Connect with us

GREEN

Η Παγκόσμια Ημέρα για το Νερό για το 2018 αφιερωμένη στις λίμνες, τους υγροβιοτόπους και τις πλημμυρικές περιοχές

Δρ Διονυσία-Θεοδώρα Αυγερινοπούλου

Published

on

Το 1992, χρονιά κατά την οποία διοργανώθηκε η σπουδαία Συνδιάσκεψη του ΟΗΕ για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας και κατά την οποία υιοθετήθηκαν σημαντικές διεθνείς συνθήκες, όπως η Συνθήκη-Πλαίσιο του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή και η Σύμβαση για την Προστασία της Βιοποικιλότητας, αλλά και διάσημων πλέον πολιτικών κειμένων, όπως η Ατζέντα 21, ορίστηκε και η 22η Μαρτίου να εορτάζεται ως η Παγκόσμια Ημέρα Νερού, ώστε να αποτελεί μια συνεχή υπενθύμιση στην ανθρωπότητα για τις συνεχείς προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο σπουδαιότερος παράγοντας για τη ζωή μας, αλλά και ένα σημαντικό εργαλείο ανάπτυξη, οι υδατικοί πόροι.

Κάθε χρονιά ως σήμερα μια διαφορετική θεματική σε σχέση με το νερό αναδεικνύεται. Φέτος η Ημέρα είναι αφιερωμένη στις λύσεις που προσφέρει η ίδια η φύση για την διαχείριση των υδάτων, δηλαδή στην καλή λειτουργία των λιμνών, των υγροβιοτόπων και των φυσικών πλημμυρικών ζωνών. Όπως πολλές άλλες εορταστικές ημέρες, δεν πρόκειται για ημέραχαράς και ευφροσύνης ψυχής, αλλά για ημέρα μνήμης, ημέρα που στοχεύει να μας ευαισθητοποιήσει για ένα υπαρκτό και ενίοτε οξύ πρόβλημα, το οποίο ειδάλλως τείνουμε να το ξεχάσουμε μέσα στην καθημερινότητά μας. Το αυτό συμβαίνει και με τους υγροβιοτόπους.

Ως λίμνες εννοούνται τόσο οι φυσικές όσο και οι τεχνικές. Οι υγροβιότοποι ή υγρότοποι, είναι τόποι που καλύπτονται μόνιμα ή εποχικά από ρηχά νερά ή που δεν καλύπτονται πλήρως από νερά, αλλά που έχουν ένα υγρό υπόστρωμα για μεγάλο διάστημα του έτους και φιλοξενούν πλούσια και ιδιαίτερη βιοποικιλότητα. Η Σύμβαση Ramsar εξειδικεύει τους υγροτόπους που χρήζουν ιδιαίτερης προστασίας διεθνώς, αλλά πλήθος μικρότερων υγροτόπωνείναι διασπαρμένοι στο έδαφος όλων των χωρών και αποτελούν την κατοικία, ίσως και τα μόνα καταφύγια ζωής για χιλιάδες είδη. Προστατευόμενοι ή μη οι υγροβιότοποι βρίσκονται σήμερα υπό εγκατάλειψη και υπό εξαφάνιση. Το ίδιο και τα είδη που φιλοξενούν. Ομοίως ενδιαφέρον έχουν και οι πλημμυρικές ζώνες οι οποίες αποτελούν τις φυσικές αντιστάσεις προς τον επικίνδυνο πλημμυρισμό, των γύρω βιοτόπων. Όλα δε τα σημεία, αποτελούν φυσικούς ταμιευτήρες γλυκού νερού.

