Connect with us

WORLD AFFAIRS

Ποιες είναι οι μελλοντικές προθέσεις της Κίνας;

Published

on

Καθώς η ισχύς της Κίνας αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο, πολλές περιφερειακές και παγκόσμιες δυνάμεις ανησυχούν για την οικονομική, πολιτική και στρατιωτική δυναμική της.

Υπάρχει μια παγκόσμια δυσπιστία σχετικά με τις προθέσεις της Κίνας, η οποία έχει προκληθεί από πολιτικές αποφάσεις και δραστηριότητές της τα τελευταία 30 χρόνια. Η ιδιαίτερη σχέση μεταξύ της Κίνας και των Ηνωμένων Πολιτειών και η οικονομική αλληλεξάρτηση, έχει προκαλέσει σύγχυση και αντικρουόμενες απόψεις μεταξύ των αναλυτών, που αναρωτιούνται κατά πόσο η αύξηση του ανταγωνισμού μεταξύ των δύο παγκόσμιων δυνάμεων θα επηρεάσει ή και θα απορρυθμίσει την παγκόσμια τάξη. Μήπως η Κίνα προσπαθεί να αυξήσει την επιρροή της στο διεθνές επίπεδο, αποσκοπώντας τελικά στην ανατροπή της τρέχουσας παγκόσμιας ισορροπίας;

Η εξωτερική πολιτική της Κίνας στηρίζεται σε τρεις υποθέσεις για το πώς λειτουργεί ο κόσμος: την επιβίωση σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον, την προάσπιση και διαφύλαξη των συμφερόντων της με κάθε κόστος, και τη διασφάλιση πως διαθέτει τον απαραίτητο έλεγχο και τους αναγκαίους πόρους για να διατηρηθεί η ισορροπία δυνάμεων. Η Κίνα εγκατέλειψε την παραδοσιακή εξωτερική πολιτική της απομόνωσης και επέτρεψε στον εαυτό της να προσαρμοστεί στο σύγχρονο κόσμο, να αναπτυχθεί οικονομικά και να εμφανιστεί ως μια νέα παγκόσμια δύναμη.

Ο «αρμονικός κόσμος» είναι μια ιδέα του πρώην προέδρου Χου Ζιντάο, εισήχθη για πρώτη φορά το 2005 και αποτελεί τον άξονα της κινεζικής εξωτερικής πολιτικής: η επίτευξη της διαρκούς ειρήνης και κοινής ευημερίας, σε έναν κόσμο όπου όλοι οι πολιτισμοί θα πρέπει να συνυπάρχουν αρμονικά. Η επιθυμία να κλείσει το χάσμα μεταξύ πλούσιων και φτωχών που προκαλεί κοινωνικές εντάσεις στο εσωτερικό και σε διεθνές επίπεδο, μέσω της εφαρμογής τεσσάρων δράσεων: πολυμέρεια, οικονομική συνεργασία, διατήρηση της πολυμορφίας μέσω της ισότητας και της δημοκρατίας, και τη μεταρρύθμιση του ΟΗΕ με ορθολογικό τρόπο. Ωστόσο, η Κίνα μέχρι στιγμής δεν έχει κάνει πράξη αυτά τα υψηλά ιδανικά με συγκεκριμένες δράσεις.

Οι ηγέτες της Κίνας θεωρούν ηθικά λάθος την παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις μιας άλλης κυρίαρχης χώρας. Στρατιωτικά, η Κίνα φαίνεται να ενδιαφέρεται περισσότερο για τη διατήρηση των “βαρβάρων” μακριά από το έδαφός της, παρά τη διαμάχη στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Το Πεκίνο αναμφίβολα γνωρίζει ότι αυτές οι πρακτικές προκαλούν τριβές μεταξύ της Κίνας και των Ηνωμένων Πολιτειών, ωστόσο, η ανάγκη της να στηρίξει μια ταχέως αναπτυσσόμενη οικονομία της και να διατηρήσει την αύξηση του βιοτικού επιπέδου για την τεράστια πληθυσμό της – με την απόκτηση πολύτιμων πόρων, όπως το πετρέλαιο, μέταλλα και νερό – μπορεί να είναι η πιο ισχυρή κινητήρια δύναμη πίσω από την εξωτερική της πολιτική, από οτιδήποτε άλλο.

