Connect with us

PEOPLE

Από την απελπισία στην αισιοδοξία στη Ρουάντα: Η ιστορία της Gaudance Mukagasana

Editorial Team

Published

on

Η Gaudance Mukagasana κατέρρευσε όταν έχασε τον σύζυγό της αφήνοντάς την να μεγαλώσει μόνη της τα τρία παιδιά. Ήταν πολύ νέα και χωρίς τα μέσα για να επιβιώσει, κι έτσι μετακόμισε στη μητέρα της, προσπαθώντας απελπισμένα να ζήσει από το μικρό οικογενειακό κομμάτι γης. Αλλά δεν ήταν αρκετό να παρέχει ασφάλεια στην οικογένεια των πέντε ατόμων. “Ήταν ο μόνος που έφερνε φαγητό στο σπίτι “, λέει η Gaudance. “Ήταν σαν να  είχε καταρρεύσει ο κόσμος μπροστά μου.”

Η σανίδα σωτηρίας ήρθε το 2013 όταν έγινε δεκτή στο Vision 2020 Umurenge Progam (VUP), το εμβληματικό πρόγραμμα προστασίας της κυβέρνησης. Υποστηριζόμενη από την Παγκόσμια Τράπεζα μέσω του Προγράμματος Κοινωνικής Προστασίας, το VUP στοχεύει στην εξάλειψη της ακραίας φτώχειας και του υποσιτισμού, στην ενίσχυση της ανθεκτικότητας των νοικοκυριών, καθώς και στην προώθηση του κοινωνικοοικονομικού μετασχηματισμού επιταχύνοντας την απομάκρυνση από την ακραία φτώχεια.

Η Mukagasana εντάχθηκε στο δημόσιο πρόγραμμα εργασίας του VU. Ένα από τα συστατικά στοιχεία του, είναι η προσφορά αμειβόμενης απασχόλησης σε ενήλικες από εξαιρετικά φτωχά νοικοκυριά στις αγροτικές καλλιέργειες. Με το μισθό της, ήταν σε θέση να προσφέρει στην οικογένειά της, να καλύψει τις βασικές ανάγκες και να βάλει και κάποια χρήματα στην άκρη. Αργότερα έλαβε πίστωση ύψους 60.000 RWF (περίπου $ 70) από το πρόγραμμα μικροπιστώσεων του VUP, το οποίο επένδυσε στην καλλιέργεια λαχανικών για να συμπληρώσει το εισόδημά της.

Το πρόγραμμα μικροπιστώσεων του προγράμματος συνοδεύεται από κατάρτιση, για να εξοπλίσει τους δικαιούχους με τις κατάλληλες δεξιότητες. Η Mukagasana επωφελήθηκε από τα μαθήματα στη βασική χρηματοοικονομική εκπαίδευση, την επιχειρηματική ανάπτυξη και τις δεξιότητες διαχείρισης.

“Για μένα, η εκπαίδευση είναι το πιο σημαντικό περιουσιακό στοιχείο που πήρα από το πρόγραμμα”, είπε. “Ενέπνευσε μέσα μου μια αίσθηση εμπιστοσύνης, άνοιξε τα μάτια μου στις πολλές διαθέσιμες ευκαιρίες και με διδάσκει πώς να τις χρησιμοποιήσω για να βελτιώσω τη ζωή μου”.

Από το ξεκίνημα του VUP το 2008, περισσότερα από 2.200 έργα υλοποιήθηκαν στο πλαίσιο των δημόσιων έργων, και απασχολήθηκαν περισσότερα από 800.000 νοικοκυριά.

Η πτυχή των εκτεταμένων δημόσιων έργων, που προσφέρει ευέλικτο χρονοδιάγραμμα εργασίας για μητέρες που φροντίζουν παιδιά με περιορισμένη απασχόληση, εισήχθη το 2016/2017 και σήμερα καλύπτει 80 τομείς με 12.053 νοικοκυριά, εκ των οποίων πάνω από το 70% είναι επικεφαλής γυναίκες. Από το 2017, η συνιστώσα άμεσης στήριξης (μεταφορά μετρητών) του VUP έχει αυξηθεί για να καλύψει ολόκληρη τη χώρα με πάνω από 96.000 νοικοκυριά.

