Connect with us

PASSPORT

CIA και FSB: Ανήθικοι βίοι παράλληλοι

Published

on

Δύο από τις μεγαλύτερες μυστικές υπηρεσίες στον κόσμο, η αμερικανική CIA και η Ρωσική FSB, φαίνεται πως έχουν περισσότερες ομοιότητες παρά διαφορές: στην οργάνωση, τις μεθόδους, και την ηθική τους.

Αμφότερες δραστηριοποιούνται στο εξωτερικό μέσω πρακτόρων με «επίσημη κάλυψη», που σημαίνει ότι εμφανίζονται ως κυβερνητικοί υπάλληλοι στην πρεσβεία της χώρας τους και καλύπτονται από διπλωματική ασυλία, αλλά και μέσω «ανεπίσημων πρακτόρων», όπου συνήθως εμφανίζονται ως επιχειρηματίες, υπόκεινται σε λιγότερο έλεγχο και σε πολλές περιπτώσεις, δεν έχουν χαρακτηριστεί ως μυστικοί πράκτορες από την κυβέρνηση της χώρας υποδοχής. Φυσικά ο ρόλος αυτός δεν παρέχει διπλωματική ασυλία.

Οι αμφισβητήσιμες ηθικές πρακτικές και των δύο υπηρεσιών, έχουν κατά καιρούς αμαυρώσει το όνομά τους στη διεθνή κοινή γνώμη. Οι πολιτικές παρεμβάσεις, η χρηματοδότηση ανταρτών σε άλλες χώρες και η χρήση βασανιστηρίων, έχουν προκαλέσει τη διεθνή κατακραυγή.

Αμφότερες οι υπηρεσίες πληροφοριών έχουν κατηγορηθεί ότι είναι ιδιαίτερα πολιτικοποιημένες, στρεβλώνοντας τις αναλύσεις και καθοδηγώντας τις αποφάσεις υπέρ μιας προτιμώμενης γραμμής σκέψης. Σε μια πρόσφατη συνέντευξή του ο Πτέραρχος εν αποστρατεία Leonid Reshetnikov αναφέρθηκε στα σχέδια των Ηνωμένων Πολιτειών για την ανατροπή του Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, και την διαίρεση της χώρας. Και οι δυο υπηρεσίες πληροφοριών έχουν κάνει τέτοιες ενέργειες είτε για να προωθήσουν τη δική τους κοσμοθεωρία, ή να επιβάλλουν μια συγκεκριμένη ατζέντα του εκάστοτε προέδρου. Το πρόβλημα με την πολιτικοποίηση είναι ότι διαστρεβλώνει τις πληροφορίες και κατά συνέπεια οδηγεί σε κακή ανάλυση και ασύμμετρα αποτελέσματα, αντί για μια δίκαιη, ισορροπημένη και ακριβής εκτίμηση. Ουσιαστικά, εμποδίζει τους φορείς χάραξης πολιτικής και τις κυβερνήσεις και ελαχιστοποιεί τις ευκαιρίες για κατανόηση και συνεργασία.

ΗΠΑ και Ρωσία χρηματοδοτούν αντάρτες σε όλο τον κόσμο. Η CIA χρηματοδοτεί τους αντάρτες της Συρίας εναντίον της κυβέρνησης του προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ. Παρομοίως, τόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες όσο και το Συμβούλιο της Ευρώπης έχουν κατηγορήσει τη Ρωσία για τη χρηματοδότηση των ανταρτών στην Ουκρανία. Ωστόσο, ο εξοπλισμός τέτοιων ομάδων μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά επικίνδυνος, καθώς η χρηματοδότηση και ο οπλισμός μπορεί να πέσει σε λάθος χέρια, άλλων «ανεπιθύμητων» εξτρεμιστικών ομάδων που στοχεύουν να βλάψουν τις Ηνωμένες Πολιτείες ή και τη Ρωσία. Με άλλα λόγια, ανάλογες μυστικές επιχειρήσεις συχνά επιφέρουν τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Όπως άλλωστε επεσήμανε και ο πρόεδρος Ομπάμα, δεν υπάρχουν πολλά παραδείγματα επιτυχίας σε περιπτώσεις που η CIA χρηματοδότησε και εξόπλισε εξεγέρσεις.

Εκτός από την πολιτικοποίηση των μυστικών υπηρεσιών και της χρηματοδότησης των «ανταρτών» μια τρίτη πτυχή, όπου τόσο η CIA, όσο και η FSB λειτουργούν παρόμοια είναι ως προς τη χρήση των βασανιστηρίων για να «επιβεβαιώσουν» πληροφορίες. Τον Οκτώβριο του 2012, κατά τη διάρκεια της 49ης Συνόδου της Επιτροπής του ΟΗΕ κατά των Βασανιστηρίων, τα Ηνωμένα Έθνη ανέφεραν ότι οι υπηρεσίες πληροφοριών της Ρωσίας συμμετείχαν σε βασανιστήρια και ξυλοδαρμούς. Ομοίως, σύμφωνα με μια έκθεση της Γερουσίας, αναφέρονται λεπτομέρειες σχετικά με τις «σκληρές τεχνικές ανάκρισης της CIA» που περιλαμβάνουν βασανιστήρια και εικονικές εκτελέσεις. Μετά τη δημοσίευση της έκθεσης, η Επιτροπή Πληροφοριών της Γερουσίας την αφαίρεσε από την επίσημη ιστοσελίδα, ωστόσο πολλά πρακτορεία ειδήσεων είχαν ήδη δημοσιεύσει αποσπάσματα.