Η Κίνα εξακολουθεί να διατηρεί το μαρξιστικό/ λενινιστικό μοντέλο αυταρχικής διακυβέρνησης και το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα (ΚΚΚ) είναι το μόνο πολιτικό κόμμα που επιτρέπεται στο εσωτερικό της Κίνας και η εξουσία του είναι αδιαμφισβήτητη. Παρόλο που η Κίνα έχει εγκαταλείψει την τυπική σοσιαλιστική οικονομία των παλιών κομμουνιστικών κοινωνιών και έχει υιοθετήσει έναν «ελεγχόμενο» καπιταλισμό δυτικού τύπου, η κυβέρνηση έχει καταστήσει σαφές ότι οποιαδήποτε αμφισβήτηση της μονοκομματικής κυριαρχίας της δεν θα γίνει ανεκτή. Ενώ πολλοί Κινέζοι έχουν αποκτήσει ως ένα βαθμό προσωπική, οικονομική, πολιτιστική και πνευματική ελευθερία, αυτές οι νέες ελευθερίες προϋποθέτουν το σεβασμό στην αδιαμφισβήτητη παντοδυναμία του κόμματος.

Ίσως το κίνητρο για τη μεταρρύθμιση της εξωτερικής τους πολιτικής, είναι η διεκδίκηση μιας θέσης που θεωρούν πως τους ανήκει, δηλαδή ανάμεσα στις παγκόσμιες δυνάμεις και που χάθηκε απότομα την περίοδο του Μάο. Ίσως η εξωτερική πολιτική της παγκόσμιας αρμονίας είναι ένα μήνυμα προς τις ΗΠΑ και άλλους διεθνείς παράγοντες, ότι δεν έχει καμία πρόθεση να αμφισβητήσει το υπάρχων αμερικανοκεντρικό διεθνές σύστημα. Ίσως η συνεχής απειλή οικονομικών κυρώσεων χρησιμεύει ως μια υπενθύμιση ότι η Κίνα είναι ευάλωτη λόγω της εξάρτησής της από τις αγορές των πιο προηγμένων χωρών. Παρ ‘όλα αυτά, είναι περισσότερο πιθανό η κινεζική εξωτερική πολιτική -σε μεγάλο βαθμό- να διαμορφώνονται από την ανησυχία της ότι δεν είναι ακόμα μια πραγματική παγκόσμια δύναμη, πολύ λιγότερο ένας παγκόσμιος ηγέτης. Αυτή η αυτοθεωρούμενη ανησυχία κατωτερότητας φαίνεται πως έχει μεγάλη επιρροή στο Πεκίνο.

Ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες εκφράζουν κατά καιρούς την ανησυχία τους σχετικά με τις μελλοντικές προθέσεις της Κίνας, δεν θεωρείται πλέον ως άσπονδος εχθρός. Έχουν αναπτύξει στενούς εμπορικούς δεσμούς και αλληλοεξαρτώνται οικονομικά. Παρά τις οικονομικές, στρατιωτικές και πολιτικές σχέσεις που διατηρούν οι δύο χώρες, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν έντονες επιφυλάξεις σχετικά με την αδυσώπητη οικονομική ανάπτυξη της Κίνας, η οποία εν μέρει τροφοδοτείται από τις δραστηριότητες της οικονομικής κατασκοπείας και της κλοπής πνευματικής ιδιοκτησίας.

Παραδόξως, παρά τους φόβους ότι η Κίνα θα μπορούσε μια μέρα να γίνει ένας πιο επιθετικός διεθνής παίκτης, οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκουν το ίδιο απογοητευτική την απροθυμία της Κίνας να γίνει πιο ενεργή στη διεθνή σκηνή, αρκεί να ακολουθεί τους όρους του παιχνιδιού που θέτουν οι αμερικανοί. Η δυσπιστία της Κίνας από αυτές τις παράδοξες αμερικανικές τάσεις πηγάζει από την ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση ότι οι ΗΠΑ θέλουν να αποδυναμώσουν την Κίνα εμποδίζοντας την οικονομική και στρατιωτική της ανάπτυξη της, παίζοντας ουσιαστικά διπλό παιχνίδι. Αυτή η ανησυχία δημιουργεί ένα ασαφές πλαίσιο συνεργασίας που αναμένεται να συνεχιστεί και στο μέλλον.