Σύμφωνα με τον Yasser El Gammal, διευθυντή της Παγκόσμιας Τράπεζας στην Ρουάντα, «Η εταιρική σχέση της Παγκόσμιας Τράπεζας με την κυβέρνηση της Ρουάντα για την εδραίωση μιας ισχυρής βάσης για την κοινωνική προστασία διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη θέση της Ρουάντα μεταξύ των παγκόσμιων ηγετών για την οικοδόμηση ενός ολοκληρωμένου συστήματος κοινωνικής προστασίας σε περιβάλλον χαμηλού εισοδήματος που να συνδέεται στενά με τους εθνικούς στόχους μείωσης της φτώχειας».

Εξοπλισμένη με τις νέες δεξιότητες, η Mukagasana συγκέντρωσε έντεκα μέλη της κοινότητάς της σε μια ένωση και τους ενθάρρυνε να αποταμιεύσουν. Στη συνέχεια εξασφάλισαν δάνειο ύψους 840.000 RwF (περίπου 1.000 δολάρια) από το τοπικό Ταμιευτήριο και Συνεταιρισμό (SACCO), το οποίο επένδυσαν στην καλλιέργεια υβριδίων αιγών. Η επιχείρηση απέδωσε και ένα χρόνο αργότερα, με το μερίδιό της από τα κέρδη από τον συνεταιρισμό και τα έσοδα από τα λαχανικά της, άρχισε να πραγματοποιεί το όνειρό της: να χτίσει το δικό της σπίτι.

Σήμερα στέκεται περήφανα μπροστά από το σπίτι της με τα τρία υπνοδωμάτια. «Ήταν πάντα το όνειρό μου να έχω μια μέρα ένα δικό μας σπίτι, όπου τα παιδιά μου θα μπορούσαν να μεγαλώσουν με άνεση». Το σπίτι είναι συνδεδεμένο με ηλεκτρικό ρεύμα, έχει δεξαμενή νερού 5m³ με κουζίνα και αποθήκη. Δίπλα βρίσκεται ένα νέο κτίσμα, όπου σκοπεύει να ανοίξει ένα κατάστημα.

Η Mukagasana έχει αποφοιτήσει από το πρόγραμμα και είναι στην ευχάριστη θέση να φροντίσει τον εαυτό της και την οικογένειά της. Δύο από τα παιδιά της, σήμερα βρίσκονται στο κολέγιο.

«Μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι τώρα είμαι οικονομικά ανεξάρτητη και αισθάνομαι ασφαλής. Ξέρω ότι μπορώ να φροντίσω τον εαυτό μου και την οικογένειά μου. Ειλικρινά, δεν αισθάνομαι ούτε ευάλωτη ούτε φοβισμένη για το μέλλον».

World Bank

PEOPLE

Άνθρωποι που αγωνίζονται για τα όνειρά τους: Πέντε ιστορίες από τη Γεωργία

Editorial Team

Published

on

photo: World Bank

Κάθε χειμώνα, ο Beso Idoidze στέκεται μόνος στο ιστορικό χωριό του Dartlo. Ακόμα και οι σκληροί ψυχροί άνεμοι δεν θα κάνουν τον Beso να εγκαταλείψει τη θέση του. Όσο υπάρχουν ξύλα για να καίει και τα βασικά είδη διατροφής όπως πατάτες, ζάχαρη, αλεύρι και ελαιόλαδο στο τραπέζι του, ο Beso επιμένει.

Σε υψόμετρο 2.000 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, το χωριό Dartlo αποκόπτεται από τον έξω κόσμο από τα τέλη Σεπτεμβρίου έως τα τέλη Απριλίου, κατά τη διάρκεια του οποίου είναι προσβάσιμο μόνο με ελικόπτερο.

Μόλις φτάσει το καλοκαίρι, οι άλλοι κάτοικοι του Dartlo αρχίζουν να επιστρέφουν. Η μόνη πηγή εισοδήματός τους είναι ο τουρισμός. Ορισμένοι έχουν ξενώνες, άλλοι παράγουν παραδοσιακά χειροτεχνήματα, ενώ όσοι έχουν άλογα προσφέρουν εκδρομές με ιππασία. Μερικοί συμμετέχουν στην συνεχιζόμενη προσπάθεια αποκατάστασης που στηρίζει την παραδοσιακή αρχιτεκτονική αυτού του μοναδικού χωριού.

