Connect with us

WORLD AFFAIRS

Η σεξουαλική βία ως τρομοκρατική τακτική

Published

on

Η σεξουαλική βία κατά τη διάρκεια ένοπλων συγκρούσεων δεν είναι ένα νέο φαινόμενο. Υπάρχει και εφαρμόζεται από την αρχαιότητα.

Οι κρίσεις που προκλήθηκαν από τον βίαιο εξτρεμισμό αποκάλυψαν μια συγκλονιστική τάση της σεξουαλικής βίας που χρησιμοποιείται ως τρομοκρατική τακτική από τις ριζοσπαστικές οργανώσεις. Περιοχές που μαίνονται συγκρούσεις και έχουν διαπραχθεί από εξτρεμιστικές ομάδες, επιθέσεις σεξουαλικής βίας είναι το Ιράκ, το Μάλι, τη Νιγηρία, τη Σομαλία και τη Συρία, συμπεριλαμβανομένου του βιασμού, της σεξουαλικής δουλείας, τον καταναγκαστικό γάμο, καταναγκαστική εγκυμοσύνη και καταναγκαστική άμβλωση, μεταξύ άλλων και ως μια μορφή θρησκευτικών και εθνοτικών διώξεων. Περιοχές που χρειάζεται επίσης μεγάλη προσοχή, είναι η Λιβύη και η Υεμένη.

Η ανάλυση αυτών των φρικιαστικών υποθέσεων, αποδεικνύει ότι η σεξουαλική βία δεν είναι τυχαία, αλλά αναπόσπαστα συνδεδεμένη με τους στρατηγικούς στόχους, την ιδεολογία και τη χρηματοδότηση των εξτρεμιστικών ομάδων. Χρησιμοποιείται για να προωθήσει στρατηγικές τακτικές όπως η στρατολόγηση, η τρομοκράτηση των πληθυσμών, η εκτόπιση κοινοτήτων, η δημιουργία εσόδων μέσω σωματεμπορίας, το δουλεμπόριο, τα λύτρα, οι λεηλασίες και ο έλεγχος των φυσικών πόρων, τα βασανιστήρια για να αποσπάσουν πληροφορίες, μεταστροφή και κατήχηση μέσω του εξαναγκασμού σε γάμο, καθώς και να τροποποιήσει ή να διαλύσει συγγενικούς δεσμούς που συνδέουν τις κοινότητες.

Η ιδεολογία και οι στόχοι που ωθούν την Boko Haram να απαγάγουν γυναίκες και νεαρά κορίτσια στη Νιγηρία ωθεί επίσης το DAESH να υποδουλώνουν γυναίκες και κορίτσια στη Συρία και το Ιράκ. Σύμφωνα με την ερμηνεία του ισλαμικού νόμου από το DAESH, επιτρέπεται η σεξουαλική επαφή με τις μη μουσουλμάνες σκλάβες, συμπεριλαμβανομένων των νεαρών κοριτσιών, όπως επίσης επιτρέπεται επίσης να τις χτυπούν ή να τις εμπορεύονται.

Αυτές οι εξτρεμιστικές ομάδες, τρέφουν φιλοδοξίες για τη δημιουργία κρατικών δομών, έτσι ο έλεγχος της αναπαραγωγικής ικανότητας των γυναικών είναι ζωτικής σημασίας για την οικοδόμηση του έθνους, όπως εκείνοι το φαντάζονται. Για το λόγο αυτό έχουν δημιουργηθεί «γραφεία γάμων» σε περιοχές που βρίσκονται υπό τον έλεγχο του DAESH, με σκοπό να ενθαρρύνει τις γυναίκες να παντρεύονται μαχητές. Η κατάσταση αυτή επιδεινώνεται από την αξιοποίηση της σύγχρονης τεχνολογίας των επικοινωνιών και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, μετατρέποντας την βαρβαρότητα σε μια μορφή προπαγάνδας για να υποκινήσουν, να ριζοσπαστικοποιήσουν και να στρατολογήσουν νέα μέλη.