Η ιστορία μας διδάσκει πως όταν ένα κράτος έχει αυξημένη δύναμη και επιρροή, ο πειρασμός της επέκτασης της κυριαρχίας, προκειμένου να τροποποιηθεί το διεθνές σύστημα σύμφωνα με τα δικά του συμφέροντα γίνεται έντονος. Οπωσδήποτε, η Κίνα έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει τον πλούτο, τα στρατιωτικά μέσα, και το ανθρώπινο δυναμικό για να γίνει ο επόμενος παγκόσμιος κολοσσός. Είναι φυσικό λοιπό, για τον σημερινό παγκόσμιο κολοσσό, να λαμβάνει τα μέτρα του.

Ενώ παραμένει εξαιρετικά απίθανο η Κίνα να χρησιμοποιήσει τα τεράστια αποθεματικά της για να πλημυρίσει τις παγκόσμιες αγορές, ή να αποφασίσει να σταματήσει τη χρηματοδότηση του αμερικανικού χρέους, το γεγονός ότι η διεθνής κοινότητα πρέπει να επαγρυπνεί ακόμη και για τη δυνατότητα αυτή, είναι άκρως ανησυχητικό. Αν και δεν είναι ακόμη σαφές προς ποια κατεύθυνση επιθυμεί η ηγεσία της Κίνας να κινηθεί, όσοι υποστηρίζουν τη λεγόμενη «Pax Americana» μπορούν να βγάλουν ένα στεναγμό ανακούφισης: όσο η Κίνα επικεντρώνεται στη δική της εγχώρια ανάπτυξη και σταθερότητα, το σημερινό status quo θα συνεχιστεί.

WORLD AFFAIRS

dash 01: Ο Ρωσικός γρίφος

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Published

on

Το πρώτο τεύχος του dash, προσφέρει στους αναγνώστες -εξειδικευμένους και μη, μια ολοκληρωμένη ματιά στα γεωστρατηγικά σχέδια και τις προκλήσεις της σημερινής Ρωσίας. Μέσα από τα άρθρα που επιλέξαμε, θα βρείτε αναλύσεις σχετικά με τις αμυντικές, οικονομικές και πολιτικές ικανότητες της Ρωσικής Ομοσπονδίας, όπως και τις αμφιλεγόμενες στρατηγικές της στον τομέα του κυβερνοχώρου. Φυσικά, η θρησκεία αποτελεί ένα σημαντικό κομμάτι για την κατανόηση του Ρωσικού τρόπου σκέψης και μια κυρίαρχη παράμετρο για την ανάκαμψη του Ρωσικού έθνους.

Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ είχε πει για τη Ρωσία, πως αποτελεί ένα γρίφο τυλιγμένο σ’ ένα μυστήριο μέσα σ’ ένα αίνιγμα. Αυτό το μυστήριο για να αποκωδικοποιηθεί, χρειάζεται να λάβουμε υπόψη μας μια σημαντική παράμετρο: το εθνικό συμφέρον της Ρωσίας.

Είναι γεγονός, πως τα τελευταία χρόνια η Ρωσία βρίσκεται συνεχώς στο επίκεντρο των διεθνών συζητήσεων – για τον σωστό ή τον λάθος λόγο. ΜΜΕ και πολιτικοί χρησιμοποιούν τη Ρωσία και τον πρόεδρό της, ως κίνδυνο, παράδειγμα προς αποφυγή και παράγοντα αστάθειας. Ασφαλώς, υπάρχει και η άλλη πλευρά για την οποία ο Βλαντιμιρ Πούτιν αποτελεί το φωτεινό πρότυπο του ηγέτη που χρειάζεται ο σημερινός κόσμος. Δυτικοί πολιτικοί προσπαθούν να χτίσουν καριέρες δαιμονοποιώντας τον Ρώσο πρόεδρο, ή εμφανίζονται ως συνομιλητές του.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες και παρά τις προεκλογικές δεσμεύσεις (και επιθυμίες) του προέδρου Τράμπ, η Ρωσία ξαναπαίρνει τη θέση που κατείχε κατά την ψυχροπολεμική περίοδο ως ο μεγάλος «σκοτεινός και αδίστακτος» αντίπαλος. Η πολιτική της επαναπροσέγγισης δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στο πολιτικοστρατιωτικό κατεστημένο, ενώ αυτή της αντιπαράθεσης μοιάζει πιο οικεία.