Αυτές οι μέθοδοι συχνά προσφέρουν ελάχιστα, έως μηδενικά αποτελέσματα και τελικά μη αξιοποιήσιμες πληροφορίες. Σύμφωνα με τον βετεράνο και πρώην αιχμάλωτο πολέμου, η κακοποίηση των κρατουμένων φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα: «Ξέρω από προσωπική εμπειρία ότι τα θύματα των βασανιστηρίων θα δώσουν σκόπιμα παραπλανητικές πληροφορίες, αν νομίζουν ότι θα γίνουν πιστευτοί. Αυτοί που δεν αντέχουν θα πουν οτιδήποτε θέλουν να ακούσουν οι βασανιστές τους για να σταματήσουν να υποφέρουν».

Εν κατακλείδι, υπό την ηθική οπτική, τόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες, όσο και η Ρωσία χρησιμοποιούν πρακτικές που βλάπτουν τη διεθνή φήμη τους με ελάχιστα οφέλη για την εθνική ασφάλεια. Αναμφίβολα, καμία από αυτές τις δραστηριότητες δεν παρέχει στις κυβερνήσεις τους μια δίκαιη, ισορροπημένη ανάλυση και αρκετά συχνά η ηθική ασάφεια ενθαρρύνει τη διαφθορά και την καταπίεση, πόσο μάλλον την παγκόσμια καταδίκη. Έτσι, και οι δύο υπηρεσίες πληροφοριών λειτουργούν παρόμοια: η φύση, η οργάνωση, οι μέθοδοι και η ηθική είναι κοινά. Είναι απλά ανήθικοι συμπολεμιστές.

PASSPORT

Η διπλωματία της νέας εποχής

Published

on

Ποιες είναι οι αναδυόμενες τάσεις στη διπλωματία; Ερευνητές, επαγγελματίες και παρατηρητές αναρωτιούνται υπό ποιες διπλωματικές προσεγγίσεις μπορεί να βελτιωθεί ο κόσμος και να αντιμετωπιστούν καλύτερα οι νέες απειλές που προκύπτουν.

Υπήρξαν πολλές νέες προσπάθειες προσέγγισης και αντιμετώπισης των μεγάλων προβλημάτων, όπως οι εθνοτικές εντάσεις, ο εξτρεμισμός και η προώθηση της οικονομικής ανάπτυξης, η οποία ήταν και η δυσκολότερη. Μερικές από τις αναδυόμενες διπλωματικές τάσεις έχουν τη δυνατότητα να λύνουν προβλήματα, αλλά μπορούν να εγγυηθούν λύσεις για τις νέες πολύπλοκες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η διπλωματική κοινότητα;

Αυτές οι αναδυόμενες τάσεις, είναι ένας τρόπος ενσωμάτωσης υφιστάμενων κοινωνικών δομών στην διπλωματία και την ειρηνευτική διαδικασία. Η χρήση των social media, της τηλεόρασης και του πολιτισμού κάνουν ορισμένες διεθνείς καμπάνιες πιο ελκυστικές για τις νεότερες πληθυσμιακές ομάδες. Πολλοί Οργανισμοί έχουν αποδειχθεί ιδιαίτερα επιτυχείς στην αντιμετώπιση των παγκόσμιων και διπλωματικών προκλήσεων με τη χρήση των μέσων ενημέρωσης.

Η Διπλωματία της μόδας είναι μια τάση που υπάρχει εδώ και 20 χρόνια, αλλά έχει έρθει στο προσκήνιο λόγω των πρόσφατων επιτυχιών της. Η ΜΚΟ Μόδα για την Ανάπτυξη (F4D), χρησιμοποιεί τη μόδα ως ένα τρόπο για τη δημιουργία επιχειρήσεων και τη γεφύρωση των πολιτιστικών διαφορών. Με την υποστήριξη του ΟΗΕ, η F4D έχει αναπτύξει πρωτοβουλίες σε πολλές ηπείρους και εστιάζει σε βασικούς τομείς, όπως η παραγωγή, το εμπόριο, η προώθηση, οι δεξιότητες, η κατάρτιση και η εκπαίδευση, επιδιώκοντας επίσης την επίτευξη των Αναπτυξιακών Στόχων της Χιλιετίας: την καταπολέμηση της φτώχειας με τη δημιουργία επιχειρηματικών ευκαιριών, τη βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη και την προώθηση της ισότητας των φύλων. Η αποστολή τους είναι να αξιοποιήσουν τη δύναμη της βιομηχανίας μόδας και να εφαρμόσουν δημιουργικές στρατηγικές για την αειφόρο οικονομική ανάπτυξη για τις κοινότητες σε όλο τον κόσμο μέσω της μόδας.