Ωστόσο, η τουριστική περίοδος είναι σύντομη: αν είναι τυχεροί, το χωριό μπορεί να παραμείνει ανοιχτό για τέσσερις έως πέντε μήνες – από τις αρχές Ιουνίου έως τα μέσα Οκτωβρίου. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι περισσότεροι κάτοικοι προτιμούν να μετεγκατασταθούν σε άλλες, μεγαλύτερες πόλεις ή στην πρωτεύουσα Τιφλίδα – για να βρεθούν πιο κοντά σε κανονικές θέσεις εργασίας. Με τα χρόνια, ο αριθμός των κατοίκων του Dartlo και των γειτονικών χωριών μειώνεται σταθερά, αφήνοντας μόνο τους πρεσβύτερους όπως τον Beso για να κρατήσουν το φρούριο.

photo: World Bank

Η Maia Kiknadze έχει ένα ταξιδιωτικό γραφείο που ιδρύθηκε το 1991, αμέσως μετά την ανεξαρτησία της Γεωργίας. Το Caucasus Travel, το πρώτο ταξιδιωτικό πράκτορείο στη Γεωργία, δημιουργήθηκε σε μια εποχή που η χώρα ήταν σχεδόν άγνωστη διεθνώς, δεν διέθετε τουριστική υποδομή και δεν υπήρχαν εργαζόμενοι εκπαιδευμένοι στον κλάδο των τουριστικών υπηρεσιών.

Σύμφωνα με έναν υπάλληλο, «Η εταιρεία έχει κάνει μεγάλες προσπάθειες για πολλά χρόνια για την προώθηση της χώρας σε διεθνές επίπεδο, καθώς και την εκπαίδευση του προσωπικού, όπως ξεναγοί και οδηγοί. Επιπλέον, λόγω της μεγάλης έλλειψης υποδομών για τους επισκέπτες, έπρεπε να επισκεφθούμε προσωπικά τις περιοχές και να αναζητήσουμε κατοικίες κατάλληλες για φιλοξενία».

Στην αρχή, η εταιρεία απασχολούσεε μόνο τρία άτομα, τους ιδρυτές της. Μέσα σε λίγα χρόνια, ωστόσο, το Caucasus Travel είχε μεγαλώσει και δημιούργησε δύο επιπλέον επιχειρήσεις, Georgian Events και Explore Georgia, ενώ μια τρίτη, CT Auto Georgia, ήρθε αργότερα. Μέχρι το 2007, όλες αυτές οι εταιρείες, μαζί με αρκετές άλλες, ενώθηκαν κάτω από την Γεωργική Ομάδα Φιλοξενίας (GHG), η οποία σήμερα απασχολεί 60 άτομα.

Η Γεωργία είναι όλο και πιο γνωστή διεθνώς για τον πολιτισμό, το κρασί και την κουζίνα, καθώς και για την περιπέτεια και τον οικολογικό τουρισμό. Η Maia πιστεύει ότι η εταιρεία της έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην ευαισθητοποίηση σχετικά με τη Γεωργία και στη συμβολή της στην ανάπτυξη της τουριστικής βιομηχανίας.

photo: World Bank

Η Lia Aleksishvili, που ζει στην περιοχή Kakheti της Γεωργίας, θυμάται την εποχή που το αρτοποιείο της στην πόλη Telavi ήταν μια μικροσκοπική επιχείρηση. Με τα χρόνια, κατάφερε να μετατρέψει το μικρό κατάστημα – το οποίο συχνά προσπαθούσε να τα βγάλει πέρα – σε ένα επιτυχημένο και πολυσύχναστο τοπικό αρτοποιείο.