Καθώς ο μονοπολικός κόσμος δύει και οι νέες δυνάμεις εμφανίζονται στον ορίζοντα, είναι απαραίτητο να θυμηθούμε πως ο στόχος του ψυχροπολεμικού παιχνιδιού δεν ήταν ποτέ η επικράτηση επί του αντιπάλου. Αντίθετα, ο σκοπός ήταν να συνεχίζεται το παιχνίδι. Αυτό φαίνεται πως το ξέχασε η Αμερική και την περίοδο του Γιέλτσιν προσπάθησε να τελειώσει οριστικά με τη Ρωσία. Η δυναμική επάνοδος της Ρωσίας, δίνει στους αμερικανούς τη δυνατότητα να συνεχίσουν αυτό το παιχνίδι, εκεί από όπου σταμάτησαν.

Μπορείτε να κατεβάσετε δωρεάν το πρώτο τεύχος του dash

Continue Reading

WORLD AFFAIRS

Το αποτελεσματικό Σκανδιναβικό μοντέλο ήπιας ισχύος

Ammara Najeeb

Published

on

Οι πρόσφατες τάσεις δείχνουν ότι με την ευρεία χρήση των social media και των μέσων μαζικής ενημέρωσης, η δημόσια διπλωματία έχει αναδειχθεί ως κύριο εργαλείο για την προώθηση θέσεων των κυβερνήσεων. Οι αρχές της δημόσιας διπλωματίας διευκολύνουν τις κυβερνήσεις να επιτύχουν συγκεκριμένους στόχους εξωτερικής πολιτικής, δημιουργώντας διεθνείς δεσμούς, βελτιώνοντας το επίπεδο κατανόησης, την αμοιβαία εμπιστοσύνη και εξαλείφοντας τις προκαταλήψεις και τα στερεότυπα. Κορυφαίοι αναλυτές θεωρούν ότι η δημόσια διπλωματία είναι ένα από τα πιο ισχυρά μέσα ήπιας ισχύος μέσω της οποίας μια χώρα μπορεί να αυξήσει τη φήμη και την αναγνώρισή της στο εξωτερικό. Η θετική αντίληψη και η εικόνα μιας χώρας στο εξωτερικό έχει πολλαπλά οφέλη: ενισχυμένες ξένες άμεσες επενδύσεις, βελτιωμένο διεθνές εμπόριο, τόνωση του τουρισμού και ενίσχυση της αμοιβαίας συνεργασίας σε φυσικές καταστροφές.

Τα μικρά και μεσαία κράτη χρησιμοποιούν την ήπια ισχύ ως εργαλείο προβολής της δημόσιας εικόνας τους αποκτώντας τεράστια οφέλη. Σύμφωνα με τον Jozef Batora, για αυτή την ομάδα κρατών, η δημόσια διπλωματία αντιπροσωπεύει «μια ευκαιρία να αποκτήσουν επιρροή και να διαμορφώσουν τη διεθνή ατζέντα με τρόπους που ξεπερνούν τους περιορισμένους πόρους και την οικονομική δύναμη». Τα Σκανδιναβικά κράτη (Δανία, Φινλανδία, Νορβηγία και Σουηδία) αποτελούν το τέλειο παράδειγμα. Το Soft Power Survey, το 2012 κατέταξε αυτές τις τέσσερις χώρες στις κορυφαίες δεκατρείς ισχυρότερες χώρες του κόσμου. Το μυστικό της επιτυχίας τους είναι η υιοθέτηση εξατομικευμένων στρατηγικών δημόσιας διπλωματίας, παράλληλα με την ικανότητα να χρησιμοποιούν την περιφερειακή συνεργασία ως εργαλείο για την προώθηση στόχων εξωτερικής πολιτικής.

Η Νορβηγία, χρησιμοποιώντας εξειδικευμένη διπλωματία, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ειρηνευτική διαμεσολάβηση, η Σουηδία επικεντρώθηκε στο διάλογο για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων των γυναικών, η Δανία και η Φινλανδία υιοθέτησαν την ανοιχτή κοινωνία, προσελκύοντας νέους επιστήμονες και εταιρείες υψηλής τεχνολογίας που επιδιώκουν να επενδύσουν στο εξωτερικό. Τέτοια καινοτόμα και ελκυστικά βήματα επέτρεψαν στα κράτη να βελτιώσουν την αναγνώριση και την αποδοχή τους σε διεθνές επίπεδο, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα την ενίσχυση της ήπιας ισχύος και της ικανότητάς τους να επηρεάζουν τη διεθνή ατζέντα. Επίσης, χρησιμοποίησαν τακτικές περιφερειακής συνεργασίας για τη διάδοση του μηνύματός τους στο παγκόσμιο κοινό.