Τα δύο τρίτα των υγροβιοτόπων παγκοσμίως, σύμφωνα με επίσημες μετρήσεις του ΟΗΕ, έχουν ήδη καταστραφεί. Χιλιάδες είδη χλωρίδας και πανίδας έχουν απωλέσει την φυσική τους κατοικία. Η απώλεια των λιμνών και υγροβιοτόπων και των πλημμυρικών ζωνών έχει οδηγήσει στη διασάλευση του μικροκλίματος των επί μέρους περιοχών, στην διατάραξη της βιολογικής αλυσίδας, στην έλλειψη αποθεμάτων νερού, στην έλλειψη επαρκούς τροφής και ανάπτυξης ακόμα και για τον ίδιο τον άνθρωπο, στην ανεπαρκή διαχείριση των πλημμυρικών φαινομένων. Και όλα αυτά, από την κακή, ανθρωπογενή, διαχείριση των οικοσυστημάτων μας. Ας μην πάμε με τον νου μας μακριά, σε αναπτυσσόμενες χώρες. Για να δούμε αν ισχύουν αυτοί οι αριθμοί, ας μείνουμε στην Ελλάδα, και ελάτε να σας φιλοξενήσω στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, πανέμορφο τόπο, επιλογή θεών, ημιθέων, Ολυμπιονικών και ανθρώπων, την Ηλεία. Από τις τρεις λίμνες που διέθετε, σε ένα πανέμορφο σύμπλεγμα, του Καϊάφα, της Αγουλινίτσας και της Μουριάς, σήμερα οι δύο λίμνες έχουν αποξηρανθεί, και εξακολουθεί να υπάρχει μόνο η λίμνη του Καϊάφα, η οποία είναι σε τμήματά της ρυπασμένη. Έχουμε τρεις ποταμούς, τον Αλφειό, τον Πηνειό και την Νέδα, των οποίων η διαχείριση της απορροής τους είναι τόσο φτωχή που παρουσιάζονται συχνά πλημμυρικά φαινόμενα. Ομοίως πλημμυρίζουν και σε πολλά άλλα σημεία τους, όπως και στα φράγματά τους, αρδευτικά και υδροηλεκτρικά. Ο υγροβιότοπος του Κοτυχίου παρουσιάζει διάβρωση του λώρου του και δεν τυγχάνει επαρκούς επιστημονικής διαχείρισης.Η τεχνητή λίμνη του Πηνειού έχει αφεθεί στη μοίρα της.Οι πηγές νόστιμου πόσιμου νερού αξιοποιούνται κατά το ήμισυ, καθώς μεγάλες ποσότητες νερού χάνονται λόγω είτε ελλιπών ή ελλαττωματικών δικτύων ύδρευσης, είτε λόγω μεγάλων απωλειών των αρδευτικών δικτύων. Τα ιαματικά νερά σε όλη την Ηλεία έχουν απαξιωθεί, ενώ τα πόσιμα ιαματικά νερά δεν έχουν αξιοποιηθεί ποτέ εμπορικά για να δώσουν ένα πρόσθετο εισόδημα στους κατοίκους της περιοχής και αφημμένα στάσιμα, αφορμίζουν. Δεκάδες περιοχές της Ηλείας δεν έχουν ακόμα και σήμερα πόσιμο νερό, ή νερό κατάλληλο για την υγιεινή και τις οικοκυρικές εργασίες!!

Σύμφωνα με το μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας για το Νερό για το 2018, η φύση έχει τη δική της μηχανική υποδομή (“greeninfrastructure”). Το πρώτο που πρέπει να κάνουμε είναι να αποκαταστήσουμε τα οικοσυστήματα. Ας απορρυπάνουμε τις λίμνες, τους υγροβιότοπους και ας άρουμε, όσο είναι δυνατόν τις λανθασμένες μας παρεμβάσεις, για να λειτουργήσουν πάλι ως αντιπλημμυρικά τα έργα που η ίδια η φύση έφτιαξε γύρω από τις λίμνες, τη θάλασσα και τους ποταμούς. Αν επαναπλημμυρίσουμε τις λίμνες μας, για να αποκαταστήσουμε την βιοποικιλότητα και την τοπική θερμοκρασία. Ας σεβαστούμε την δύναμη των ποταμών και ας άρουμε ή ας μειώσουμε τη λειτουργία των δυσλειτουργούντων φραγμάτων. Εν έτη 2018 μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε πλέον τεχνολογίες απορρύπανσης του νερού, να εξασφαλίσουμε πόσιμο νερό για όλους, να διαχειριστούμε σωστά και με φειδώ τα αρδευτικά ύδατα και να απολαύσουμε με τη δέουσα προσοχή την ωφέλεια των ιαματικών υδάτων. Εν έτη 2018, ας πάρουμε επιτέλους μια σοφή απόφαση «να συνεργαστούμε με τη φύση!»

Αντιπρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής του Παγκοσμίου Οργανισμού Σύμπραξης για το Νερό. Τ. Βουλευτής Ν. Ηλείας, Προέδρου της Μόνιμης Ειδικής Επιτροπής Περιβάλλοντος της Βουλής

GREEN

Πως μπορεί το εμπόριο να σώσει τον πλανήτη- αρκεί να γίνει σωστά

Erik Solheim

Published

on

Στο Hyderabad, μια υπερσύγχρονη πανεπιστημιούπολη που φιλοξενεί μερικά από τα νεότερα και πιο λαμπρά μυαλά της Ινδίας, είναι ένας κόσμος θαυμάτων – μια όαση τεχνολογίας αιχμής σε συνδυασμό με την προστασία του περιβάλλοντος.

Ο χώρος τροφοδοτείται από σειρές ηλιακών συλλεκτών, που κατασκευάζονται στην Κίνα, με τεχνολογία back-end και καλωδίωση από την Αυστραλία, την Ινδία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι μία από τις επιτυχημένες επιχειρηματικές και τεχνολογικές ιστορίες πράσινης οικονομίας της Ινδίας. Μια νέα γενιά ινδών μηχανικών που ασχολούνται με την ανάπτυξη ανανεώσιμων πηγών ενέργειας ή λύσεων περιφερειακής ψύξης που θα χαρακτηρίζουν τα πράσινα κτίρια του μέλλοντος.

Είναι ένα ισχυρό σύμβολο του τρόπου με τον οποίο το εμπόριο και η εξάπλωση των αγαθών, των υπηρεσιών και των ιδεών μπορούν να βοηθήσουν να ξεκλειδώσουμε το είδος της δραματικής αλλαγής χαμηλών εκπομπών άνθρακα που πρέπει να επιτύχουμε στην παγκόσμια οικονομία. Το εμπόριο φέρνει τεχνολογία αιχμής σε μεγάλη κλίμακα, διακόπτοντας τις συνήθεις πρακτικές. Το εμπόριο διασφαλίζει ότι η τεχνολογία φτάνει εκεί όπου χρειάζεται, το πιο καινούργιο και αποδοτικότερο διαθέσιμο μηχάνημα. Σε γενικές γραμμές, το εμπόριο αποτελεί επίσης έναν από τους ισχυρότερους μηχανισμούς οικονομικής ανάπτυξης και μείωσης της φτώχειας.

Η Ατζέντα του 2030 καλεί όλες τις χώρες να χρησιμοποιήσουν το εμπόριο για να δημιουργήσουν έναν πιο αειφόρο, χωρίς αποκλεισμούς και ανθεκτικό κόσμο. Για το σκοπό αυτό, πρέπει να εκμεταλλευτούμε τη θετική δυναμική των αμέτρητων κερδοφόρων ιδεών και δράσεων που αναδύονται σε όλο τον κόσμο. Πρέπει να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε το περιβάλλον και το εμπόριο ως μεμονωμένα ζητήματα. Αντίθετα, πρέπει να εναρμονίσουμε τις εμπορικές πολιτικές με περιβαλλοντικούς και κοινωνικούς στόχους.

Πρέπει όλοι να μιλήσουμε περισσότερο για τους δεσμούς μεταξύ εμπορίου, περιβάλλοντος, ανθεκτικότητας και της επίδρασης αυτής της σύνδεσης στους ανθρώπους. Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι ότι αυτές οι κοινότητες δεν αλληλεπιδρούν αρκετά. Αυτό είναι κάτι που προσπαθεί να αντιμετωπίσει το Περιβαλλοντικό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών.