Η Αθλητική διπλωματία έχει τη βάση της σε αμερικανικές διπλωματικές τεχνικές, καθώς οι ΗΠΑ έχουν χρησιμοποιήσει στοιχεία πολιτισμού και αθλητισμού για τη βελτίωση των διπλωματικών σχέσεων. Η Ποδοσφαιρική διπλωματία αποσκοπεί στη μείωση των εθνοτικών εντάσεων μεταξύ των χωρών. Ένα άθλημα δημοφιλές σε όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα στην Ευρώπη, την Αφρική και ένα από τα δημοφιλέστερα στην Ασία. Μέσα από την ποδοσφαιρική διπλωματία, η Κίνα ανέπτυξε καλύτερες σχέσεις με τις χώρες της Αφρικής. Η λεγόμενη Διπλωματία των Σταδίων επέτρεψε στην Κίνα να επενδύσει στην δημιουργία υποδομών της Αφρικής και σε χώρες όπως η Αγκόλα, η Γκαμπόν και η Γουινέα με την οικοδόμηση γηπέδων ποδοσφαίρου.

Η Διπλωματία του μπάσκετ ήταν επίσης μια επιτυχημένη μορφή διπλωματίας, με τον πρώην μπασκετμπολίστα Dennis Rodman να αποκτά άνευ προηγουμένου πρόσβαση στη Βόρεια Κορέα και τον ηγέτη της. Η αμερικανική διπλωματική κοινότητα πίεσε τον Rodman να αναλάβει διπλωματικό ρόλο, αλλά αυτός αρνήθηκε. Παρ’ όλα αυτά, ζήτησε και κατάφερε να επιτύχει την απελευθέρωση του Kenneth Bae, βελτιώνοντας έστω βραχυπρόθεσμα τις σχέσεις ΗΠΑ-Βόρειας Κορέας.

Η Ψηφιακή διπλωματία έχει γίνει η πρώτη επιλογή και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν γίνει μέρος του ρεπερτορίου της διπλωματικής κοινότητας. Σε περιοχές συγκρούσεων, οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τα social media για να ενημερώσουν και να ευαισθητοποιήσουν την παγκόσμια κοινότητα, να οργανώσουν διαδηλώσεις, να επικοινωνούν, και να παρακάμπτουν την τοπική λογοκρισία. Ένα επιτυχημένο παράδειγμα είναι η Αραβική Άνοιξη και οι διαδηλώσεις στην Αίγυπτο και στην Ουκρανία. Η Ψηφιακή διπλωματία έφερε παγκόσμιους ηγέτες στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως ο πρώην Ρώσος πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεφ που επισκέφθηκε την Silicon Valley για την ενίσχυση της ρωσικής οικονομίας μέσω της καινοτομίας και της τεχνολογίας. Αυτό ήταν μέρος της προσπάθειας της δημόσιας διπλωματίας για την σφυρηλάτηση μιας «επανεκκίνησης» των αμερικανορωσικών σχέσεων.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης οικοδομούν ισχυρότερες σχέσεις μεταξύ της διπλωματικής κοινότητας, των ακαδημαϊκών ιδρυμάτων και των επιχειρήσεων. Η κυβέρνηση της Σουηδίας δημιούργησε τη διεθνή πρωτοβουλία της Στοκχόλμης για την ψηφιακή διπλωματία. Μια ευρύτερη κατανόηση της ψηφιακής διπλωματίας, προσφέρει πρακτικές χρήσης του διαδικτύου για την επίτευξη των διπλωματικών στόχων. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης παίζουν επίσης σημαντικό ρόλο στην παρακολούθηση των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε χώρες που τα τοπικά πρακτορεία ειδήσεων πλασάρουν την κρατική προπαγάνδα. Ωστόσο, υπάρχουν και αδύναμα σημεία, όπως η εγκυρότητα των πληροφοριών, οι πηγές, η ανωνυμία και η εξάρτηση από τηλεπικοινωνιακά δίκτυα, που σε υπανάπτυκτες χώρες είναι προβληματικά.

Λόγω της εξάπλωσης της τεχνολογίας και των πολύπλοκων κρίσεων, οι μη παραδοσιακές διπλωματικές τεχνικές, τείνουν να γίνουν ο κανόνας. Οι διπλωμάτες και οι ειρηνευτικές αποστολές βασίζονται στις ΜΚΟ, τις πολιτιστικές ανταλλαγές και άλλες μορφές ήπιας διπλωματίας για την ανοικοδόμηση κοινοτήτων μετά από συγκρούσεις. Η παγκοσμιοποιημένη κοινότητα αναζητά επίσης τρόπους για τη βελτίωση της διακυβέρνησης. Λόγω της διαφθοράς που αντιμετωπίζουν πολλές χώρες, εργαλεία που αυξάνουν τη διαφάνεια, την υπευθυνότητα, τη λογοδοσία και τη συμμετοχή των πολιτών, είναι περιζήτητα. Η διατήρηση της ελευθερίας του λόγου και του Τύπου είναι υψίστης σημασίας για τη διατήρηση μιας καλής διακυβέρνησης και εξηγεί το σάλο που κατά καιρούς έχει προκληθεί από την απαγόρευση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης σε ημι-αυταρχικά ή αυταρχικά κράτη.

