Connect with us

STORIES

Πέντε κορυφαίοι παγκοσμίως ακαδημαϊκοί τιμήθηκαν με τα Βραβεία Ωνάση

Published

on

Πέντε κορυφαίοι παγκοσμίως ακαδημαϊκοί τιμήθηκαν και επιβραβεύτηκαν για το έργο τους, στα τρία πεδία που διακρίθηκε και ο Αριστοτέλης Ωνάσης. Μια βραδιά που είχε συγκίνηση, λαμπρότητα, αλλά και την Ελλάδα στα καλύτερά της.

«Πρέπει να απελευθερωθούμε από την ιδέα ότι η θάλασσα θα γαληνέψει. Πρέπει να μάθουμε να πλέουμε και σε ταραγμένα νερά.»Αυτή τη σοφή συμβουλή του Αριστοτέλη Ωνάση μπορούσαν να διαβάσουν, σε ένα αναμνηστικό δώρο που τους περίμενε στο τραπέζι, όλοι όσοι είχαν την τύχη να παρευρεθούν στην τελετή απονομής των Βραβείων Ωνάση 2018, τη Δευτέρα 24 Σεπτεμβρίου, στο επιβλητικό Guildhall στο Λονδίνο. Εκπρόσωποι από τον ακαδημαϊκό, εφοπλιστικό και επιχειρηματικό χώρο, από όλο τον κόσμο, είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν από κοντά την απονομή των Βραβείων Ωνάση 2018 σε πέντε σπουδαίους επιστήμονες, οι οποίοι στη λαμπρή ακαδημαϊκή τους διαδρομή, κατά μία έννοια, ακολούθησαν τα λόγια του Αριστοτέλη Ωνάση: κατάφεραν και διακρίθηκαν στα δύσκολα, διέγραψαν τη δική τους σημαντική πορεία σε «ταραγμένα» νερά.

Τα Βραβεία Ωνάση απονεμήθηκαν στους παραλήπτες τους από τους επίτιμους προσκεκλημένους, τον Sheriff στο City of London κ. Neil Redcliffe–που εκπροσωπούσε τον Λόρδο Δήμαρχο του City of London– και την Αυτού Εξοχότητα κ. Kitack Lim, Γενικό Γραμματέα του Διεθνούς Οργανισμού Ναυσιπλοΐας, σε ένα τελετουργικό που υπηρέτησε τη μεγαλοπρέπεια του Guildhall, αλλά και γέμισε με συναισθήματα συγκίνησης από τους βραβευμένους και τους οικείους τους οι οποίοι παρευρέθηκαν στην εκδήλωση.

Να υπενθυμίσουμε ότι, ακολουθώντας την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων της 20ής Απριλίου από την Κριτική Επιτροπή των Βραβείων Ωνάση, οι πέντε βραβευθέντες για το 2018 είναι:

ΒΡΑΒΕΙΟ ΩΝΑΣΗ 2018, ΣΤΑ ΧΡΗΜΑΤΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ

DouglasW.Diamond, Καθηγητής Διακεκριμένων Υπηρεσιών στα Χρηματοοικονομικά στην έδρα Merton H. Miller, Booth School of Business, University of Chicago

ΒΡΑΒΕΙΟ ΩΝΑΣΗ 2018, ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΕΜΠΟΡΙΟ (μοιράζονται)

Jonathan Eaton, Διακεκριμένος Καθηγητής Οικονομικών, Τμήμα Οικονομικών Επιστημών, The Pennsylvania State University

Samuel S. Kortum, Καθηγητής Οικονομικών στην έδρα James Burrows Moffatt, Τμήμα Οικονομικών Επιστημών, Yale University

ΒΡΑΒΕΙΟ ΩΝΑΣΗ 2018, ΣΤΗ ΝΑΥΤΙΛΙΑ (μοιράζονται)

Mary R. Brooks, Ομότιμη Καθηγήτρια, Rowe School of Business, Dalhousie University και Πρόεδρος του Ναυτικού Συμβουλίου των Εθνικών Ακαδημιών, Washington DC

Wayne K. Talley, Καθηγητής Διοίκησης Ναυτιλίας και Εφοδιαστικής Αλυσίδας, Εκτελεστικός Διευθυντής του Ναυτιλιακού Ινστιτούτου και Εξέχων Διδάσκων, Strome College of Business, Old Dominion University

Τα Βραβεία Ωνάση απονέμονται κάθε 3 χρόνια σε κορυφαίους ακαδημαϊκούς του κόσμου, για τα επιτεύγματα αλλά και τη συνολική τους προσφορά στους τομείς των Χρηματοοικονομικών, του Διεθνούς Εμπορίου και της Ναυτιλίας, στα τρία πεδία δηλαδή που διακρίθηκε και ο Αριστοτέλης Ωνάσης. Τρία βραβεία, το καθένα αξίας 200.000 $, χορηγούνται από το Ίδρυμα Ωνάση και απονέμονται σε συνεργασία με το Cass Business School, και ειδικότερα με το Κέντρο του για τη Ναυτιλία, το Διεθνές Εμπόριο και τα Χρηματοοικονομικά, καθώς και το City of London.