Η επιχείρηση της Lia ωφελεί επίσης την τοπική κοινότητα. Το αρτοποιείο απασχολεί τέσσερις εργαζόμενους και, όταν φτάνουν οι διακοπές και η ζήτηση για επιδόρπια και αρτοσκευάσματα, τέσσερις επιπλέον εργαζόμενοι συμμετέχουν με μερική απασχόληση. Η Lia κατάφερε επίσης να χρησιμοποιήσει ορισμένα από τα κέρδη του φούρνου για να επενδύσει στην ανακαίνιση του δεύτερου ορόφου του κτιρίου της, μετατρέποντάς τον σε ένα δημοφιλές ξενώνα.

photo: World Bank

Η Manana είναι μητέρα επτά παιδιών ηλικίας 9 έως 22 ετών. Η οικογένειά της ζει σε τριώροφη καλύβα με διαρροή οροφής και χαρτόνι για παράθυρα. Ο σύζυγός της, Tamaz, συλλέγει και μεταπωλεί σιδηρικά που είναι και ο μοναδικός πόρος της οικογένειας.

Η Manana θεωρεί ότι ζει στα όρια της ακραίας φτώχειας, αλλά πιστεύει ότι υπάρχουν νοικοκυριά που περνούν πολύ χειρότερα. Είναι περήφανη για την επιλογή της να έχει τόσα πολλά παιδιά. «Είναι πολύ δύσκολα, αλλά μου αρέσουν τα παιδιά. Πάντα ήθελα να έχω όσο το δυνατόν περισσότερα. Υπάρχουν μεγάλες οικογένειες που ζουν σε βαγόνια αμαξοστοιχίας, ή που δεν έχουν καν στέγη πάνω από τα κεφάλια τους. Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν πολύ χειρότερα!»

Η Manana πιστεύει ότι ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης της φτώχειας είναι η ισότιμη πρόσβαση στην εκπαίδευση. «Όταν κάποιος που δεν έχει τη δυνατότητα να μπει σε ένα σχολείο μόνο επειδή δεν μπορεί να πληρώσει, και όταν το παιδί μου, που είναι ταλαντούχο, δεν μπορεί μόνο επειδή δεν έχουμε χρήματα, αυτό είναι λάθος», λέει. Η 14χρονη κόρη μου Ηρώ είναι πολύ καλή στο πινγκ-πονγκ, αλλά δεν μπορούμε να αγοράσουμε τον εξοπλισμό ή να πληρώσουμε για κανονικά μαθήματα».

Η μηνιαία κοινωνική βοήθεια από το κράτος προς την οικογένεια ανέρχεται σε 500 GEL, που ισχυρίζονται ότι είναι ελάχιστα για να αγοράσουν παπούτσια και για τα επτά παιδιά, για να μην αναφέρουμε άλλα υποχρεωτικά για το σχολείο αντικείμενα που δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του προγράμματος βοήθειας. Η παράνομη δουλειά, με το φόβο της απώλειας της κοινωνικής βοήθειας για ολόκληρη την οικογένεια, δεν φαίνεται να αποτελεί πολλά υποσχόμενη λύση για την καταπολέμηση της φτώχειας, υποστηρίζει η Manana.

Παρ ‘όλα αυτά, η Manana προσπαθεί να παραμείνει θετική και αισιόδοξη για το μέλλον. Αυτή η μητέρα των επτά ονείρων θα ήθελε να έχει αρκετό χώρο για κάθε ένα από τα παιδιά της, σε ένα σπίτι με στεγνούς τοίχους και μια οροφή που θα τους κρατά όλους ζεστούς και υγιείς.

photo: World Bank

Η Rusudan Kekelidze είναι η κύρια δασκάλα στο δημόσιο σχολείο 210 στη Τιφλίδα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, στην αρχή της επαγγελματικής της καριέρας, θυμάται ακόμα τη μυρωδιά της κηροζίνης, τους μαθητές που μοιράζονταν μικροσκοπικά θρανία και τις ελάχιστα εξοπλισμένες αίθουσες διδασκαλίας. Αλλά θυμάται επίσης ότι όλοι είχαν μια κοινή επιθυμία – να επιβιώσουν.