Αυτά τα κράτη υιοθέτησαν πολιτικές δίνοντας προτεραιότητα στη δέσμευσή τους στη διεθνή ειρήνη, υποστηρίζοντας διεθνείς οργανισμούς και ενισχύοντας το πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών. Διαδραματίζουν ηγετικό ρόλο ως ειρηνοποιοί στον τομέα της διεθνούς ασφάλειας, της παγκόσμιας ευημερίας και της περιβαλλοντικής πολιτικής. Παρέχουν συνεχή βοήθεια σε αναπτυσσόμενες χώρες σε ανθρωπιστική βάση, η οποία ενισχύει τη φήμη και την αναγνώρισή τους σε διεθνές επίπεδο

Οι σκανδιναβικές χώρες διαθέτουν το πολιτιστικό υπόβαθρο για να διευκολύνουν τον πολιτισμικό διάλογο για την πρόληψη και τον τερματισμό των συγκρούσεων, την ενίσχυση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την αύξηση της κοινωνικής σταθερότητας.

Η σουηδική κυβέρνηση αποφάσισε να υιοθετήσει την Πολιτική της Παγκόσμιας Ανάπτυξης. Πιστεύουν ότι με αυτόν τον τρόπο διαφορετικοί τομείς πολιτικής θα είναι σε θέση να συνεργαστούν για μια θετική παγκόσμια ανάπτυξη. Επίσης, αποφάσισαν να διαδραματίσουν ρόλο στη μείωση της φτώχειας σε παγκόσμιο επίπεδο μέσω της σουηδικής στρατηγικής για τη συνεργασία και την ανάπτυξη, η οποία θα διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στις λιγότερο ανεπτυγμένες κοινωνίες, ειδικότερα των φτωχών χωρών.

Η συνεργασία αυτή θα συμβάλει σημαντικά στην ενίσχυση των δημοκρατικών κανόνων και θα δημιουργήσει συνθήκες που θα βοηθήσουν τους ανθρώπους να απαλλαγούν από το πρόβλημα της φτώχειας. Ο γενικός στόχος της σουηδικής στρατηγικής για την αναπτυξιακή συνεργασία είναι να βοηθήσει τους ανθρώπους που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας να βελτιώσουν το βιοτικό τους επίπεδο, ξεπερνώντας τις κακές οικονομικές συνθήκες.

Η ιστορική κληρονομιά της μη συμμετοχής στις διεθνείς συγκρούσεις και του σοσιαλιστικού διεθνισμού έχει σημαντικές και θετικές επιπτώσεις στον λόγο της εξωτερικής πολιτικής τους. Τέτοιες εξατομικευμένες διπλωματικές στρατηγικές με συνεπείς πρωτοβουλίες περιφερειακής συνεργασίας διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην ενίσχυση της αξιοπιστίας και του σεβασμού αυτών των κρατών στη διεθνή κοινότητα.

*Μετάφραση- απόδοση από το Modern Diplomacy μέσω της αποκλειστικής διεθνούς συνεργασίας με το presscode.gr

Continue Reading

WORLD AFFAIRS

Γιατί η ψηφιακή και η παραδοσιακή διπλωματία θα συνυπάρχουν στο μέλλον

Rodrigo Vaz

Published

on

Τα τελευταία χρόνια μια χιονοστιβάδα τεχνολογικών καινοτομιών ανάγκασε τις διπλωματικές αντιπροσωπείες να προσαρμοστούν. Οι πρεσβείες χρησιμοποιούν ολοένα και περισσότερο τις πλατφόρμες των κοινωνικών μέσων όπως το Facebook και το Twitter, ακόμη και αν αυτό γίνεται με απροθυμία. Επιπλέον, το φαινόμενο των big data υποδεικνύει ότι ο ρόλος των διπλωματικών αποστολών ως «συλλέκτες» πληροφοριών θα ενισχυθεί, υπό την προϋπόθεση ότι τα εθνικά διπλωματικά συστήματα θα αξιοποιήσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το όλο και μεγαλύτερο αριθμό διαθέσιμων δεδομένων.