Στην ομιλία του, ο Δρ. Αντώνης Παπαδημητρίου, Πρόεδρος του Ιδρύματος Ωνάση και Πρόεδρος της κριτικής επιτροπής, μεταξύ άλλων είπε: «Θα ήθελα να συγχαρώ τους νικητές των φετινών Βραβείων Ωνάση. Ως Ίδρυμα Ωνάση, είμαστε ιδιαίτερα υπερήφανοι που στηρίζουμε αυτό τον θεσμό, σε συνεργασία με το City of London και το City University/Cass Business School. Είναι ένας θεσμός που θεσπίστηκε με στόχο την αναγνώριση και επιβράβευση εκείνων που οραματίζονται, που συνδυάζουν τη θεωρία με την πράξη, τη φαντασία με την επιχειρηματικότητα, το ηγετικό με το ομαδικό πνεύμα. Το όνομα του Αριστοτέλη Ωνάση είναι συνώνυμο με τα πεδία ενασχόλησης των βραβευθέντων μας, τη Ναυτιλία, το Διεθνές Εμπόριο και τα Χρηματοοικονομικά. Αυτοί είναι οι τρεις θεμελιώδεις τομείς της επιχειρηματικής δραστηριότητας στις σύγχρονες οικονομίες. Ο Αριστοτέλης Ωνάσης γνώριζε πώς να εμπνέει, ήξερε πώς να διαφέρει από τον κανόνα, πώς να επιτυγχάνει, αλλά και πώς να αποτυγχάνει. Το Ίδρυμα Ωνάση, ως κληρονομιά του, είναι σήμερα μια δυνατή μηχανή που απελευθερώνει τις δυνάμεις της κοινωνίας. Η Παιδεία, ο Πολιτισμός και η Υγεία είναι για εμάς τα οχήματα για έναν καλύτερο κόσμο.»

Στην ομιλία του στην τελετή απονομής, ο Καθηγητής Κώστας Θ. Γραμμένος CBE, Πρόεδρος του Διεθνούς Κέντρου Ναυτιλίας, Εμπορίου και Χρηματοοικονομικών στο Cass Business School, ο οποίος έχει διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην καθιέρωση του θεσμού των βραβείων, συνεχάρη τους πέντε νικητές των βραβείων για τα επιτεύγματά τους: «Τα Βραβεία Ωνάση απονέμονται για τέταρτη φορά και μπορεί κανείς να πει με ασφάλεια ότι έχουν καταστεί τα πιο αξιοσέβαστα διεθνή βραβεία στους τομείς των Χρηματοοικονομικών, του Διεθνούς Εμπορίου και της Ναυτιλίας. Συγχαίρω θερμά τους βραβευθέντες, τα διακεκριμένα επιτεύγματα των οποίων έχουν βαθιά επίδραση στους γνωστικούς τους κλάδους και εξακολουθούν να έχουν βαρύτητα στην ακαδημαϊκή σκέψη και στην επιχειρηματική συμπεριφορά παγκοσμίως.»

Οι δηλώσεις των βραβευθέντων

Ο παραλήπτης του Βραβείου Ωνάση στα Χρηματοοικονομικά, Καθηγητής Douglas W. Diamond, που διδάσκει στο University of Chicago, είναι από τις κορυφαίες στον κόσμο αυθεντίες στους κύκλους της οικονομίας και τις κρίσεις ρευστότητας και είχε σημαντική συμβολή στον δημόσιο διάλογο για τον δημοσιονομικό κανονισμό που ακολούθησε μετά την οικονομική κρίση του 2008. Στην ομιλία αποδοχής του, ο Καθηγητής Diamond δήλωσε μεταξύ άλλων: «Είμαι πολύ χαρούμενος που λαμβάνω το Βραβείο Ωνάση. Μετά την πρόσφατη οικονομική κρίση, οι διαμορφωτές πολιτικών και οι ακαδημαϊκοί έχουμε εστιάσει εκ νέου στη σταθερότητα των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων.»

Douglas W. Diamond

Το Βραβείο Ωνάση 2018 για το Διεθνές Εμπόριο απονεμήθηκε στους Καθηγητές Jonathan Eaton και Samuel S. Kortum. Την τελευταία εικοσαετία, οι Καθηγητές Eaton και Kortum συνεργάστηκαν για την ανάπτυξη ενός μοντέλου διεθνούς εμπορίου, που να ενσωματώνει γεωγραφικούς παράγοντες στην παραδοσιακή κατανόηση του συγκριτικού πλεονεκτήματος.

Ο Καθηγητής Eaton, Διακεκριμένος Καθηγητής Οικονομικών στο Pennsylvania State University, που έχει εργαστεί επίσης πάνω σε θέματα κρατικού χρέους, κυρώσεων και μεταφοράς τεχνολογίας, δήλωσε: «Το Βραβείο Ωνάση στο Διεθνές Εμπόριο ενισχύει την αναγνώριση της συμβολής του συγκεκριμένου τομέα, που ξεκίνησε από τον David Ricardo, στην οικονομική ευημερία. Μια πραγματική ευχαρίστηση στη ζωή μου ήταν και εξακολουθεί να είναι ο συγχρωτισμός με τους λαμπρούς, υπέροχους ανθρώπους που εργάζονται στο διεθνές εμπόριο. Το Βραβείο μπορεί να βοηθήσει τον τομέα αυτόν να συνεχίσει να προσελκύει τα καλύτερα μυαλά που υπάρχουν εκεί έξω. Η τρέχουσα κατάσταση μάς δείχνει πόσο πολλή δουλειά χρειάζεται ακόμα να γίνει.»

Jonathan Eaton, Samuel S. Kortum

Ο Καθηγητής Samuel Kortum, Καθηγητής Οικονομικών στην έδρα James Burrows Moffatt του Yale University, ξεκίνησε την ακαδημαϊκή σταδιοδρομία του δουλεύοντας στους τομείς της τεχνολογικής καινοτομίας και της κατοχύρωσης σήματος. Πιο πρόσφατα, παράλληλα με τα συνεργατικά πρότζεκτ με τον Jonathan Eaton, έχει εργαστεί εκτεταμένα στην τιμολόγηση του άνθρακα σε διεθνές επίπεδο. Κατά την ομιλία αποδοχής του, αρχικά εμφανίστηκε ιδιαίτερα συγκινημένος και ευχαρίστησε την οικογένειά του. Αμέσως μετά, μεταξύ άλλων, τόνισε: «Η απονομή του Βραβείου Ωνάση στο Διεθνές Εμπόριο αποτελεί μια εξαιρετική ικανοποίηση, ως αναγνώριση αυτού που οι άλλοι αποτιμούν ως συμβολή μας. Το βραβείο είναι ένα κίνητρο για να προχωρήσουμε στα πιο περίπλοκα ζητήματα που εξακολουθούν να υπάρχουν στο πεδίο του διεθνούς εμπορίου.»