Αυτές οι αναδυόμενες τάσεις δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τους παραδοσιακούς θεσμούς και τις κυβερνήσεις, οι οποίες είναι σε θέση να βοηθήσουν σε πολύπλοκες ανθρωπιστικές κρίσεις, όπως το ξέσπασμα της επιδημίας έμπολα, την παγκόσμια απειλή του ισλαμικού κράτους και της προσφυγικής κρίσης που προκλήθηκε από το συριακό εμφύλιο πόλεμο και της παγκόσμιας φτώχειας και του υποσιτισμού. Πολλές από τις μη παραδοσιακές πρωτοβουλίες υπήρξαν επιτυχείς σε κοινοτική κλίμακα, αλλά στερούνται χρηματοδότησης και ανθρώπινου δυναμικού. Ένας σωστός συνδυασμός είναι ίσως το κλειδί. Ο κόσμος μπορεί να απαιτήσει τη δημιουργία νέων μεθόδων και προσεγγίσεων που δεν έχουν δοκιμαστεί, σε περιπτώσεις που οι παλαιότερες παραδοσιακές μορφές της διπλωματίας δεν έχουν ανταποκριθεί στις προσδοκίες των χωρών και των ανθρώπων που τις έχουν ανάγκη.

Continue Reading

PASSPORT

Ο πόλεμος, η ειρήνη και η γεωπολιτική στον πολυπολικό κόσμο

Published

on

Η διεθνής τάξη μοιάζει με τον Dr. Who της ομώνυμης τηλεοπτικής σειράς φαντασίας -περιοδικά καταστρέφεται, μόνο για να επανεμφανιστεί με μια τροποποιημένη μορφή. Ορισμένα βασικά χαρακτηριστικά διατηρούνται. Ο Θουκυδίδης υποστήριξε ότι οι πολιτικοί παράγοντες υποκινούνται από το φόβο, την τιμή και το συμφέρον -αυτή παραμένει η κυρίαρχη αρχή της διεθνούς πολιτικής.

Εκτός και αν η ανθρώπινη φύση μεταβληθεί θεμελιωδώς, αυτό θα ισχύει και στο μέλλον, όπως και πριν από 2.500 χρόνια. Ωστόσο, άλλα συστημικά χαρακτηριστικά είναι εύπλαστα και έτσι η η δομή της νέας τάξης μπορεί να διαφέρει ριζικά από την προηγούμενη.

Στον εικοστό αιώνα, η διεθνής τάξη καταστράφηκε δύο φορές, την πρώτη φορά, κυρίως μέσω της εφαρμογής της οργανωμένης βίας σε μια γιγάντια κλίμακα. Τα γεγονότα του 1914-1945 μετέτρεψαν ένα σύστημα από πολλές μεγάλες δυνάμεις που αγωνίζονταν για την περιφερειακή και την παγκόσμια επιρροή, σε ένα δίπολο δυο υπερδυνάμεων. Ορισμένες από τις πρώην μεγάλες δυνάμεις (Γαλλία, Γερμανία, Μεγάλη Βρετανία και Ιαπωνία) έγιναν οι μικροί εταίροι σε νέες συμμαχικές δομές υπό την αμερικανική ηγεσία. Τη δεκαετία του 1960, η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας προσπάθησε, κυρίως μέσω της επιθετικής διασποράς της μαοϊκής ιδεολογίας, να γίνει ένας τρίτος “πόλος” στην παγκόσμια πολιτική. Ωστόσο, δεν είχε τους οικονομικούς και στρατιωτικούς πόρους που απαιτούνταν για την εξασφάλιση διατηρήσιμης παγκόσμιας επιρροής. Έτσι, ακόμη και η Κίνα τελικά αγκάλιασε τις Ηνωμένες Πολιτείες ως ένα ντε φάκτο σύμμαχο.

Η δεύτερη αναδιοργάνωση της παγκόσμιας τάξης, έγινε ευτυχώς χωρίς βία. Η διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας, και στη συνέχεια η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, άφησε τις Ηνωμένες Πολιτείες ως ένα μοναχικό κολοσσό να δεσπόζει σε ένα μονοπολικό διεθνές σύστημα. Η νεοσυσταθείσα Ρωσική Ομοσπονδία ήταν σε μια περίοδο οικονομικού και κοινωνικού χάους, ενώ η Κίνα και κυρίως η Ινδία ήταν ακόμα στα πρώτα στάδια της μετάβασης από την απόλυτη φτώχεια στην ευημερία. Παρά το γεγονός ότι πολλοί Αμερικανοί αναλυτές προέβλεπαν την μακροημέρευση του μονοπολικού κόσμου, το τέλος του είχε ήδη φανεί στον ορίζοντα.