«Μπορεί να ακούγεται δραματικό τώρα, αλλά ήταν πραγματικά ένας αγώνας για επιβίωση – κυριολεκτικά», λέει η Rusudan. «Ήταν ένας αγώνας για το μέλλον, από τότε έχουμε ταξιδέψει σε ένα μακρύ και δύσκολο μονοπάτι, σήμερα βλέπουμε πώς έχει αναπτυχθεί το σχολείο μας, είναι πολύ καλύτερο από αυτό που θα μπορούσαμε να φανταστούμε- για παράδειγμα, η υποδομή του σχολείου ως έντονο σημάδι προόδου: απλώς ακούστε τις λέξεις και τα αισθήματα στους διαδρόμους»

«Το μέλλον που φαντάζομαι είναι πιο πολύχρωμο και χαρούμενο και επικεντρωμένο στην επιτυχία. Ελπίζω ότι οι σπουδαστές μας θα μπορέσουν να προετοιμάσουν τις μελλοντικές τους πορείες εδώ, μέσα σε αυτούς τους τοίχους.» Ελπίζω ότι το σχολείο μας θα προσφέρει ένα καλό πρότυπο ζωής, το οποίο θα αναπτύσσεται σταδιακά και θα εμπλουτίζεται με γνώσεις και πρακτική εξάσκηση», λέει η Rusudan.

World Bank

Continue Reading

PEOPLE

Rupeni Vatugata: Αγάπη στην πράξη μετά από την καταστροφή

Editorial Team

Published

on

Photo: Alana Holmberg/World Bank

Το απόγευμα της 20ής Φεβρουαρίου 2016, οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι του Φίτζι ανακοίνωσαν εθνική απαγόρευση κυκλοφορίας, καθώς ένας κυκλώνας ερχόταν προς το κέντρο της χώρας. Ωστόσο, ο Rupeni Vatugata, ένας 74χρονος πατέρας τεσσάρων παιδιών, λέει ότι αυτός και η σύζυγός του δεν παρατήρησαν κανένα από τα συνήθη φυσικά σημάδια ενός κυκλώνα που έρχεται.

“Το πρωί, δεν ήξερα ότι θα ερχόταν ένας κυκλώνας. Ήρθαμε από τη Σουβά για να ελέγξουμε το σπίτι μας. Το απόγευμα που άρχισαν οι άνεμοι, οι ειδικοί ήρθαν στο χωριό μας λέγοντας ότι ο κυκλώνας θα έρθει σήμερα και ότι όλοι θα πρέπει να κατέβουν στην αίθουσα του χωριού. Μετά από αυτό, είπα στη γυναίκα μου πως πρέπει να προσευχηθούμε, να προετοιμαστούμε, και στη συνέχεια πήγαμε κάτω. Όταν ήμασταν στην αίθουσα, ποτέ δεν σκέφτηκα ότι το σπίτι μου θα καταστρεφόταν. Είχα πίστη Στον Θεό”

Έχοντας ζήσει τον τροπικό κυκλώνα Bebe το 1972, που σκότωσε 28 άτομα, ο Rupeni νόμιζε ότι ήξερε τι θα συμβεί- τίποτα δεν θα μπορούσε να τον προετοιμάσει για τον Winston, τη μεγαλύτερη θύελλα που σημειώθηκε ποτέ στο Νότιο Ημισφαίριο.

Στα Φίτζι, η οργή του Winston ήταν πρωτοφανής. 44 άνθρωποι σκοτώθηκαν και αμέτρητοι άλλοι τραυματίστηκαν. Υπολογίζεται ότι περίπου 40.000 κατοικίες υπέστησαν σοβαρές βλάβες ή καταστράφηκαν, μεταξύ των οποίων και πολλα στο χωριό Ναμπαράι του Rupeni, στην επαρχία Ra, στη βόρεια ακτή του Viti Levu, το μεγαλύτερο και κύριο νησί των Φίτζι.

«Ήταν τρομαχτικό. Όλα τα παιδιά και οι οικογένειές τους ήταν στην αίθουσα του χωριού και μπορούσες να δεις έξω κάτι σαν ομίχλη – δεν φαινόταν η βροχή, καθώς ήταν τέτοια η δύναμη του ανέμου. Είδαμε τα σπίτια και τις στέγες να πετάνε μακριά. Μόνο το χώμα έμεινε. Δεν ξέρω σε ποιο μέρος του κόσμου έχουν φτάσει. Σε αυτό το χωριό, μόνο έξι σπίτια σώθηκαν και περίπου τριάντα σπίτια καταστράφηκαν.»