Το Βραβείο Ωνάση 2018 στη Ναυτιλία απονεμήθηκε στην Ομότιμη Καθηγήτρια Mary R. Brooks του Dalhousie University και στον Καθηγητή Wayne K. Talley του Old Dominion University.

Η Καθηγήτρια Brooks είναι η πρώτη γυναίκα που κερδίζει Βραβείο Ωνάση στον τομέα της Ναυτιλίας. Στη διάρκεια της 40ετούς ακαδημαϊκής σταδιοδρομίας της, η Καθηγήτρια Brooks έχει καθιερωθεί ως αυθεντία στους κανονισμούς ναυτιλίας τακτικών γραμμών, στην αποδοτικότητα των λιμένων και στη ναυτιλία μικρών αποστάσεων. Πρόσφατα, ηγήθηκε ενός μεγάλου ερευνητικού έργου για την αξία της ναυτιλίας στον Καναδά. Στο δείπνο της τελετής απονομής δήλωσε: «Αποτελεί ιδιαίτερη τιμή για μένα που έχω επιλεγεί ως μία εκ των δύο αποδεκτών του Βραβείου Ωνάση 2018 στη Ναυτιλία. Ως δεύτερη από τον Καναδά και πρώτη γυναίκα που λαμβάνω αυτό το τόσο περίβλεπτο βραβείο που απονέμεται σε ακαδημαϊκούς του συγκεκριμένου τομέα, αισθάνομαι ακόμα μεγαλύτερη τιμή. Μεγάλωσα σε μια μικρή πόλη της Νόβα Σκότια, μιας επαρχίας όπου η ναυτιλία είχε κρίσιμο ρόλο στην ιστορία και την οικονομία της, αλλά δεν γνώριζα τότε πόσο σημαντική ήταν η βιομηχανία αυτή για την παγκόσμια ευημερία. Κανένα μεγάλο ταξίδι ανακάλυψης δεν ολοκληρώθηκε από κάποιον μόνο του και γι’ αυτό μοιράζομαι την επιτυχία μου με όλους τους συνεργάτες και μέντορές μου, που εργάστηκαν μαζί μου όλα αυτά τα χρόνια.»

Mary R. Brooks, Wayne K. Talley

Ο Καθηγητής Wayne Talley είναι αυθεντία διεθνούς κύρους στην αποδοτικότητα των λιμένων, στην πειρατεία και την ασφάλεια στη θάλασσα. Έχει συγγράψει επίσης αρκετά αξιόλογα εγχειρίδια πάνω στα οικονομικά λιμένων και θαλάσσης. Μετά την απονομή του βραβείου του από τον κ. Kitack Lim, Γενικό Γραμματέα του Διεθνούς Οργανισμού Ναυσιπλοΐας, δήλωσε: «Είναι τιμή μου που λαμβάνω το Βραβείο Ωνάση στη Ναυτιλία, σε αναγνώριση των συνεισφορών μου στη ναυτιλιακή έρευνα και των θεωρητικών οικονομικών συνεισφορών μου στην έρευνα ναυτιλιακής διοίκησης. Πρόθεσή μου είναι να προωθήσω τη θέσπιση ενός διδακτορικού προγράμματος ναυτιλιακής διοίκησης στο Old Dominion University, για την προαγωγή της μελέτης των ναυτιλιακών και των λιμένων ως παρόχων υπηρεσιών, όπου οι κύριες μεταβλητές για την κατανόηση της αποδοτικότητας των λιμένων είναι οι μεταβλητές ποιότητας των υπηρεσιών, όπως η ταχύτητα και η αξιοπιστία.»

Πέρα από την επιβράβευση της καινοτομίας, της σκληρής δουλειάς και της επιστημονικής γνώσης, τα Βραβεία Ωνάση στοχεύουν διαχρονικά στην προβολή και ενδυνάμωση της εικόνας της Ελλάδας σε παγκόσμιο επίπεδο. Από τα Lindau Nobl Laureate Meetings (συναντήσεις της επιστημονικής κοινότητας με Νομπελίστες) και τις Διαλέξεις Ωνάση στο ΙΤΕ (Επιστημονικές Διαλέξεις από κορυφαίους Νομπελίστες), μέχρι τις χιλιάδες υποτροφίες και την στήριξη Ελληνικών σπουδών στο εξωτερικό, το Ίδρυμα Ωνάση μέσα από την Παιδεία δημιουργεί συνδέσεις και δίκτυα σε όλο τον κόσμο έχοντας επίκεντρο και αφετηρία την Ελλάδα.

STORIES

Η Σουηδική Eκκλησία της Πλάκας: Από το σουηδικό Βορρά στον ελληνικό Νότο

ΓΕΩΡΓΙΑ Ν. ΓΛΕΟΥΔΗ

Published

on

Είχαν μαζευτεί αρκετά σύννεφα στον ουρανό. Η ζέστη αρκετή ακόμα για αρχές Οκτωβρίου και περπατούσα βιαστικά στα στενά της Πλάκας. Λίγο πριν τις 15.00 θα χτυπήσω το κουδούνι στο κτήριο της Δαιδάλου 18. Κοιτάζοντας ψηλά θα δω μία σουηδική και φινλανδική σημαία να κυματίζουν στο μπαλκόνι του πρώτο ορόφου ενώ στην πόρτα της εισόδου κάποιος θα δει μία μικρή μόνο επιγραφή με το έμβλημα της επίσημης Εκκλησίας της Σουηδίας — Svenska Kyrkan.

Ανεβαίνοντας στον 1ο όροφο, θα μου ανοίξει την πόρτα ο Πατέρας Björn Kling. Μπαίνοντας μέσα ακούω ένα μείγμα σκανδιναβικών γλωσσών ενώ ο Björn μου προσφέρει ένα τσάι έτσι ώστε να ξεκινήσουμε τη συζήτηση μας. Η Brigitta που είναι υπεύθυνη για το καφέ της Σουηδικής Εκκλησίας μου δίνει τη ζάχαρη μου ενώ παράλληλα μιλάει στο τηλέφωνο τη γλώσσα της πατρίδας της.