Η μονοπολικότητα ήταν ανεκτή για ένα μικρό χρονικό διάστημα ακόμη και για το Πεκίνο και τη Μόσχα, επειδή και οι δύο υπέθεταν (σωστά) ότι η Ουάσινγκτον θα είναι προσεκτική στην προσπάθεια να τους επιβληθεί. Έτσι, η αμερικανική παγκόσμια ηγεμονία ήταν ενοχλητική, αλλά δεν αποτελούσε απειλή για την επιβίωσή τους ως ανεξάρτητοι φορείς. Μετά την οικονομική άνοδο της Κίνας και την σταθεροποίηση της Ρωσίας υπό την ηγεσία του Πούτιν, η στάση τους έγινε πιο δυναμική και εμφανίζονταν πιο πρόθυμοι να αμφισβητήσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες. Πράγματι, κατά την τελευταία δεκαετία, η Ρωσία έχει διεξάγει δύο περιορισμένους πολέμους εναντίον αδύναμων γειτόνων με δυτικά προσανατολισμένες κυβερνήσεις -και στις δύο περιπτώσεις αποτελεσματικά, προκαλώντας την Ουάσινγκτον να στηρίξει τους φίλους της. Και στις δυο περιπτώσεις, η αμερικανική απάντηση θα μπορούσε γενναιόδωρα να περιγραφεί ως συγκρατημένη. Ο κόσμος δεν μοιάζει πλέον μονοπολικός, ειδικά για τους κατοίκους της Τιφλίδας ή του Κιέβου.

Η αργή φθορά της μονοπολικότητας δεν σημαίνει την παρακμή των Ηνωμένων Πολιτειών. Πράγματι, είναι πιθανό μέχρι τα μέσα του αιώνα να εξακολουθεί να είναι η μεγαλύτερη ανεξάρτητη δύναμη. Για να ασκήσει όμως αποτελεσματική επιρροή, θα πρέπει να προσαρμοστεί σε μια στρατιωτικο-διπλωματική δυναμική πολύ πιο πολύπλοκη και ευμετάβλητη από εκείνη του Ψυχρού Πολέμου. Ενώ η Κίνα και η Ρωσία έχουν αναδειχθεί ως αντίπαλοι των Ηνωμένων Πολιτειών, ακόμα και σύμμαχοι όπως η Ιαπωνία μεταβάλλουν την πολιτική τους, υποβαθμίζοντας τον ρόλο της Ουάσιγκτον.

Καθώς ωριμάζει αυτό το νέο πολυπολικό σύστημα, θα μοιάζει όλο και περισσότερο με τον κόσμο του 1914 σε ορισμένα σημεία. Η θεμελιώδης διαφορά είναι ότι η φυσική και πολιτισμική γεωγραφία της παλιάς πολυπολικότητας ήταν ευρωκεντρική. Το αναδυόμενο πολυπολικό σύστημα, θα επικεντρώνεται φυσικά στην γιγάντια μετα-περιφέρεια που θα μπορούσε να ονομαστεί Ανατολική Ευρασία: η Ασία, ο Ειρηνικός, η Νότια και Νοτιοανατολική Ασία, καθώς και η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία, και το μεγαλύτερο μέρος του ασιατικού τμήματος της Ρωσίας.

Στο σημείο αυτό, μπορούμε επίσης να διακρίνουμε δύο άλλες μεγάλες υποψήφιες δυνάμεις εκτός της νέας μετα-περιφέρειας: Η μία είναι η Βραζιλία, η οποία επιθυμεί ένα μεγαλύτερο ρόλο σε παγκόσμιο επίπεδο. Ωστόσο, δεν φαίνεται ακόμα να έχει σαφή αντίληψη του ποιος θα είναι αυτός ο ρόλος, ενώ δεν φαίνεται να έχουν αποδεχτεί το γεγονός ότι οι πραγματικά μεγάλες δυνάμεις πρέπει να διατηρούν και να είναι πρόθυμες να χρησιμοποιήσουν, μεγάλους και ακριβούς στρατούς. Η άλλη είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία έχει σαφώς τις προϋποθέσεις για να γίνει μια μεγάλη δύναμη. Ωστόσο, εάν τα κράτη μέλη της ΕΕ δεν παραχωρήσουν πλήρως το δικαίωμα λήψης αποφάσεων στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής και άμυνας στις Βρυξέλλες (μια προοπτική που φαινόταν πιο πιθανή πριν από είκοσι χρόνια από ό, τι σήμερα), η ΕΕ δεν θα είναι ποτέ μια ισχυρή δύναμη στη διαμόρφωση του διεθνούς περιβάλλοντος ασφαλείας.

Οι μεγάλες δυνάμεις που βρίσκονται γεωγραφικά στην Ανατολική Ευρασία κατά πάσα πιθανότητα θα είναι η Κίνα, η Ινδία και η ανεξάρτητη από την αμερικανική καθοδήγηση Ιαπωνία. (Η Ρωσία είναι μια μοναδική περίπτωση, καθώς ένα μεγάλο μέρος του εδάφους της βρίσκεται στην ανατολική Ευρασία, αλλά το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού της είναι μέχρι τα Ουράλια). Το «οικοσύστημα» της πολιτικής εξουσίας στην Ανατολική Ευρασία θα είναι πλούσιο, με μεσαίες δυνάμεις, όπως η Νότια Κορέα, η Ταϊβάν, το Βιετνάμ, η Αυστραλία και η Ινδονησία η οποία θα είναι πιθανή υποψήφια μεγάλη δύναμη σε μερικές δεκαετίες.