Η καταπολέμηση του εξτρεμισμού πρέπει να περιλαμβάνει προσπάθειες για την ενδυνάμωση των γυναικών για να αντιμετωπίσουν το φάσμα των εγκλημάτων σεξουαλικής βίας που διαδίδουν οι εξτρεμιστικές ομάδες. Ταυτόχρονα, θα πρέπει η διεθνής κοινότητα, συμπεριλαμβανομένων των θρησκευτικών ηγετών, να βοηθήσει να σπάσει η σιωπή που περιβάλλει τη σεξουαλική βία, να καταρρίψει τις όποιες θρησκευτικές δικαιολογίες για τη βία και να στρέψει την ντροπή και το στίγμα προς τους δράστες.

Το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, ενέκρινε το ψήφισμα 2178 (2014), με το οποίο ζήτησε την ενδυνάμωση της «νεολαίας, των οικογενειών και των γυναικών», ως μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής για την πρόληψη της εξάπλωσης της τρομοκρατίας. Είναι ζωτικής σημασίας η διεθνής κοινότητα να εμβαθύνει σχετικά με τη φύση, το πεδίο εφαρμογής και τους στόχους της σεξουαλικής βίας που διεξάγεται από τις ριζοσπαστικές ομάδες, προκειμένου να καθοριστούν τα κατάλληλα μέτρα, σε συνεννόηση με τις γυναίκες και τις επηρεαζόμενες κοινότητες. Ταυτόχρονα, τα μέτρα καταπολέμησης της τρομοκρατίας από τις κυβερνήσεις, τις δυνάμεις ασφαλείας και τους συμμάχους, πρέπει να σέβονται τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και τις δεσμεύσεις που έχουν αναληφθεί από τα κράτη για να σταματήσουν τη σεξουαλική βία. Επίσης, να αναγνωρίσουν ότι η σεξουαλική βία δεν χρησιμοποιείται μόνο ως τακτική πολέμου, όπως σημειώνεται στην απόφαση 1820 (2008), αλλά είναι επίσης μια τρομοκρατική τακτική. Κατά συνέπεια, οι προσπάθειες για την πρόληψη και την αντιμετώπιση της σεξουαλικής βίας θα πρέπει να είναι προσεκτικά και στρατηγικά ευθυγραμμισμένη με τις προσπάθειες για την πρόληψη του βίαιου εξτρεμισμού.

Λόγω του γεγονότος ότι, η σεξουαλική βία χρησιμοποιείται και ως τακτική για εκτοπισμό πληθυσμών, οι γυναίκες που αποτελούν το ήμισυ των 59.500.000 εκτοπισμένων διά της βίας πληθυσμών (19,5 εκατομμύρια πρόσφυγες, 1,8 εκατομμύρια αιτούντες άσυλο και 38.2 εκατομμύρια εσωτερικά εκτοπισμένων ατόμων) είναι πολύ σημαντικό να λαμβάνονται υπόψη συγκρούσεις που σχετίζονται με τη σεξουαλική βία ως μορφή δίωξης, ώστε να τους αναγνωρίζεται το καθεστώς του πρόσφυγα.

Έτσι, στη σύγχρονη εποχή ο κόσμος βιώνει την σεξουαλική και σεξιστική βία όχι μόνο ως πολεμική στρατηγική, αλλά και ως κεντρική τρομοκρατική τακτική. Οι γυναίκες και τα κορίτσια στην εφηβεία σε χώρες που πλήττονται από συγκρούσεις, αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο να πέσουν θύματα. Είναι λοιπόν απαραίτητο να στηριχθεί η επανένταξη των ατόμων που απελευθερώνονται σε περιπτώσεις απαγωγών, αναγκαστικών γάμων, εμπορίας ανθρώπων και σεξουαλικής δουλείας, καθώς τα θύματα και οι οικογένειές τους συχνά αντιμετωπίζουν την κοινωνική και οικονομική περιθωριοποίηση.

