουμε τους φόβους και τις ανησυχίες μας» λέει η Cara Delevingne.

Το μοντέλο αποτελεί πηγή έμπνευσης για χιλιάδες νέες γυναίκες και ένας θαυμάσιος πρεσβευτής για τα γυναικεία ρολόγια της TAG Heuer. Η εκστρατεία “Do not Crack Under Pressure” περνάει σε μια νέα διάσταση με την Cara Delevingne, που εκπροσωπεί τη σύγχρονη νεολαία ως θορυβώδης και τολμηρή.

Continue Reading

Trending

Copyright © 2018 PRESSCODE