Αυτά τα κράτη που είναι σήμερα σύμμαχοι των ΗΠΑ, κατά πάσα πιθανότητα θα παραμείνουν, αλλά είναι απίθανο να δημιουργηθεί ένα ασιατικό ΝΑΤΟ υπό αμερικανική ηγεσία για την αντιμετώπιση της Κίνας. Από την οπτική των γειτόνων της, η Κίνα είναι ανησυχητικά ισχυρή. Ωστόσο, η Ανατολική Ευρασία δεν είναι η βομβαρδισμένη Ευρώπη στα τέλη της δεκαετίας του 1940. Ο φόβος της Κίνας δεν σημαίνει την παράδοση της ανεξαρτησίας της εξωτερικής τους πολιτικής και τη μετατροπή τους σε νέους μικρούς εταίρους των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η σύγκριση με το 1914 θέτει πάντα το ερώτημα αν ένας τρίτος παγκόσμιος πόλεμος είναι προ των πυλών. Είναι αδύνατο να δοθεί μια συγκεκριμένη απάντηση στο ερώτημα, αλλά η ανησυχία είναι δικαιολογημένη. Πολλοί ισχυρίζονται πως η εποχή των μεγάλων πολεμικών αναμετρήσεων έχει τελειώσει στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, αλλά αυτό δεν είναι απόλυτο. Τα εβδομήντα χρόνια χωρίς μια σύγκρουση μεγάλων δυνάμεων είναι πρωτοφανής, όμως στην τρέχουσα μονοπολική περίοδο, καμία μεγάλη χώρα δεν θα τολμούσε να πολεμήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες. Σε ένα δυναμικό πολυπολικό περιβάλλον, πολλά κράτη θα έχουν μια ευκαιρία, ακόμη και για γεγονότα σχετικά ήσσονος σημασίας. Μην ξεχνάμε πως ο καταλύτης για τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν μια δολοφονία που οδήγησε σε αντιπαράθεση μια μικρή δύναμη και μια εξαθλιωμένη Αυστριακή Αυτοκρατορία.

Υπάρχει η ελπίδα πως ο νέος πολυπολικός κόσμος θα αναπτυχθεί με έναν υγιή τρόπο, με διακρατικό ανταγωνισμό που θα μπορεί να διαχειριστεί και να αποτρέπει δυνητικά βίαιες συγκρούσεις. Όμως για να συμβεί αυτό, θα πρέπει πρώτα να αναγνωριστεί η ανάδυση της πολυπολικότητας και οι χώρες να είναι έτοιμες να λειτουργήσουν σε ένα σύνθετο στρατηγικό περιβάλλον -αρκετά διαφορετικό από το μάλλον απλό μονοπολικό και διπολικό του πρόσφατου παρελθόντος.

Εάν τα κράτη ανταποκριθούν σε αυτή την πρόκληση, η ανθρωπότητα, ίσως για πρώτη φορά, θα ζήσει μια διεθνή τάξη στην οποία η πολεμική σύγκρουση μεγάλων δυνάμεων δεν θα αποτελεί εγγενές χαρακτηριστικό του διεθνούς συστήματος. Στο παρελθόν, σίγουρα ήταν: η ειρήνη μπορεί να επικρατούσε για ένα διάστημα, αλλά αυτή η περίοδος ήταν απλά μια ευκαιρία ανασυγκρότησης και προετοιμασίας για την επόμενη βίαιη σύγκρουση για την κυριαρχία. Οι κοινωνικές και τεχνολογικές αλλαγές που έχουν επέλθει στις δεκαετίες που ακολούθησαν μετά τον τελευταίο πόλεμο, ιδιαίτερα την διάδοση των πυρηνικών όπλων σε έναν αυξανόμενο αριθμό κρατών (μια διαδικασία που αναμένεται να συνεχιστεί και στο μέλλον) – ίσως αποτελέσουν τελικά την αιτία για την αποφυγή μιας μεγάλης πολεμικής σύγκρουσης. Αν αυτό συμβεί, θα πρόκειται για την πιο σημαντική αλλαγή στον ουσιώδη χαρακτήρα των διεθνών σχέσεων από την ίδια την εμφάνιση των κρατών στην καταχνιά της προϊστορίας.

Continue Reading

PASSPORT

Ο ψηφιακός διπλωμάτης

Published

on

Η έννοια και οι πρακτικές της δημόσιας διπλωματίας συζητούνται από το 1960, αναζητώντας τρόπους ώστε να εφαρμοστεί στην καθημερινή διπλωματική πρακτική και να αποκτήσει επιρροή στο πεδίο των διεθνών σχέσεων. Τα κοινωνικά δίκτυα όπως το Twitter και το Facebook, αυξάνουν την επιρροή ενός κράτους καθώς κατέχουν ένα σημαντικό ποσοστό στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης.