Επιπλέον, η αύξηση του βίαιου εξτρεμισμού και του επείγοντος χαρακτήρα της αντιμετώπισής του, δεν αναιρεί την ανάγκη για διαρκή αποφασιστικότητα και πόρους για την καταπολέμηση των παρατεταμένων συγκρούσεων που σχετίζονται με τη σεξουαλική βία. Το θετικό είναι ότι η εποχή της σιωπής έχει αντικατασταθεί από τη διεθνή αναγνώριση του γεγονότος ότι η ντροπή της σεξουαλικής βίας δεν βρίσκεται στα θύματα αλλά στους δράστες, όπως επίσης και σε κάθε πλευρά που παραβλέπει ή αποκρύπτει τη συμπεριφορά τους. Ωστόσο, όλες αυτές οι αποφάσεις και οι πρωτοβουλίες, δεν έχουν ακόμα μετατραπεί σε επαρκείς αλλαγές για την βελτίωση της θέσης της Γυναίκας στον κόσμο.

WORLD AFFAIRS

dash 01: Ο Ρωσικός γρίφος

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Published

on

Το πρώτο τεύχος του dash, προσφέρει στους αναγνώστες -εξειδικευμένους και μη, μια ολοκληρωμένη ματιά στα γεωστρατηγικά σχέδια και τις προκλήσεις της σημερινής Ρωσίας. Μέσα από τα άρθρα που επιλέξαμε, θα βρείτε αναλύσεις σχετικά με τις αμυντικές, οικονομικές και πολιτικές ικανότητες της Ρωσικής Ομοσπονδίας, όπως και τις αμφιλεγόμενες στρατηγικές της στον τομέα του κυβερνοχώρου. Φυσικά, η θρησκεία αποτελεί ένα σημαντικό κομμάτι για την κατανόηση του Ρωσικού τρόπου σκέψης και μια κυρίαρχη παράμετρο για την ανάκαμψη του Ρωσικού έθνους.

Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ είχε πει για τη Ρωσία, πως αποτελεί ένα γρίφο τυλιγμένο σ’ ένα μυστήριο μέσα σ’ ένα αίνιγμα. Αυτό το μυστήριο για να αποκωδικοποιηθεί, χρειάζεται να λάβουμε υπόψη μας μια σημαντική παράμετρο: το εθνικό συμφέρον της Ρωσίας.

Είναι γεγονός, πως τα τελευταία χρόνια η Ρωσία βρίσκεται συνεχώς στο επίκεντρο των διεθνών συζητήσεων – για τον σωστό ή τον λάθος λόγο. ΜΜΕ και πολιτικοί χρησιμοποιούν τη Ρωσία και τον πρόεδρό της, ως κίνδυνο, παράδειγμα προς αποφυγή και παράγοντα αστάθειας. Ασφαλώς, υπάρχει και η άλλη πλευρά για την οποία ο Βλαντιμιρ Πούτιν αποτελεί το φωτεινό πρότυπο του ηγέτη που χρειάζεται ο σημερινός κόσμος. Δυτικοί πολιτικοί προσπαθούν να χτίσουν καριέρες δαιμονοποιώντας τον Ρώσο πρόεδρο, ή εμφανίζονται ως συνομιλητές του.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες και παρά τις προεκλογικές δεσμεύσεις (και επιθυμίες) του προέδρου Τράμπ, η Ρωσία ξαναπαίρνει τη θέση που κατείχε κατά την ψυχροπολεμική περίοδο ως ο μεγάλος «σκοτεινός και αδίστακτος» αντίπαλος. Η πολιτική της επαναπροσέγγισης δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στο πολιτικοστρατιωτικό κατεστημένο, ενώ αυτή της αντιπαράθεσης μοιάζει πιο οικεία.

Καθώς ο μονοπολικός κόσμος δύει και οι νέες δυνάμεις εμφανίζονται στον ορίζοντα, είναι απαραίτητο να θυμηθούμε πως ο στόχος του ψυχροπολεμικού παιχνιδιού δεν ήταν ποτέ η επικράτηση επί του αντιπάλου. Αντίθετα, ο σκοπός ήταν να συνεχίζεται το παιχνίδι. Αυτό φαίνεται πως το ξέχασε η Αμερική και την περίοδο του Γιέλτσιν προσπάθησε να τελειώσει οριστικά με τη Ρωσία. Η δυναμική επάνοδος της Ρωσίας, δίνει στους αμερικανούς τη δυνατότητα να συνεχίσουν αυτό το παιχνίδι, εκεί από όπου σταμάτησαν.