Ο ρόλος της ψηφιακής διπλωματίας ανοίγει το δρόμο για άλλη μια σημαντική αλλαγή, η οποία είναι η άνοδος των μη κρατικών οντοτήτων που αποτελούν μια τεράστια πρόκληση για την επικράτηση στον διπλωματικό κόσμο. Αυτές οι νέες ψηφιακές πλατφόρμες προσφέρουν έναν πολύ πιο εύκολο τρόπο να προσεγγίσουν και να επηρεάσουν τόσο το τοπικό όσο και το παγκόσμιο κοινό. Πράγματι, όπως τονίζει ο Shaun Riordan, «η πληθώρα νέων φορέων – κυβερνητικών και μη – στις διεθνείς σχέσεις είναι πραγματικά εκπληκτική, όπως και η εκθετική τους ανάπτυξη».

Όλα αυτά έρχονται σε μια εποχή που οι εσωτερικές συνθήκες υποβάλλονται σε βαθιές αλλαγές. Τα Υπουργεία Εξωτερικών πιέζονται όλο και περισσότερο για μείωση των δαπανών, καθώς πολλές χώρες, ιδίως σε όλη την Ευρώπη, επιδιώκουν να εξισορροπήσουν τους δημόσιους προϋπολογισμούς τους. Αυτό έχει οδηγήσει σε εξορθολογισμό του κόστους όπου είναι δυνατόν, συχνά με συμμαχικές χώρες που αποφασίζουν να χρησιμοποιήσουν τους πόρους τους μαζί . Αυτό με τη σειρά του έθεσε το σκηνικό για την άνοδο της εμπορικής διπλωματίας. Όλο και περισσότερο οι κυβερνήσεις ενθαρρύνουν τις εγχώριες επιχειρήσεις να εμπορεύονται, αλλά και να επιδιώκουν να κάνουν τις χώρες τους έναν ελκυστικό προορισμό για άμεσες ξένες επενδύσεις, έρευνα και ανάπτυξη.

Ένα παράδειγμα που φαίνεται να έχει προσπαθήσει να αντιμετωπίσει όλες αυτές τις νέες προκλήσεις ήταν η περίοδος που ο Tom Fletcher πέρασε ως βρετανός πρεσβευτής στο Λίβανο. Ο Πρέσβης επέλεξε να υιοθετήσει ένα άμεσο και ανεπίσημο στυλ επικοινωνίας για να προσεγγίσει τη χώρα υποδοχής του, η οποία περιελάμβανε συχνά tweeting και blogging. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, ο κ. Fletcher προώθησε ενεργά το εμπόριο μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και του Λιβάνου, χρηματοδοτώντας αρκετές εμπορικές εκθέσεις, διευκολύνοντας παράλληλα εμπορικές συμφωνίες μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και του Λιβάνου.

Ο αντίκτυπος φαίνεται να ήταν ιδιαίτερα θετικός. Το διμερές εμπόριο διπλασιάστηκε σε διάστημα τριών ετών και οι ένοπλες δυνάμεις του Λιβάνου χρησιμοποιούν τώρα βρετανικά οχήματα και μια σειρά βρετανικών δορυφορικών συστημάτων. Η περίοδος του κ. Fletcher ως Πρεσβευτή του Ηνωμένου Βασιλείου φαίνεται να υποδηλώνει έναν νέο τρόπο διπλωματίας, με πρόσθετους ρόλους για τον Πρέσβη: ίσως πιο ανεπίσημο, αλλά αναμφισβήτητα με μεγαλύτερη δημόσια προβολή και υποστηρικτή της χώρας με πολιτιστικούς και εμπορικούς όρους .

Η διπλωματία ζει

Παρά τις αλλαγές και τη συζήτηση γύρω από τις αλλαγές που αναμένονται στον διπλωματικό κόσμο, αξίζει να σκεφτούμε αν ο ενθουσιασμός για το μέλλον των διπλωματικών αποστολών δεν ενέχει κάποια υπερβολή. Εξάλλου, πολλές από τις καινοτομίες που συζητούνται είναι μέσα στους πρωταρχικούς στόχους που οι διπλωματικές αποστολές έχουν υπηρετήσει: η προώθηση των συμφερόντων μιας χώρας και η προστασία των πολιτών της στο εξωτερικό.