Αξιοποιώντας τα νέα εργαλεία, ένα κράτος ή ακόμη και ένας διεθνής οργανισμός, μπορεί να επεκτείνει την επιρροή του, με ένα συνδυασμό των τεχνικών μέσων και των καθιερωμένων διπλωματικών πρακτικών. Κοιτώντας τη δημόσια διπλωματία, υπό το πρίσμα των νέων τεχνολογιών, αυτό γίνεται ακόμη πιο εφαρμόσιμο.
Η έννοια της δημόσιας διπλωματίας, όπως επινοήθηκε από τον Edmund A. Gullion το 1965, αφορά την επιρροή της συμπεριφοράς του κοινού σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, πέρα από τη συνηθισμένη διπλωματία, δηλαδή το άνοιγμα προς την κοινή γνώμη άλλων χωρών μέσω εκθέσεων, αναφορών και πολιτικών σχολιασμών. «Κεντρικός ρόλος στη δημόσια διπλωματία είναι η διακρατική ροή πληροφοριών και ιδεών».

Από τότε, στην παγκόσμια πολιτική είναι εξαιρετικά υπολογίσιμη η παράμετρος των κοινωνικών μέσων μαζικής ενημέρωσης στη δημόσια διπλωματία. Η Megan Kenna έγραψε χαρακτηριστικά πως τα social media αλλάζουν το τοπίο της διπλωματίας, της διακυβέρνησης και των διεθνών σχέσεων, έχοντας μετατραπεί σε μια σημαντική και ανεξάντλητη πηγή ενημέρωσης και διασύνδεσης, υπερβαίνοντας σύνορα και ηλικιακές δομές. Μια ροή πληροφοριών σε πραγματικό χρόνο που μπορεί να διακλαδωθεί και να μεταδοθεί σε πολλές επιμέρους, ενώ ταυτόχρονα μπορεί να διεξάγεται συζήτηση σε προσωπικό επίπεδο. Η ανάπτυξη αυτών των επικοινωνιακών μεθόδων έχει αλλάξει δραματικά την πολιτική με τον εκδημοκρατισμό της ροής των πληροφοριών, την αύξηση της ευαισθητοποίησης των πολιτών και την ταχύτητα με την οποία μια ιδέα ή μια έννοια μπορεί να διαδοθεί και να παγκοσμιοποιηθεί. Τα social media διευκόλυναν τη δράση των εξεγερμένων στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική κατά τη διάρκεια της Αραβικής Άνοιξης.

Αλλά πώς εφαρμόζεται; Για παράδειγμα, όλες οι διπλωματικές αποστολές της Σουηδίας χρησιμοποιούν το twitter. Μερικοί κάνουν ακόμη και ταινίες, ζώντας το όνειρο όλων των Σουηδών με τον Bergman. Ένας από τους πιο δημοφιλείς πολιτικούς στο Twitter είναι ο Σουηδός υπουργός Εξωτερικών Καρλ Μπιλντ. Αυτός είναι ο πολιτικός με τις περισσότερες επαφές, ενώ είναι χαρακτηριστικό πως  απαντά στα περισσότερα tweets άλλων χρηστών. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα έχει τους περισσότερους followers, ενώ από τους πολιτικούς που χρησιμοποιούν καθημερινά το twitter είναι ο Επίτροπος για την Ψηφιακή Ατζέντα, Neelie Kroes. Σημαίνοντες πολιτικοί χρησιμοποιούν το Twitter.

Θα αλλάξει το Twitter τη διπλωματία;
Ο Καναδός πρωθυπουργός Trudeau είχε πει το 1969: «Γιατί να ακριβοπληρώνω μια στρατιά διπλωματών στο εξωτερικό για να αναφέρουν κάτι που έχω ήδη διαβάσει στην εφημερίδα μου το πρωί;» Ομοίως, το ζήτημα που έχει προκύψει, δηλαδή εάν η διπλωματία ασκείται άμεσα και online από τον Υπουργό Εξωτερικών, τότε ποια είναι η χρησιμότητα των διπλωματών; Ωστόσο, είναι απαραίτητοι.
Ποιες μπορεί να είναι οι επιπτώσεις αυτής της νέας πρακτικής δημόσιας διπλωματίας; Η εποχή που οι διπλωμάτες χρειάζονταν δυο εβδομάδες ταξίδι με το άλογο για να παραδώσουν μια κήρυξη πολέμου, έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Σήμερα διεξάγεται ένας «ψηφιακός πόλεμος» με όπλα τις λέξεις και στόχο το μυαλό και την καρδιά των πολιτών. Το feed του twitter μοιάζει με τα σμήνη των πουλιών που μετακινούνται και δείχνει πως η χώρα σας αντιλαμβάνεται τον κόσμο, ανάλογα με το πόσο καλά διαμορφώνει τις λέξεις και τις προτάσεις. Επομένως, η κατανόηση των δυνητικών επιπτώσεων της ψηφιακής διπλωματίας είναι ζωτικής σημασίας για κάθε έθνος, για να επεκτείνει την επιρροή της σε θέματα όπως η καθημερινή πολιτική, ή τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Λοιπόν, τι σημαίνει αυτό για τη διπλωματία στην πράξη; Χρησιμοποιώντας μια μελέτη των Αμερικανών διπλωματών, ο αριθμός των followers είναι συχνά ένα μέτρο του βαθμού επιρροής, αλλά δεν λέει τίποτα για το υπόβαθρο των followers, δηλαδή ποια είναι η επιρροή τους.