Μπορείτε να κατεβάσετε δωρεάν το πρώτο τεύχος του dash

Continue Reading

WORLD AFFAIRS

Το αποτελεσματικό Σκανδιναβικό μοντέλο ήπιας ισχύος

Ammara Najeeb

Published

on

Οι πρόσφατες τάσεις δείχνουν ότι με την ευρεία χρήση των social media και των μέσων μαζικής ενημέρωσης, η δημόσια διπλωματία έχει αναδειχθεί ως κύριο εργαλείο για την προώθηση θέσεων των κυβερνήσεων. Οι αρχές της δημόσιας διπλωματίας διευκολύνουν τις κυβερνήσεις να επιτύχουν συγκεκριμένους στόχους εξωτερικής πολιτικής, δημιουργώντας διεθνείς δεσμούς, βελτιώνοντας το επίπεδο κατανόησης, την αμοιβαία εμπιστοσύνη και εξαλείφοντας τις προκαταλήψεις και τα στερεότυπα. Κορυφαίοι αναλυτές θεωρούν ότι η δημόσια διπλωματία είναι ένα από τα πιο ισχυρά μέσα ήπιας ισχύος μέσω της οποίας μια χώρα μπορεί να αυξήσει τη φήμη και την αναγνώρισή της στο εξωτερικό. Η θετική αντίληψη και η εικόνα μιας χώρας στο εξωτερικό έχει πολλαπλά οφέλη: ενισχυμένες ξένες άμεσες επενδύσεις, βελτιωμένο διεθνές εμπόριο, τόνωση του τουρισμού και ενίσχυση της αμοιβαίας συνεργασίας σε φυσικές καταστροφές.

Τα μικρά και μεσαία κράτη χρησιμοποιούν την ήπια ισχύ ως εργαλείο προβολής της δημόσιας εικόνας τους αποκτώντας τεράστια οφέλη. Σύμφωνα με τον Jozef Batora, για αυτή την ομάδα κρατών, η δημόσια διπλωματία αντιπροσωπεύει «μια ευκαιρία να αποκτήσουν επιρροή και να διαμορφώσουν τη διεθνή ατζέντα με τρόπους που ξεπερνούν τους περιορισμένους πόρους και την οικονομική δύναμη». Τα Σκανδιναβικά κράτη (Δανία, Φινλανδία, Νορβηγία και Σουηδία) αποτελούν το τέλειο παράδειγμα. Το Soft Power Survey, το 2012 κατέταξε αυτές τις τέσσερις χώρες στις κορυφαίες δεκατρείς ισχυρότερες χώρες του κόσμου. Το μυστικό της επιτυχίας τους είναι η υιοθέτηση εξατομικευμένων στρατηγικών δημόσιας διπλωματίας, παράλληλα με την ικανότητα να χρησιμοποιούν την περιφερειακή συνεργασία ως εργαλείο για την προώθηση στόχων εξωτερικής πολιτικής.

Η Νορβηγία, χρησιμοποιώντας εξειδικευμένη διπλωματία, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ειρηνευτική διαμεσολάβηση, η Σουηδία επικεντρώθηκε στο διάλογο για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων των γυναικών, η Δανία και η Φινλανδία υιοθέτησαν την ανοιχτή κοινωνία, προσελκύοντας νέους επιστήμονες και εταιρείες υψηλής τεχνολογίας που επιδιώκουν να επενδύσουν στο εξωτερικό. Τέτοια καινοτόμα και ελκυστικά βήματα επέτρεψαν στα κράτη να βελτιώσουν την αναγνώριση και την αποδοχή τους σε διεθνές επίπεδο, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα την ενίσχυση της ήπιας ισχύος και της ικανότητάς τους να επηρεάζουν τη διεθνή ατζέντα. Επίσης, χρησιμοποίησαν τακτικές περιφερειακής συνεργασίας για τη διάδοση του μηνύματός τους στο παγκόσμιο κοινό.