Στήνοντας τη Σουηδική Εκκλησία

“Η Σουηδική εκκλησία δημιουργήθηκε πριν περίπου 45 χρόνια και μάλιστα όχι στην Αθήνα που βρισκόμαστε τώρα αλλά στον Πειραιά. Αρχικά, αποτελούσε παρακλάδι της Σουηδικής Εκκλησίας για τους ανθρώπους της θάλασσας (Seamen’s Churches) η οποία ήταν κομμάτι ενός τεράστιου δικτύου. Η σκέψη πίσω από αυτό ήταν ότι όλες οι σκανδιναβικές χώρες είχαν μεγάλο αριθμό αντρών οι οποίοι εργάζονταν στη ναυτιλία, στη θάλασσα. Όταν έπιαναν λιμάνι, όλοι αυτοί βρίσκονταν σε αρκετά κακή κατάσταση λόγω κακουχίας και δεν υπήρχε κανένας να τους φροντίσει όπως θα έκαναν οι δικοί τους άνθρωποι. Ε, αυτό το ρόλο ήρθε να καλύψει τότε η Σουηδική Εκκλησία.” μου αφηγείται ο Πατέρας Björn καθισμένος στο λευκό καναπέ του καφέ.

Όμως η εποχή όπου οι σουηδοί ναυτικοί βρίσκονταν στη θάλασσα και έπιαναν λιμάνια πέρασε ανεπιστρεπτί και η Σουηδική Εκκλησία άλλαξε το ρόλο της. Πλέον βρισκόταν εκεί για να βοηθήσει τους σουηδούς οδηγούς φορτηγών οι οποίοι περίμεναν να φορτώσουν και να ξεφορτώσουν εμπόρευμα από το λιμάνι του Πειραιά. Λόγω των χρονοβόρων διαδικασιών στο τελωνείο, οι οδηγοί περίμεναν στον Πειραιά για αρκετές μέρες ή εβδομάδες και η Εκκλησία ήταν εκεί για να τους βοηθήσει και να διευκολύνει τη διαμονή τους.”

“Έπειτα μπήκαμε στην εποχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης και πλέον δεν υπήρχαν τελωνεία άρα ούτε οδηγοί. Η Εκκλησία μας έπρεπε να σκεφτεί πολύ σοβαρά το λόγο ύπαρξης της. Γιατί υπάρχουμε; Ποιον βοηθάμε πλέον;”

Από τον Πειραιά στην Αθήνα

Οι ανάγκες πλέον είχαν μετατοπιστεί από τον Πειραιά στο κέντρο της Αθήνας. “Υπήρχαν αρκετοί Σουηδοί και Σκανδιναβοί στην Αθήνα. Κυρίως γυναίκες οι οποίες πριν από 30–40 χρόνια παντρεύτηκαν Έλληνες και εγκαταστάθηκαν μόνιμα εδώ. Η ανάγκη να βρουν ξανά έναν κοινό δεσμό με την πατρίδα τους, να μιλήσουν ξανά τη γλώσσα τους και να προσευχηθούν σε μία εκκλησία με αναμνήσεις από τα παιδικά τους χρόνια ήταν πιο έντονη από ποτέ.”

Με βάση αυτό το σκεπτικό, η Εκκλησία εγκαταστάθηκε σε αυτό εδώ το κτήριο πριν από 8–10 χρόνια. Η πρόσβαση πλέον είναι αρκετά εύκολη και μπορούν να έρθουν όλοι. Ποιοι είναι όμως αυτοί οι όλοι;

“Η αλήθεια είναι ότι είμαστε μία πολύ μικρή ενορία και μάλιστα μία “φτωχή” ενορία. Το Πάσχα που μας πέρασε ήρθαν στη λειτουργία 60 άτομα ενώ στις κυριακάτικες λειτουργίες δεν ξεπερνάμε τους 20 πιστούς.”

Ο μέσος όρος ηλικίας των Σουηδών που είναι μέλη της Εκκλησίας μεγαλώνει ενώ οι νεότεροι δεν έρχονται στην εκκλησία.

“Οι δικοί μας άνθρωποι εδώ μεγαλώνουν. Προβλήματα κινητικά και ασθένειες δεν τους επιτρέπουν να έρθουν στην εκκλησία. Επίσης, πολλοί επιλέγουν να επιστρέψουν στη Σουηδία λόγω της οικονομικής κρίσης. Ένα ακόμα σημαντικότερο πρόβλημα είναι ότι οι απόγονοι αυτών των ανθρώπων, παιδιά και εγγόνια δηλαδή, δεν έχουν καμία σχέση με τη σουηδική κουλτούρα και ταυτότητα. Λόγω της καθημερινότητας τους στην Ελλάδα, δεν έμαθαν να μιλάνε σουηδικά και ούτε έχουν καμία επαφή με τη χώρα πολιτισμικά, πόσο μάλλον θρησκευτικά.”

Όσο συζητάμε ακούω κόσμο να καταφτάνει και τα φλυτζάνια του καφέ να παίρνουν τη θέση τους μπροστά από την καφετιέρα. Fika λέγεται η συνήθεια των Σουηδών να κάνουν ένα διάλειμμα από την καθημερινότητα για να πιουν καφέ με τους φίλους της ενώ παράλληλα απολαμβάνουν τα ρολάκια κανέλας. Συμπτωματικά την ίδια ημέρα της συνέντευξης, 4 Οκτωβρίου στη Σουηδία γιορτάζουν την Εθνική ημέρα ρολού κανέλας, τα γνωστά cinnamon .

Όπως σας είπα η ενορία μας εδώ είναι αρκετά φτωχή. Μας στηρίζει βέβαια η Εκκλησία πίσω στη Σουηδία αλλά έχουμε να αντιμετωπίσουμε αρκετές προκλήσεις. Για αυτό άλλωστε επέλεξα το εξωτερικό. Οι εκκλησίες έξω δεν απολαμβάνουν τα πλεονεκτήματα των ενοριών στη Σουηδία όπως μεγάλα, καθαρά κτήρια, οργάνωση της γραφειοκρατίας, αρκετούς υπαλλήλους κτλ.”