Είναι σαφές ότι η αύξηση της εμπιστοσύνης και της επιρροής στην online επικοινωνία σας, πρέπει να συνοδεύεται από την πολιτική σας. Υπό αυτή την έννοια, η εμπιστοσύνη πρέπει να αποκτηθεί μέσω των ενεργειών σας και όχι μέσω μιας σωστής διαχείρισης, αλλά στο καθημερινό πεδίο. Έτσι, θα πρέπει να έχετε μια σωστή ψηφιακή στρατηγική και τον ανάλογο τόνο, τη συχνότητα, κλπ καθώς και τη σωστή κοινωνική πλατφόρμα για την επίτευξη των συγκεκριμένων στόχων στο target audience που σας ενδιαφέρει. Οι επικοινωνιολόγοι ενός έθνους μπορούν -διαχειριζόμενοι τα νέα εργαλεία- να βελτιώσουν την εικόνα του, αξιοποιώντας τις ικανότητες της γραφής, οι οποίες έχουν μετατραπεί σε ένα σημαντικό εργαλείο πολιτικής επιρροής για τη δημόσια διπλωματία. Σήμερα, μια «κοφτερή» πένα είναι ένα κοφτερό διπλωματικό σπαθί.

Με το να είσαι καλύτερος στο διαδίκτυο, μπορείς να βελτιώσεις τη διαπραγματευτική σου θέση, όπως επίσης μπορείς να ξεκινήσεις πολέμους στο twitter. Προφανώς, οι κίνδυνοι για παρανοήσεις είναι υψηλοί, και οι δυνατότητες επίλυσης μιας διπλωματικής σύγκρουσης χρησιμοποιώντας 140 χαρακτήρες είναι πρόκληση. Στην καλύτερη περίπτωση μπορείτε να καταλήξετε στο κλασικό “Μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι διαφωνούμε.” Με 24 χαρακτήρες.

Continue Reading

Latest

ARTE3 days ago

Μικροί Παράδεισοι

Την Πέμπτη 24 Μαΐου, στις 20:00, η διεύθυνση του ξενοδοχείου Radisson Blu Park Hotel, Athens – στα πλαίσια του αφιερώματος...

OPINION4 days ago

Το Συνέδριο του Economist δείχνει το «δρόμο» στην περιφερειακή ανάπτυξη

Η περιφερειακή πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτελεί άμεση προτεραιότητα του ευρωπαϊκού οργανισμού και επικεντρώνεται στις περιφέρειες και στις πόλεις  έχοντας...

PASSPORT1 week ago

Η διπλωματία της νέας εποχής

Ποιες είναι οι αναδυόμενες τάσεις στη διπλωματία; Ερευνητές, επαγγελματίες και παρατηρητές αναρωτιούνται υπό ποιες διπλωματικές προσεγγίσεις μπορεί να βελτιωθεί ο...

PASSPORT1 week ago

Ο πόλεμος, η ειρήνη και η γεωπολιτική στον πολυπολικό κόσμο

Η διεθνής τάξη μοιάζει με τον Dr. Who της ομώνυμης τηλεοπτικής σειράς φαντασίας -περιοδικά καταστρέφεται, μόνο για να επανεμφανιστεί με...

PASSPORT1 week ago

Ο ψηφιακός διπλωμάτης

Η έννοια και οι πρακτικές της δημόσιας διπλωματίας συζητούνται από το 1960, αναζητώντας τρόπους ώστε να εφαρμοστεί στην καθημερινή διπλωματική...

PASSPORT2 weeks ago

Ποιες είναι οι μελλοντικές προθέσεις της Κίνας;

Καθώς η ισχύς της Κίνας αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο, πολλές περιφερειακές και παγκόσμιες δυνάμεις ανησυχούν για την οικονομική, πολιτική και...

FUTURE2 weeks ago

Τα «έξυπνα» σπίτια

Ο απλός και ενοποιημένος έλεγχος των υποσυστημάτων ενός σπιτιού όπως ο φωτισμός, η ασφάλεια, το κλίμα, τα συστήματα ήχου και...

PASSPORT2 weeks ago

Μπορεί να γίνει η ASEAN το NATO του Ειρηνικού;

Η Ένωση Κρατών της Νοτιοανατολικής Ασίας (ASEAN) γεννήθηκε από την επιθυμία για τον οικονομικό εκσυγχρονισμό και την ανάπτυξη, καθώς και...

Presscode Newsletter

Facebook

Trending

Copyright © 2018 PRESSCODE