Αυτά τα κράτη υιοθέτησαν πολιτικές δίνοντας προτεραιότητα στη δέσμευσή τους στη διεθνή ειρήνη, υποστηρίζοντας διεθνείς οργανισμούς και ενισχύοντας το πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών. Διαδραματίζουν ηγετικό ρόλο ως ειρηνοποιοί στον τομέα της διεθνούς ασφάλειας, της παγκόσμιας ευημερίας και της περιβαλλοντικής πολιτικής. Παρέχουν συνεχή βοήθεια σε αναπτυσσόμενες χώρες σε ανθρωπιστική βάση, η οποία ενισχύει τη φήμη και την αναγνώρισή τους σε διεθνές επίπεδο

Οι σκανδιναβικές χώρες διαθέτουν το πολιτιστικό υπόβαθρο για να διευκολύνουν τον πολιτισμικό διάλογο για την πρόληψη και τον τερματισμό των συγκρούσεων, την ενίσχυση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την αύξηση της κοινωνικής σταθερότητας.

Η σουηδική κυβέρνηση αποφάσισε να υιοθετήσει την Πολιτική της Παγκόσμιας Ανάπτυξης. Πιστεύουν ότι με αυτόν τον τρόπο διαφορετικοί τομείς πολιτικής θα είναι σε θέση να συνεργαστούν για μια θετική παγκόσμια ανάπτυξη. Επίσης, αποφάσισαν να διαδραματίσουν ρόλο στη μείωση της φτώχειας σε παγκόσμιο επίπεδο μέσω της σουηδικής στρατηγικής για τη συνεργασία και την ανάπτυξη, η οποία θα διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στις λιγότερο ανεπτυγμένες κοινωνίες, ειδικότερα των φτωχών χωρών.

Η συνεργασία αυτή θα συμβάλει σημαντικά στην ενίσχυση των δημοκρατικών κανόνων και θα δημιουργήσει συνθήκες που θα βοηθήσουν τους ανθρώπους να απαλλαγούν από το πρόβλημα της φτώχειας. Ο γενικός στόχος της σουηδικής στρατηγικής για την αναπτυξιακή συνεργασία είναι να βοηθήσει τους ανθρώπους που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας να βελτιώσουν το βιοτικό τους επίπεδο, ξεπερνώντας τις κακές οικονομικές συνθήκες.

Η ιστορική κληρονομιά της μη συμμετοχής στις διεθνείς συγκρούσεις και του σοσιαλιστικού διεθνισμού έχει σημαντικές και θετικές επιπτώσεις στον λόγο της εξωτερικής πολιτικής τους. Τέτοιες εξατομικευμένες διπλωματικές στρατηγικές με συνεπείς πρωτοβουλίες περιφερειακής συνεργασίας διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην ενίσχυση της αξιοπιστίας και του σεβασμού αυτών των κρατών στη διεθνή κοινότητα.

*Μετάφραση- απόδοση από το Modern Diplomacy μέσω της αποκλειστικής διεθνούς συνεργασίας με το presscode.gr

Continue Reading

WORLD AFFAIRS

Γιατί η ψηφιακή και η παραδοσιακή διπλωματία θα συνυπάρχουν στο μέλλον

Rodrigo Vaz

Published

on

Τα τελευταία χρόνια μια χιονοστιβάδα τεχνολογικών καινοτομιών ανάγκασε τις διπλωματικές αντιπροσωπείες να προσαρμοστούν. Οι πρεσβείες χρησιμοποιούν ολοένα και περισσότερο τις πλατφόρμες των κοινωνικών μέσων όπως το Facebook και το Twitter, ακόμη και αν αυτό γίνεται με απροθυμία. Επιπλέον, το φαινόμενο των big data υποδεικνύει ότι ο ρόλος των διπλωματικών αποστολών ως «συλλέκτες» πληροφοριών θα ενισχυθεί, υπό την προϋπόθεση ότι τα εθνικά διπλωματικά συστήματα θα αξιοποιήσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το όλο και μεγαλύτερο αριθμό διαθέσιμων δεδομένων.

Ο ρόλος της ψηφιακής διπλωματίας ανοίγει το δρόμο για άλλη μια σημαντική αλλαγή, η οποία είναι η άνοδος των μη κρατικών οντοτήτων που αποτελούν μια τεράστια πρόκληση για την επικράτηση στον διπλωματικό κόσμο. Αυτές οι νέες ψηφιακές πλατφόρμες προσφέρουν έναν πολύ πιο εύκολο τρόπο να προσεγγίσουν και να επηρεάσουν τόσο το τοπικό όσο και το παγκόσμιο κοινό. Πράγματι, όπως τονίζει ο Shaun Riordan, «η πληθώρα νέων φορέων – κυβερνητικών και μη – στις διεθνείς σχέσεις είναι πραγματικά εκπληκτική, όπως και η εκθετική τους ανάπτυξη».