Ευτυχώς, δεν χάθηκαν ζωές στο χωριό του Rupeni, ωστόσο η ζημιά από το πέρασμα του Winston ήταν κάτι περισσότερο από υλική. «Οι άνθρωποι ήταν φοβισμένοι και λυπημένοι εξαιτίας των καταστροφών. Μέσα σε τρεις ώρες είχαν χάσει όλα τους τα υπάρχοντα».

Ο Rupeni, ώς έμπειρος ξυλουργός σκέφτηκε πως οι εργασίες αποκατάστασης θα πρέπει να αρχίσουν αμέσως. Συγκέντρωσε γρήγορα μια ομάδα οικοδόμων από την κοινότητα και ηγήθηκε της προσπάθειας ανασυγκρότησης.

«Αρχικά, ξεκινήσαμε να κατασκευάζουμε καταφύγια, αφού δεν υπήρχαν καθόλου σπίτια. Οι σκηνές ήρθαν αργότερα. Θα ανοικοδομήσουμε το χωριό μας από κοινού. Ήμουν ο ηγέτης της ομάδας για την ανοικοδόμηση στο χωριό. Όλα πήγαν καλά επειδή φροντίσαμε ο ένας τον άλλον και συνεργαζόμασταν. “

Για πάνω από δεκαοκτώ μήνες, ο Rupeni ηγήθηκε της ανακατασκευής περισσότερων από 13 σπιτιών στην κοινότητά του και στα γύρω χωριά. Στα 74 πλέον και μετά από δεκαετίες σκληρής δουλειάς, θα μπορούσε να πάρει μια στιγμή για να ξεκουραστεί. Ωστόσο, όπως ο ίδιος λέει, το μεγαλύτερο κίνητρό του για να βοηθήσει τους ανθρώπους είναι το «vei lomani» το οποίο μεταφράζεται «αγάπη στην πράξη».

«Μερικοί με ρωτούν: γιατί το κάνεις;» Έτσι ζω η ζωή μου: να βοηθώ τους άλλους», λέει ο Rupeni. «Δούλεψα ως ξυλουργός για πάνω από 20 χρόνια και δεν θέλω καμία πληρωμή γι’αυτό. Το κάνω από αγάπη και για να βοηθήσω εκείνους που χρειάζονται να ξαναχτιστούν τα σπίτια τους. Είμαι πραγματικά χαρούμενος».

Ένας λόγος για τον οποίο τα Φίτζι είναι ο παράδεισος είναι επειδή είναι μια χώρα που νοιάζεται. … Νοιάζονται ο ένας για τον άλλο.

«Αυτή είναι η αγάπη που έχουμε σε αυτήν την κοινότητα. Είναι το δώρο μας από τον Θεό να αγαπάμε ο ένας τον άλλο».

World Bank

Continue Reading

PEOPLE

«Συνέχισε, ακριβώς επειδή είσαι η μόνη γυναίκα!» – Jessica Einhorn

Editorial Team

Published

on

Η Jessica Einhorn, η πρώτη γυναίκα διευθύντρια της Παγκόσμιας Τράπεζας, μοιράστηκε τις ιδέες της για την έννοια της διαφορετικότητας, την καριέρα και τη σημασία οι γυναίκες να πιστεύουν στον εαυτό τους.

Η Jessica Einhorn ήταν μια από τις ελάχιστες γυναίκες μεταξύ ανδρών με κοστούμια, έχοντας εργαστεί στο Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ στη δεκαετία του ’70 και στο τμήμα Οικονομικών Υποθέσεων του Υπουργείου Εξωτερικών. Αλλά όταν παρακολούθησε μια διάσκεψη στο Άμστερνταμ αμέσως μετά την ένταξή της στην Παγκόσμια Τράπεζα το 1981, η Einhorn άρχισε να σκέφτεται για τη σταδιοδρομία της σε ένα πεδίο που κυριαρχείται σε μεγάλο βαθμό από άνδρες.