Ο Roberto Azevêdo, Γενικός Διευθυντής του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου και εγώ, ξεκινήσαμε μια πρωτοβουλία για τη διεύρυνση και εμβάθυνση του διαλόγου μεταξύ των κυβερνήσεων, του ιδιωτικού τομέα και της κοινωνίας των πολιτών σχετικά με πρακτικούς τρόπους χρήσης του εμπορίου για την ενίσχυση του περιβάλλοντος και της παγκόσμιας οικονομίας.

Στόχος μας είναι να φωτίσουμε τις ευκαιρίες προσέγγισης του εμπορίου και του περιβάλλοντος και να τονίσουμε τη σημασία της στενής συνεργασίας μεταξύ κυβερνήσεων, επιχειρηματιών, επενδυτών, επιστημόνων, περιβαλλοντικών ακτιβιστών και γενικότερα της κοινωνίας των πολιτών. Για να ξεκινήσει αυτή η προσπάθεια, στις 2 Οκτωβρίου, θα φιλοξενήσουμε έναν υψηλού επιπέδου διάλογο με θέμα «Περιβάλλον, ευημερία και ανθεκτικότητα» στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου στη Γενεύη της Ελβετίας. Η εκδήλωση θα απαιτήσει δράσεις από τις χώρες, την κοινωνία των πολιτών και τον ιδιωτικό τομέα για να φέρει το εμπόριο σε στενότερη ευθυγράμμιση με έναν υγιέστερο, βιώσιμο, ανθεκτικό και ευημερούντα κόσμο.

Σήμερα εξακολουθούμε να βλέπουμε πολύ συχνά το εμπόριο που οδηγεί σε ήδη μη βιώσιμα επίπεδα κατανάλωσης πόρων, απόβλητα που παράγονται και απορρίπτονται, συμβάλλοντας στην αύξηση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, της ρύπανσης και της απώλειας της βιοποικιλότητας. Για παράδειγμα, οι εκπομπές από τον τομέα των μεταφορών, τη ραχοκοκαλιά του διεθνούς εμπορίου, αυξάνονται ραγδαία και αντιπροσωπεύουν, περίπου το 18% όλων των ανθρωπογενών εκπομπών CO2.

Εν τω μεταξύ, τα πρόσφατα ακραία καιρικά φαινόμενα, όπως οι πλημμύρες και οι τυφώνες, έχουν καταδείξει την ευπάθεια των αλυσίδων εφοδιασμού, μεταφορών και διανομής που υποστηρίζουν το σύγχρονο εμπόριο. Τα γεγονότα αυτά, καθώς και οι φυσικές καταστροφές, η αδυναμία προσαρμογής στις κλιματικές αλλαγές και οι κρίσεις ύδατος, συγκαταλέγονται στους πέντε πρώτους κινδύνους από την άποψη των αντιληπτών τους επιπτώσεων μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια.

Για να αντιμετωπιστούν αυτές οι εξελίξεις, χρειαζόμαστε την εμπορική και περιβαλλοντική διακυβέρνηση για να ενισχύσουμε την άλλη και να προωθήσουμε την ανθεκτικότητα. Αυτό μπορεί να ενισχύσει τις ορθές πρακτικές, τη βιώσιμη παραγωγή και κατανάλωση, τις επενδύσεις στο περιβάλλον και την ανάπτυξη πράσινων τεχνολογιών. Στην πραγματικότητα, οι χώρες της ομάδας G20 θα μπορούσαν να αυξήσουν το μέσο όρο της οικονομικής τους παραγωγής κατά 2,8% έως το 2050 μέσω ενός συνδυασμού πολιτικών για τον μετριασμό της κλιματικής αλλαγής και την ενθάρρυνση των επενδύσεων σε υποδομές χαμηλών εκπομπών Οι συνεκτικές εμπορικές και περιβαλλοντικές πολιτικές μπορούν να υποστηρίξουν περαιτέρω τις λιγότερο ανεπτυγμένες οικονομίες ώστε να ενταχθούν στις πράσινες παγκόσμιες αλυσίδες αξίας μέσω ανοικτών αγορών.