Όλα αυτά έρχονται σε μια εποχή που οι εσωτερικές συνθήκες υποβάλλονται σε βαθιές αλλαγές. Τα Υπουργεία Εξωτερικών πιέζονται όλο και περισσότερο για μείωση των δαπανών, καθώς πολλές χώρες, ιδίως σε όλη την Ευρώπη, επιδιώκουν να εξισορροπήσουν τους δημόσιους προϋπολογισμούς τους. Αυτό έχει οδηγήσει σε εξορθολογισμό του κόστους όπου είναι δυνατόν, συχνά με συμμαχικές χώρες που αποφασίζουν να χρησιμοποιήσουν τους πόρους τους μαζί . Αυτό με τη σειρά του έθεσε το σκηνικό για την άνοδο της εμπορικής διπλωματίας. Όλο και περισσότερο οι κυβερνήσεις ενθαρρύνουν τις εγχώριες επιχειρήσεις να εμπορεύονται, αλλά και να επιδιώκουν να κάνουν τις χώρες τους έναν ελκυστικό προορισμό για άμεσες ξένες επενδύσεις, έρευνα και ανάπτυξη.

Ένα παράδειγμα που φαίνεται να έχει προσπαθήσει να αντιμετωπίσει όλες αυτές τις νέες προκλήσεις ήταν η περίοδος που ο Tom Fletcher πέρασε ως βρετανός πρεσβευτής στο Λίβανο. Ο Πρέσβης επέλεξε να υιοθετήσει ένα άμεσο και ανεπίσημο στυλ επικοινωνίας για να προσεγγίσει τη χώρα υποδοχής του, η οποία περιελάμβανε συχνά tweeting και blogging. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, ο κ. Fletcher προώθησε ενεργά το εμπόριο μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και του Λιβάνου, χρηματοδοτώντας αρκετές εμπορικές εκθέσεις, διευκολύνοντας παράλληλα εμπορικές συμφωνίες μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και του Λιβάνου.

Ο αντίκτυπος φαίνεται να ήταν ιδιαίτερα θετικός. Το διμερές εμπόριο διπλασιάστηκε σε διάστημα τριών ετών και οι ένοπλες δυνάμεις του Λιβάνου χρησιμοποιούν τώρα βρετανικά οχήματα και μια σειρά βρετανικών δορυφορικών συστημάτων. Η περίοδος του κ. Fletcher ως Πρεσβευτή του Ηνωμένου Βασιλείου φαίνεται να υποδηλώνει έναν νέο τρόπο διπλωματίας, με πρόσθετους ρόλους για τον Πρέσβη: ίσως πιο ανεπίσημο, αλλά αναμφισβήτητα με μεγαλύτερη δημόσια προβολή και υποστηρικτή της χώρας με πολιτιστικούς και εμπορικούς όρους .

Η διπλωματία ζει

Παρά τις αλλαγές και τη συζήτηση γύρω από τις αλλαγές που αναμένονται στον διπλωματικό κόσμο, αξίζει να σκεφτούμε αν ο ενθουσιασμός για το μέλλον των διπλωματικών αποστολών δεν ενέχει κάποια υπερβολή. Εξάλλου, πολλές από τις καινοτομίες που συζητούνται είναι μέσα στους πρωταρχικούς στόχους που οι διπλωματικές αποστολές έχουν υπηρετήσει: η προώθηση των συμφερόντων μιας χώρας και η προστασία των πολιτών της στο εξωτερικό.

Επιπλέον, καθώς η ψηφιοποίηση των διπλωματικών αντιπροσωπειών μπορεί τελικά να γίνει, ο ρόλος της πρεσβείας ως κτιρίου είναι και θα παραμείνει ένα βασικό εργαλείο της εξωτερικής πολιτικής μιας χώρας. Η περίπτωση του Julius Assange παρέχει ένα σαφές παράδειγμα. Αφού κατηγορήθηκε για εγκλήματα σεξουαλικής φύσης στη Σουηδία, δήλωσε ότι είναι πολιτικός κρατούμενος και κατέφυγε στην Πρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο, από όπου του χορηγήθηκε άσυλο- έκτοτε δεν έφυγε από εκεί.