Επιπλέον, καθώς η ψηφιοποίηση των διπλωματικών αντιπροσωπειών μπορεί τελικά να γίνει, ο ρόλος της πρεσβείας ως κτιρίου είναι και θα παραμείνει ένα βασικό εργαλείο της εξωτερικής πολιτικής μιας χώρας. Η περίπτωση του Julius Assange παρέχει ένα σαφές παράδειγμα. Αφού κατηγορήθηκε για εγκλήματα σεξουαλικής φύσης στη Σουηδία, δήλωσε ότι είναι πολιτικός κρατούμενος και κατέφυγε στην Πρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο, από όπου του χορηγήθηκε άσυλο- έκτοτε δεν έφυγε από εκεί.

Ακόμη και αν πρόκειται για ένα εξαιρετικά ασυνήθιστο παράδειγμα, δείχνει ότι οι πρεσβείες παραμένουν αναντικατάστατες. Πράγματι, η διπλωματία δεν μπορεί ποτέ να φορτωθεί πλήρως σε ένα «cloud». Όταν ο Tom Fletcher γράφει ότι το διπλωματικό μοντέλο του 2025 δεν θα βλέπει την πρεσβεία ως κτήριο, αλλά ως ιδέα, αυτή η ιδέα δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να διαχωριστεί από το ίδιο το κτίριο.

Οι πρεσβείες θα παραμείνουν βασικά στοιχεία του εθνικού διπλωματικού συστήματος μιας χώρας. Διατηρούν την αναντικατάστατη λειτουργία από την άποψη της προβολής ισχύος μιας χώρας παγκοσμίως και την προστασία των πολιτών της στο εξωτερικό σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.

Ωστόσο, οι τεκτονικές αλλαγές που παρακολουθούμε θα αναγκάσουν τη δομή των πρεσβειών να αλλάξουν ριζικά. Υπάρχει πολλαπλασιασμός των διαθέσιμων πληροφοριών καθώς και η εμφάνιση νέων ψηφιακών πλατφορμών και δικτύων κοινωνικών μέσων. Έτσι, οι πρεσβείες πιθανόν να είναι, σύμφωνα με τα λόγια του Tom Fletcher, “διαχειριστές” αντί “πάροχοι” πληροφοριών όταν επικοινωνούν με τα εθνικά γραφεία τους.

Φυσικά, αυτό δεν είναι ένα μοντέλο που θα ταιριάζει αναγκαστικά με τις πραγματικότητες όλων των κρατών του κόσμου. Καταρχάς, υπάρχει υψηλός βαθμός εκπροσώπησης στη διπλωματία. Όλοι οι διπλωμάτες δεν είναι ή δεν θα είναι ποτέ “αυθεντικοί, ευέλικτοι, συνδεδεμένοι και με επιρροή”. Επιπλέον, οι οικονομικές, κοινωνικές και πολιτιστικές ιδιαιτερότητες κάθε χώρας θα καθορίζουν πάντα τις προτεραιότητες που θέτει για να επιτευχθούν οι σκοποί της. Επομένως, τα εθνικά διπλωματικά συστήματα ήταν πάντα εξαιρετικά ασύμμετρα μεταξύ τους και θα παραμείνουν αναμφίβολα τόσο – σε αριθμό, μέγεθος και πεδίο εφαρμογής . Για παράδειγμα, το Ηνωμένο Βασίλειο έχει 226 διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό. Η Εσθονία, στις 45, έχει πολύ λιγότερες. Ωστόσο, και οι δύο χώρες έχουν θέματα που θα θέλουν να αντιμετωπίσουν οι διπλωματικές αποστολές τους, και οι δύο έχουν πολιτικές, οικονομικές και πολιτιστικές ατζέντες που θα επιδιώξουν να τρέξουν στο εξωτερικό. Τα θέματα αυτά συχνά αλληλεπιδρούν: η υπηρεσία της οικονομικής διπλωματίας της Πορτογαλίας, προβάλλοντας την χώρα ως πρωτοπόρο της ψηφιακής καινοτομίας ήταν σίγουρα ένας βασικός παράγοντας για να πεισθεί η Αίγυπτος να αγοράσει τις τεχνολογίες καινοτομίας της δημόσιας διοίκησης της Πορτογαλίας . Σε τέτοιου είδους συνέργειες βρίσκεται το κλειδί για την υπέρβαση των προκλήσεων που θα αντιμετωπίσει στο μέλλον η διπλωματική αντιπροσώπευση.

*Μετάφραση- απόδοση από το Modern Diplomacy μέσω της αποκλειστικής διεθνούς συνεργασίας με το presscode.gr

Continue Reading

Trending

Copyright © 2018 PRESSCODE