Στην ερώτηση μου για τις δραστηριότητες τους ως ενορία, θα χαρεί να μου απαντήσει ότι τα τελευταία δύο χρόνια γίνονται αρκετά πράγματα. Υπάρχει παιδική — νεανική χορωδία αλλά και μία νεανική λέσχη όπου συναντιέται Τετάρτες ή Σάββατα. “Μελετάμε και συζητάμε. Μελετάμε κυρίως βιβλία θρησκευτικού περιεχόμενου αλλά λατρεύουμε τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους και την αρχαία ελληνική μυθολογία.” Παρά τις αντιξοότητες, η σουηδική εκκλησία θα γιορτάσει με κάθε επισημότητα τις χριστιανικές γιορτές αλλά και τις σουηδικές παραδόσεις όπως την παράδοση της Λουσία — Lucia. Το έθιμο της Λουσία το γιορτάζουμε κάθε χρόνο στην Αγγλικανική Εκκλησία του Αγίου Παύλου. Έχουμε μία εξαιρετική συνεργασία τόσο με την Αγγλικανική όσο και με όλες τις υπόλοιπες Λουθηρανικές Εκκλησίες εδώ.”

“Δυστυχώς θα θέλαμε πολύ να βοηθήσουμε ακόμα πιο ενεργά για την αντιμετώπιση των κοινωνικών προβλημάτων. Δεν τρέχουμε κάποια δικά μας εξολοκλήρου προγράμματα για την ανακούφιση των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων. Αντίθετα, διαθέτουμε κάποιες χορηγίες σε κάποιους που ξέρουν πολύ καλά πως να το κάνουν. Αρχικά, δίνουμε ένα ποσό στη Μη κερδοσκοπική οργάνωση ΑΠΟΣΤΟΛΗ που ανήκει στην Αρχιεπισκοπή. Έπειτα δίνουμε ένα κονδύλιο σε μία πολύ αξιόλογη προσπάθεια, στην ANASA. Πρόκειται για ένα σχολείο — τσίρκο όπου οι μαθητές είτε Έλληνες είτε πρόσφυγες είτε μετανάστες μαθαίνουν ακροβατικά. Στηρίζει νέους ανθρώπους έτσι ώστε να βγουν από το περιθώριο ή να μην καταλήξουν στο περιθώριο. Μαθαίνουν να συνεργάζονται και να αποκτούν δεξιότητες. Εμάς μας ενδιαφέρουν οι ψυχές. Όλοι θα δώσουν ένα πιάτο φαγητό ή θα κάνουν μία ιατρική εξέταση. Ποιος όμως θα νοιαστεί για αυτές τις τόσο βασανισμένες ψυχές;

Οι εθελοντές παίζουν ένα πολύ σημαντικό ρόλο στις δράσεις της ενορίας. “Γενικά, έχουμε αρκετούς εθελοντές.Κυρίως νέους εθελοντές από τη Φινλανδική εκκλησία.”

Λίγους μήνες νωρίτερα θα γνώριζα τυχαία μία νεοφερμένη Φινλανδή στην Ελλάδα. Μόλις είχε ξεκινήσει να εργάζεται στο προσφυγικό εκ μέρους της επίσημης οργάνωσης της φινλανδικής εκκλησίας, της Finn Church Aid.

“Έχουμε όμως και έμμισθο προσωπικό για λίγες ώρες την εβδομάδα. Την Brigitta, την Eva ή τη Mari αλλά και άλλες γυναίκες. Ασχολούνται από το καφέ μέχρι το διοικητικό κομμάτι ενώ οι δύο είναι μουσικοί.”

Ο Björn Kling

“Είστε αισιόδοξος για το μέλλον της ενορίας στην Ελλάδα;” θα ρωτήσω με σχετική αφέλεια. Ο ίδιος έχει ταξιδέψει με την εκκλησία ως εθελοντής αλλά και ως ιερέας σε μέρη όπως Τανζανία και Ερυθραία, Παρίσι, Ισπανία. Οι εμπειρίες τον σημάδεψαν και τον διαμόρφωσαν.

“Μεγάλωσα σε μία μικρή πόλη στη Βόρεια Σουηδία. Οι γονείς μου δεν ήταν ιδιαίτερα θρησκευόμενοι αλλά εγώ και οι φίλοι μου πηγαίναμε στην εκκλησία. Ήταν λίγο φυσιολογικό να γίνω ιερέας…”

“Στην αρχή πήγα σε ένα πολύ μικρό μέρος της Σουηδίας. Είχα φοβερά όνειρα και ιδέες προχωρημένες για έναν ιερέα. Ονειρευόμουν να κάνω μια ομάδα ποδοσφαίρου, ομάδα βόλεϊ κτλ. Οι άνθρωποι εκεί μου έμαθαν τι πάει να πει να γνωρίζεις τον άλλον. Να διαμορφώνεις κοντινές σχέσεις. Ήταν κάτι που δεν το είχα στην επόμενη πόλη που πήγα.”

Ενώ μοιραζόμαστε τις εμπειρίες μας από τη Σουηδία, εγώ θα του πω ότι θεωρώ ότι οι Σουηδοί δεν είναι καθόλου θρησκευόμενοι. “Πιστεύω ότι είναι πολύ Χριστιανοί οι Σουηδοί.” θα μου πει ο Bjorn. “ Και όταν λέω χριστιανοί εννοώ ότι έχουν, διατηρούν και μοιράζονται τις χριστιανικές αξίες. Το αρνητικό είναι ότι πλέον είναι μια κοινωνία πολωμένη όπου όλοι φοβούνται τη θρησκεία. Είναι μουσουλμάνος; Είναι τρομοκράτης.”