Ακόμη και αν πρόκειται για ένα εξαιρετικά ασυνήθιστο παράδειγμα, δείχνει ότι οι πρεσβείες παραμένουν αναντικατάστατες. Πράγματι, η διπλωματία δεν μπορεί ποτέ να φορτωθεί πλήρως σε ένα «cloud». Όταν ο Tom Fletcher γράφει ότι το διπλωματικό μοντέλο του 2025 δεν θα βλέπει την πρεσβεία ως κτήριο, αλλά ως ιδέα, αυτή η ιδέα δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να διαχωριστεί από το ίδιο το κτίριο.

Οι πρεσβείες θα παραμείνουν βασικά στοιχεία του εθνικού διπλωματικού συστήματος μιας χώρας. Διατηρούν την αναντικατάστατη λειτουργία από την άποψη της προβολής ισχύος μιας χώρας παγκοσμίως και την προστασία των πολιτών της στο εξωτερικό σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.

Ωστόσο, οι τεκτονικές αλλαγές που παρακολουθούμε θα αναγκάσουν τη δομή των πρεσβειών να αλλάξουν ριζικά. Υπάρχει πολλαπλασιασμός των διαθέσιμων πληροφοριών καθώς και η εμφάνιση νέων ψηφιακών πλατφορμών και δικτύων κοινωνικών μέσων. Έτσι, οι πρεσβείες πιθανόν να είναι, σύμφωνα με τα λόγια του Tom Fletcher, “διαχειριστές” αντί “πάροχοι” πληροφοριών όταν επικοινωνούν με τα εθνικά γραφεία τους.

Φυσικά, αυτό δεν είναι ένα μοντέλο που θα ταιριάζει αναγκαστικά με τις πραγματικότητες όλων των κρατών του κόσμου. Καταρχάς, υπάρχει υψηλός βαθμός εκπροσώπησης στη διπλωματία. Όλοι οι διπλωμάτες δεν είναι ή δεν θα είναι ποτέ “αυθεντικοί, ευέλικτοι, συνδεδεμένοι και με επιρροή”. Επιπλέον, οι οικονομικές, κοινωνικές και πολιτιστικές ιδιαιτερότητες κάθε χώρας θα καθορίζουν πάντα τις προτεραιότητες που θέτει για να επιτευχθούν οι σκοποί της. Επομένως, τα εθνικά διπλωματικά συστήματα ήταν πάντα εξαιρετικά ασύμμετρα μεταξύ τους και θα παραμείνουν αναμφίβολα τόσο – σε αριθμό, μέγεθος και πεδίο εφαρμογής . Για παράδειγμα, το Ηνωμένο Βασίλειο έχει 226 διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό. Η Εσθονία, στις 45, έχει πολύ λιγότερες. Ωστόσο, και οι δύο χώρες έχουν θέματα που θα θέλουν να αντιμετωπίσουν οι διπλωματικές αποστολές τους, και οι δύο έχουν πολιτικές, οικονομικές και πολιτιστικές ατζέντες που θα επιδιώξουν να τρέξουν στο εξωτερικό. Τα θέματα αυτά συχνά αλληλεπιδρούν: η υπηρεσία της οικονομικής διπλωματίας της Πορτογαλίας, προβάλλοντας την χώρα ως πρωτοπόρο της ψηφιακής καινοτομίας ήταν σίγουρα ένας βασικός παράγοντας για να πεισθεί η Αίγυπτος να αγοράσει τις τεχνολογίες καινοτομίας της δημόσιας διοίκησης της Πορτογαλίας . Σε τέτοιου είδους συνέργειες βρίσκεται το κλειδί για την υπέρβαση των προκλήσεων που θα αντιμετωπίσει στο μέλλον η διπλωματική αντιπροσώπευση.

*Μετάφραση- απόδοση από το Modern Diplomacy μέσω της αποκλειστικής διεθνούς συνεργασίας με το presscode.gr

Continue Reading

Trending

Copyright © 2018 PRESSCODE