«Ήταν μια αίθουσα με εκατοντάδες ανθρώπους και ήμουν η μόνη γυναίκα. Όταν γύρισα σπίτι μου είπα στη μητέρα μου: Εγώ τελειώνω, αυτό είναι, δεν μπορώ να το κάνω πια, απλά να είμαι η μόνη γυναίκα.  Και εκείνη μου απάντησε: «Ακριβώς επειδή είσαι η μόνη γυναίκα, έχεις την ευθύνη να μην σταματήσεις, αλλά να συνεχίσεις», λέει η Einhorn, η πρώτη γυναίκα διευθύνουσα σύμβουλος και ταμίας της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Τώρα στα 70 και συνταξιούχος, η Einhorn κοιτάζει την καριέρα της με ένα χαμόγελο στο πρόσωπό της, ακόμα και όταν μιλάει για δυσκολίες και «μοναχικές στιγμές», όπως αποκαλούσε τις μάχες της στον ανδροκρατούμενο κόσμο. Τότε οι πιθανότητες ήταν εναντίον των γυναικών και οι ανώτερες θέσεις προορίζονταν μόνο για τους άνδρες. Το 1992, η Einhorn, τότε 44 ετών, αντικατέστησε τον Donald Roth ως Ταμία της Παγκόσμιας Τράπεζας. Ο διορισμός της ήταν εξαιρετικά σημαντικός, αλλά όχι ένα σοκ για αυτήν, δεδομένης της φήμης και της εμπειρίας της.

Jessica Einhorn Credit: Rita Stankeviciute.

«Μέχρι τη στιγμή που ήμουν αντιπρόεδρος και ταμίας, ήμουν αρκετά γνωστή στις παγκόσμιες κεφαλαιαγορές, έτσι πήρα πολλά ωραία σημειώματα συγχαρητηρίων. Είχα συνεργαστεί με όλες τις μεγάλες τράπεζες σε όλες τις μεγάλες πρωτεύουσες μέχρι τότε», λέει η Einhorn, η οποία σπούδασε στο London School of Economics, με διδακτορικό στην πολιτική από το Πανεπιστήμιο του Princeton.

Το 1997, το Euromoney περιελάμβανε την Einhorn στον κατάλογο των “Top 50 Women in Finance” και την ονόμασε “ένα χρυσό κορίτσι στην Παγκόσμια Τράπεζα”.

“Η έλλειψη γυναικών σε θέσεις υψηλόβαθμων ανώτερων διευθυντικών στελεχών είναι αυτό που καθιστά τα επιτεύγματα των 50 γυναικών πιο αξιόλογα”, σημείωναν οι συντάκτες του Euromoney.

Οι γονείς της, Εβραίοι πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στη Νέα Υόρκη, την ενθάρρυναν πάντα να ακολουθεί τα όνειρά της. Τα αρχικά της σχέδια δεν περιλάμβαναν τα οικονομικά και την ανάπτυξη. Αντίθετα, ενδιαφερόταν για την πολιτική και τα θέματα που σχετίζονται με τη φτώχεια σε όλο τον κόσμο. Διαπίστωσε όμως ότι τα οικονομικά ήταν πολύ συνδεδεμένα με την πολιτική και την εξουσία γενικότερα.

Η Einhorn λέει ότι η προσωπική καθοδηγητική της φιλοσοφία σε όλη τη διάρκεια της καριέρας της ήταν να αποφύγει τα μακροπρόθεσμα σχέδια. «Ας το να συμβεί! Ο καλύτερος φίλος σας είναι η περιέργεια και πάλι, αν είστε ανοιχτοί στους ανθρώπους γύρω σας, θα δείτε πράγματα που ίσως δεν έχετε σκεφτεί».

Κατά τη διάρκεια της θητείας της στην Παγκόσμια Τράπεζα, η Einhorn ήταν γνωστή ως συντηρητικός διαχειριστής κινδύνων κρατώντας άψογα τα οικονομικά της Τράπεζας. Λέει ότι αυτό έθεσε ένα υψηλό στάνταρ. Ωστόσο, οι δεκαετίες του 1980 και του 1990 ήταν η αρχή της επανάστασης της οικονομικής ανάπτυξης με νέες καινοτόμες ιδέες. Η Einhorn δίνει όλη τη πίστη της στο να ξεκινήσει αυτή η επανάσταση στον Πρόεδρο της Παγκόσμιας Τράπεζας, Robert McNamara, του οποίου το όραμα αποτυπώθηκε στη διάσημη ομιλία του το 1973 στο Ναϊρόμπι. Ως αποτέλεσμα, η Τράπεζα κινήθηκε από την κατασκευή υποδομών στην ανακούφιση από τη φτώχεια σε όλο τον κόσμο.”Αυτό το όραμα απαιτούσε πολύ μεγαλύτερο ισολογισμό και αυτός ο ισολογισμός απαιτούσε την χρηματοδότηση από τις κεφαλαιαγορές”, λέει η Einhorn.