Κλείνουμε τη συνέντευξη και η τελευταία ερώτηση που θέλω να του κάνω είναι για αναμνήσεις. Μια ανάμνηση που θα κρατήσει μαζί του όταν φύγει από την Ελλάδα.

“Δε θα ξεχάσω ποτέ ένα συναίσθημα. Το πως νιώθουν οι άνθρωποι όταν μιλάνε ξανά τη γλώσσα τους, όταν προσεύχονται και τραγουδούν ύμνους που τους θυμίζουν την παιδική τους ηλικία, όταν βρίσκουν καταφύγιο και οι ίδιοι στις αναμνήσεις τους.”

Το επόμενο ραντεβού για καφέ μπορείτε να το δώσετε στο καφέ της Σουηδικής Εκκλησίας: https://www.svenskakyrkan.se/grekland/cafe-paulusgarden (με τη βοήθεια του Google translate θα δείτε και τις ημέρες και ώρες λειτουργίας). Εάν ενδιαφέρεστε να δείτε πως είναι μία τυπική κυριακάτικη λειτουργία στα σουηδικά, μπορείτε να είστε την επόμενη κιόλας Κυριακή στις 18.00 στην Αγγλικανική Εκκλησία του Αγίου Παύλου, στη Φιλελλήνων. Εκεί όμως που θα συναντήσετε τη γνήσια σουηδική και σκανδιναβική κουλτούρα θα είναι στο ετήσιο Χριστουγεννιάτικο Παζάρι και στο έθιμο της Λουσία. Για να μαθαίνετε τα νέα τους, ακολουθήστε τους: https://www.svenskakyrkan.se/grekland & Facebook.

Continue Reading

STORIES

Η Διεθνής Λέσχη Γυναικών της Μόσχας

Elena Kubantseva

Published

on

Το International Women’s Club of Moscow ιδρύθηκε το 1978, όταν ο κόσμος ήταν εντελώς  διαφορετικός. Οι διεθνείς αντιπροσωπείες που ζούσαν στη Μόσχα αντιμετώπιζαν περιορισμούς από το Σοβιετικό καθεστώς. Οι ντόπιοι δεν είχαν επαφές εκτός από κάποια τμήματα του Υπουργείου Εξωτερικών. Η προσαρμογή στη ρωσική κουλτούρα και παραδόσεις χρειαζόταν πολύ περισσότερο χρόνο από ό, τι τώρα.

Η ιδέα για τη δημιουργία της Λέσχης ανήκε στην Delmar Fall, σύζυγο του Προξένου της βρετανικής πρεσβείας, που ήθελε να δημιουργήσει μια λέσχη για γυναίκες όλων των εθνικοτήτων που κατοικούν στην ΕΣΣΔ, και να προωθήσει τη φιλία και τις πολιτιστικές δραστηριότητες. Η πρώτη συνάντηση διοργανώθηκε από τη σύζυγο του Πρέσβη της Ινδίας, Devika Teja.

Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα της Alla Semenova, πρώην επικεφαλής του τμήματος πρωτοκόλλου της κεντρικής διεύθυνσης της διπλωματικής υπηρεσίας, η πρώτη διοργάνωση εκδρομών του συλλόγου, πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα των υπαλλήλων της Ινδικής Πρεσβείας και των οικογενειών τους. Έτσι, δημιουργήθηκε η παράδοση των συναντήσεων ενώ κάθε πρεσβεία προσπαθούσε να δώσει το πολιτιστικό στίγμα της χώρας της, διοργανώνοντας επίδειξη εθνικών ενδυμάτων και τοπικών εδεσμάτων. Επίσης οργανώθηκαν ομάδες μελέτης της ρωσικής γλώσσας, του πολιτισμού και της λογοτεχνίας.

Το 1988 πραγματοποιήθηκε το πρώτο Winter Bazaar, το οποίο ήταν το πρώτο φιλανθρωπικό γεγονός του συλλόγου και διοργανώθηκε στην αμερικανική πρεσβεία, ενώ όλα τα έσοδα προσφέρθηκαν στην κυβέρνηση της Αρμενίας λόγω του καταστροφικού σεισμού του 1988. Την επόμενη χρονιά πραγματοποιήθηκε στην Πρεσβεία της Σουηδίας, όπου κυκλοφόρησε για πρώτη φορά ένα λαχείο και όλα τα έσοδα προσφέρθηκαν στο Ταμείο για τα Παιδιά.

Η Περεστρόικα και η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης έδωσαν μια μεγάλη ευκαιρία για την ανάπτυξη του Συλλόγου. Το αποτέλεσμα αυτών των αλλαγών ήταν η νέα έκδοση του καταστατικού του Συλλόγου. Η κατάρρευση της ΕΣΣΔ άνοιξε νέες δυνατότητες για τις Ρωσίδες εθελόντριες. Τώρα το ποσοστό των Ρώσων πολιτών είναι το 5% του συνολικού αριθμού των μελών, ενώ η διεθνής κοινότητα εκπροσωπείται στο σύλλογο όχι μόνο από συζύγους διπλωματών αλλά και από εκπροσώπους διεθνών επιχειρήσεων που μένουν στη Ρωσία.

Η Λέσχη πλέον επικεντρώνεται σε φιλανθρωπικά έργα, συγκεντρώνοντας κεφάλαια από δωρεές.

Οι κύριοι τομείς της δημιουργικότητας είναι: η τέχνη, οι ξένες γλώσσες, η ρωσική γλώσσα, τα μαθήματα μαγειρικής, η μουσική και ο χορός, καθώς και ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων, όπως γιόγκα, λέσχη συζήτησης και μελέτη της Βίβλου. Η παράδοση του συλλόγου, που ιδρύθηκε το 1978, είναι τα κοινά ταξίδια και εκδρομές στη Ρωσία και σε άλλες χώρες. Η Λέσχη δίνει την ευκαιρία για την ανάπτυξη των εσωτερικών ταλέντων, τη γνωριμία με τον πολιτισμό άλλων χωρών και διαφορετικών ανθρώπων.

Δύο ετήσιες φιλανθρωπικές εκδηλώσεις συμβάλλουν στην οικονομική υποστήριξη των σκοπών της Λέσχης. Το κύριο γεγονός εδώ και πολλά χρόνια είναι το Χειμερινό Παζάρι. Παραδοσιακά πραγματοποιείται στα τέλη Νοεμβρίου στο ξενοδοχείο Radisson Slavyanskaya, όπου συμμετέχουν περισσότερες από 80 ξένες πρεσβείες, που εκπροσωπούνται στο έδαφος της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Το Winter Bazaar προσελκύει περισσότερους από τρεις χιλιάδες επισκέπτες ετησίως, όπου μπορούν να γνωρίσουν τον πολιτισμό και τις παραδόσεις των διαφόρων χωρών, να αγοράσουν ρούχα, κοσμήματα και αναμνηστικά. Η ιδιαιτερότητα αυτού του γεγονότος είναι η παρουσίαση χορευτικών ομάδων από όλο τον κόσμο. Μεταξύ των επισκεπτών είναι οι επικεφαλής των διπλωματικών αποστολών και εξέχοντες Ρώσοι πολιτικοί.

*Μετάφραση- απόδοση από το Modern Diplomacy μέσω της αποκλειστικής διεθνούς συνεργασίας με το presscode.gr

Continue Reading

STORIES

Άνθρωποι που αγωνίζονται για τα όνειρά τους: Πέντε ιστορίες από τη Γεωργία

Published

on

photo: World Bank

Κάθε χειμώνα, ο Beso Idoidze στέκεται μόνος στο ιστορικό χωριό του Dartlo. Ακόμα και οι σκληροί ψυχροί άνεμοι δεν θα κάνουν τον Beso να εγκαταλείψει τη θέση του. Όσο υπάρχουν ξύλα για να καίει και τα βασικά είδη διατροφής όπως πατάτες, ζάχαρη, αλεύρι και ελαιόλαδο στο τραπέζι του, ο Beso επιμένει.

Σε υψόμετρο 2.000 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, το χωριό Dartlo αποκόπτεται από τον έξω κόσμο από τα τέλη Σεπτεμβρίου έως τα τέλη Απριλίου, κατά τη διάρκεια του οποίου είναι προσβάσιμο μόνο με ελικόπτερο.

Μόλις φτάσει το καλοκαίρι, οι άλλοι κάτοικοι του Dartlo αρχίζουν να επιστρέφουν. Η μόνη πηγή εισοδήματός τους είναι ο τουρισμός. Ορισμένοι έχουν ξενώνες, άλλοι παράγουν παραδοσιακά χειροτεχνήματα, ενώ όσοι έχουν άλογα προσφέρουν εκδρομές με ιππασία. Μερικοί συμμετέχουν στην συνεχιζόμενη προσπάθεια αποκατάστασης που στηρίζει την παραδοσιακή αρχιτεκτονική αυτού του μοναδικού χωριού.

Ωστόσο, η τουριστική περίοδος είναι σύντομη: αν είναι τυχεροί, το χωριό μπορεί να παραμείνει ανοιχτό για τέσσερις έως πέντε μήνες – από τις αρχές Ιουνίου έως τα μέσα Οκτωβρίου. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι περισσότεροι κάτοικοι προτιμούν να μετεγκατασταθούν σε άλλες, μεγαλύτερες πόλεις ή στην πρωτεύουσα Τιφλίδα – για να βρεθούν πιο κοντά σε κανονικές θέσεις εργασίας. Με τα χρόνια, ο αριθμός των κατοίκων του Dartlo και των γειτονικών χωριών μειώνεται σταθερά, αφήνοντας μόνο τους πρεσβύτερους όπως τον Beso για να κρατήσουν το φρούριο.

photo: World Bank

Η Maia Kiknadze έχει ένα ταξιδιωτικό γραφείο που ιδρύθηκε το 1991, αμέσως μετά την ανεξαρτησία της Γεωργίας. Το Caucasus Travel, το πρώτο ταξιδιωτικό πράκτορείο στη Γεωργία, δημιουργήθηκε σε μια εποχή που η χώρα ήταν σχεδόν άγνωστη διεθνώς, δεν διέθετε τουριστική υποδομή και δεν υπήρχαν εργαζόμενοι εκπαιδευμένοι στον κλάδο των τουριστικών υπηρεσιών.

Σύμφωνα με έναν υπάλληλο, «Η εταιρεία έχει κάνει μεγάλες προσπάθειες για πολλά χρόνια για την προώθηση της χώρας σε διεθνές επίπεδο, καθώς και την εκπαίδευση του προσωπικού, όπως ξεναγοί και οδηγοί. Επιπλέον, λόγω της μεγάλης έλλειψης υποδομών για τους επισκέπτες, έπρεπε να επισκεφθούμε προσωπικά τις περιοχές και να αναζητήσουμε κατοικίες κατάλληλες για φιλοξενία».

Στην αρχή, η εταιρεία απασχολούσεε μόνο τρία άτομα, τους ιδρυτές της. Μέσα σε λίγα χρόνια, ωστόσο, το Caucasus Travel είχε μεγαλώσει και δημιούργησε δύο επιπλέον επιχειρήσεις, Georgian Events και Explore Georgia, ενώ μια τρίτη, CT Auto Georgia, ήρθε αργότερα. Μέχρι το 2007, όλες αυτές οι εταιρείες, μαζί με αρκετές άλλες, ενώθηκαν κάτω από την Γεωργική Ομάδα Φιλοξενίας (GHG), η οποία σήμερα απασχολεί 60 άτομα.

Η Γεωργία είναι όλο και πιο γνωστή διεθνώς για τον πολιτισμό, το κρασί και την κουζίνα, καθώς και για την περιπέτεια και τον οικολογικό τουρισμό. Η Maia πιστεύει ότι η εταιρεία της έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην ευαισθητοποίηση σχετικά με τη Γεωργία και στη συμβολή της στην ανάπτυξη της τουριστικής βιομηχανίας.

photo: World Bank

Η Lia Aleksishvili, που ζει στην περιοχή Kakheti της Γεωργίας, θυμάται την εποχή που το αρτοποιείο της στην πόλη Telavi ήταν μια μικροσκοπική επιχείρηση. Με τα χρόνια, κατάφερε να μετατρέψει το μικρό κατάστημα – το οποίο συχνά προσπαθούσε να τα βγάλει πέρα – σε ένα επιτυχημένο και πολυσύχναστο τοπικό αρτοποιείο.