Κατά την 70ή επέτειο από την εναρκτήρια έκδοση του ομολόγου της Παγκόσμιας Τράπεζας, η Einhorn είναι πεπεισμένη ότι είναι ζωτικής σημασίας να συνδεθεί η ανάπτυξη με τις κεφαλαιαγορές, διότι μόνο οι κεφαλαιαγορές μπορούν να παράσχουν τους απαραίτητους πόρους για να επηρεάσουν την ανάπτυξη.

Η Einhorn δεν σκέφτεται τον εαυτό της ως πρωτοπόρο. Η μόνη της επιθυμία είναι να δώσει τη δυνατότητα σε άλλες γυναίκες να δουν ότι έχουν πιθανότητες και ότι η άνοδος προς τα πάνω είναι δυνατή.

Όταν η Einhorn εγκατέλειψε την Παγκόσμια Τράπεζα το 1996, τρεις από τις έξι ταμίες ήταν γυναίκες: Afsaneh Beschloss, Madelyn Antoncic και η σημερινή επικεφαλής, Arunma Oteh.
World Bank

Continue Reading

Latest

PEOPLE3 months ago

Άνθρωποι που αγωνίζονται για τα όνειρά τους: Πέντε ιστορίες από τη Γεωργία

Κάθε χειμώνα, ο Beso Idoidze στέκεται μόνος στο ιστορικό χωριό του Dartlo. Ακόμα και οι σκληροί ψυχροί άνεμοι δεν θα...

PEOPLE3 months ago

Rupeni Vatugata: Αγάπη στην πράξη μετά από την καταστροφή

Το απόγευμα της 20ής Φεβρουαρίου 2016, οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι του Φίτζι ανακοίνωσαν εθνική απαγόρευση κυκλοφορίας, καθώς ένας κυκλώνας ερχόταν προς...

ARTE3 months ago

«Oh that I had a thousand tongues»

Η ομαδική έκθεση Oh that I had a thousand tongues έχει ως αφετηρία τη γλώσσα, αλλά αποκλίνει από τον άμεσο...

PEOPLE3 months ago

«Συνέχισε, ακριβώς επειδή είσαι η μόνη γυναίκα!» – Jessica Einhorn

Η Jessica Einhorn, η πρώτη γυναίκα διευθύντρια της Παγκόσμιας Τράπεζας, μοιράστηκε τις ιδέες της για την έννοια της διαφορετικότητας, την...

PEOPLE3 months ago

Από την απελπισία στην αισιοδοξία στη Ρουάντα: Η ιστορία της Gaudance Mukagasana

Η Gaudance Mukagasana κατέρρευσε όταν έχασε τον σύζυγό της αφήνοντάς την να μεγαλώσει μόνη της τα τρία παιδιά. Ήταν πολύ...

PEOPLE3 months ago

Οι Hepisipa Oko, Ane Taukiuvea και Maile Fotu είναι οι «Road Safety Sisters»

Στο Βασίλειο της Τόνγκα, τρεις γυναίκες με την υποστήριξη της Παγκόσμιας Τράπεζας, εργάζονται για να κάνουν τους δρόμους της χώρας...

ARTE3 months ago

«Οι αμέτρητες όψεις του Ωραίου» στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο

Πηγή αστείρευτης έμπνευσης και αιτία βαθιάς αισθητικής συγκίνησης, το Ωραίο, αποτυπώνεται οπτικά στα αρχαία έργα τέχνης, συνιστώντας μια διαρκώς μεταβαλλόμενη...

ARTE3 months ago

Chrys Roboras “Υπερβατικές Πραγματικότητες”

H Myrό Gallery παρουσιάζει την έκθεση της διεθνούς γνωστής ομογενούς ζωγράφου από την Αυστραλία Chrys Roboras στην Κεντρική Αίθουσα της...

Facebook

Trending

Copyright © 2018 PRESSCODE