Η επιχείρηση της Lia ωφελεί επίσης την τοπική κοινότητα. Το αρτοποιείο απασχολεί τέσσερις εργαζόμενους και, όταν φτάνουν οι διακοπές και η ζήτηση για επιδόρπια και αρτοσκευάσματα, τέσσερις επιπλέον εργαζόμενοι συμμετέχουν με μερική απασχόληση. Η Lia κατάφερε επίσης να χρησιμοποιήσει ορισμένα από τα κέρδη του φούρνου για να επενδύσει στην ανακαίνιση του δεύτερου ορόφου του κτιρίου της, μετατρέποντάς τον σε ένα δημοφιλές ξενώνα.

photo: World Bank

Η Manana είναι μητέρα επτά παιδιών ηλικίας 9 έως 22 ετών. Η οικογένειά της ζει σε τριώροφη καλύβα με διαρροή οροφής και χαρτόνι για παράθυρα. Ο σύζυγός της, Tamaz, συλλέγει και μεταπωλεί σιδηρικά που είναι και ο μοναδικός πόρος της οικογένειας.

Η Manana θεωρεί ότι ζει στα όρια της ακραίας φτώχειας, αλλά πιστεύει ότι υπάρχουν νοικοκυριά που περνούν πολύ χειρότερα. Είναι περήφανη για την επιλογή της να έχει τόσα πολλά παιδιά. «Είναι πολύ δύσκολα, αλλά μου αρέσουν τα παιδιά. Πάντα ήθελα να έχω όσο το δυνατόν περισσότερα. Υπάρχουν μεγάλες οικογένειες που ζουν σε βαγόνια αμαξοστοιχίας, ή που δεν έχουν καν στέγη πάνω από τα κεφάλια τους. Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν πολύ χειρότερα!»

Η Manana πιστεύει ότι ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης της φτώχειας είναι η ισότιμη πρόσβαση στην εκπαίδευση. «Όταν κάποιος που δεν έχει τη δυνατότητα να μπει σε ένα σχολείο μόνο επειδή δεν μπορεί να πληρώσει, και όταν το παιδί μου, που είναι ταλαντούχο, δεν μπορεί μόνο επειδή δεν έχουμε χρήματα, αυτό είναι λάθος», λέει. Η 14χρονη κόρη μου Ηρώ είναι πολύ καλή στο πινγκ-πονγκ, αλλά δεν μπορούμε να αγοράσουμε τον εξοπλισμό ή να πληρώσουμε για κανονικά μαθήματα».

Η μηνιαία κοινωνική βοήθεια από το κράτος προς την οικογένεια ανέρχεται σε 500 GEL, που ισχυρίζονται ότι είναι ελάχιστα για να αγοράσουν παπούτσια και για τα επτά παιδιά, για να μην αναφέρουμε άλλα υποχρεωτικά για το σχολείο αντικείμενα που δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του προγράμματος βοήθειας. Η παράνομη δουλειά, με το φόβο της απώλειας της κοινωνικής βοήθειας για ολόκληρη την οικογένεια, δεν φαίνεται να αποτελεί πολλά υποσχόμενη λύση για την καταπολέμηση της φτώχειας, υποστηρίζει η Manana.

Παρ ‘όλα αυτά, η Manana προσπαθεί να παραμείνει θετική και αισιόδοξη για το μέλλον. Αυτή η μητέρα των επτά ονείρων θα ήθελε να έχει αρκετό χώρο για κάθε ένα από τα παιδιά της, σε ένα σπίτι με στεγνούς τοίχους και μια οροφή που θα τους κρατά όλους ζεστούς και υγιείς.

photo: World Bank

Η Rusudan Kekelidze είναι η κύρια δασκάλα στο δημόσιο σχολείο 210 στη Τιφλίδα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, στην αρχή της επαγγελματικής της καριέρας, θυμάται ακόμα τη μυρωδιά της κηροζίνης, τους μαθητές που μοιράζονταν μικροσκοπικά θρανία και τις ελάχιστα εξοπλισμένες αίθουσες διδασκαλίας. Αλλά θυμάται επίσης ότι όλοι είχαν μια κοινή επιθυμία – να επιβιώσουν.

«Μπορεί να ακούγεται δραματικό τώρα, αλλά ήταν πραγματικά ένας αγώνας για επιβίωση – κυριολεκτικά», λέει η Rusudan. «Ήταν ένας αγώνας για το μέλλον, από τότε έχουμε ταξιδέψει σε ένα μακρύ και δύσκολο μονοπάτι, σήμερα βλέπουμε πώς έχει αναπτυχθεί το σχολείο μας, είναι πολύ καλύτερο από αυτό που θα μπορούσαμε να φανταστούμε- για παράδειγμα, η υποδομή του σχολείου ως έντονο σημάδι προόδου: απλώς ακούστε τις λέξεις και τα αισθήματα στους διαδρόμους»

«Το μέλλον που φαντάζομαι είναι πιο πολύχρωμο και χαρούμενο και επικεντρωμένο στην επιτυχία. Ελπίζω ότι οι σπουδαστές μας θα μπορέσουν να προετοιμάσουν τις μελλοντικές τους πορείες εδώ, μέσα σε αυτούς τους τοίχους.» Ελπίζω ότι το σχολείο μας θα προσφέρει ένα καλό πρότυπο ζωής, το οποίο θα αναπτύσσεται σταδιακά και θα εμπλουτίζεται με γνώσεις και πρακτική εξάσκηση», λέει η Rusudan.

World Bank

Continue Reading

Trending

Copyright © 2018 PRESSCODE