Το εμπόριο δεν μπορεί να αποτελεί στόχο από μόνο του. Το εμπόριο πρέπει να οδηγήσει σε ένα καλύτερο, πιο πράσινο μέλλον. Η κοινή μας πρωτοβουλία με τον ΠΟΕ έχει τη δυνατότητα να μετατρέψει αυτό το όραμα σε πραγματικότητα.

Για να καταστήσουμε διαθέσιμα όλα τα πράσινα προϊόντα, χρειαζόμαστε εμπορικές πολιτικές που προωθούν καινοτόμες λύσεις και μειώνουν τους δασμολογικούς και μη φραγμούς στην εισαγωγή και εξαγωγή αυτών των προϊόντων. Πρέπει να μειώσουμε τη γραφειοκρατία και τα εμπόδια για το εμπόριο αειφόρων αγαθών και υπηρεσιών, συμπεριλαμβανομένων περιβαλλοντικά ορθών τεχνολογιών. Χρειαζόμαστε επίσης εμπορικές πολιτικές που να συνδέουν τη βιώσιμη παραγωγή με τη βιώσιμη κατανάλωση και να προωθήσουν μια ευρύτερη στροφή που βοηθά τους καταναλωτές να κάνουν καλύτερες επιλογές.

Η παγκόσμια διακυβέρνηση του εμπορίου πρέπει να εξελιχθεί και να γίνει πραγματικός σύμμαχος των πολυμερών προσπαθειών για την προστασία του περιβάλλοντος, συμπεριλαμβανομένης της συμφωνίας των Παρισίων. Η τιμολόγηση του άνθρακα θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως μηχανισμός για τη μείωση του παγκόσμιου αποτυπώματος του εμπορίου και για την ενθάρρυνση των επενδύσεων σε πράσινους τομείς. Το παγκόσμιο εμπορικό σύστημα πρέπει επίσης να συμβάλει ενεργά στην εξάλειψη των πρακτικών που είναι επιβλαβείς για το περιβάλλον. Οι νέοι κανόνες διεθνούς εμπορίου για τα ορυκτά καύσιμα και τις επιδοτήσεις αλιείας δεν θα ωφελήσουν μόνο το περιβάλλον, αλλά θα προωθήσουν ένα πιο δίκιο εμπορικό σύστημα. Η κατάργηση των επιδοτήσεων για ορυκτά καύσιμα, για παράδειγμα, θα αυξήσει τα έσοδα των κυβερνήσεων κατά 2,9 τρισεκατομμύρια δολάρια, μειώνοντας επίσης τις παγκόσμιες εκπομπές άνθρακα κατά 20% και τους θανάτους που σχετίζονται με την ατμοσφαιρική ρύπανση κατά 55%. Τα υπουργεία περιβάλλοντος και οι ομάδες δράσης θα πρέπει να συμμετέχουν στενά στις διαπραγματεύσεις αυτές.

Η συνεργασία δεν μπορεί να περιοριστεί στη θέσπιση διεθνών κανόνων ή θεσμών – τι γίνεται με την καθιέρωση επιτροπών περιβάλλοντος και εμπορίου σε εθνικό επίπεδο για να διασφαλιστεί η ευθυγράμμιση των εμπορικών πολιτικών με τους περιβαλλοντικούς στόχους;

Πολλές σημαντικές πρωτοβουλίες βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη: Για παράδειγμα, η πατρίδα μου, η Νορβηγία, αντιμετωπίζει το εμπόριο των αποβλήτων. Σύμφωνα με μια νέα πρόταση, το πλαστικό θα προστεθεί στον κατάλογο των αποβλήτων που υπόκεινται σε ελέγχους βάσει της Σύμβασης της Βασιλείας – αντιμετωπίζοντάς το αποτελεσματικά ως επικίνδυνο. Εν τω μεταξύ, η Κίνα εξαλείφει ήδη τις εισαγωγές πλαστικών αποβλήτων, σταματώντας μία από τις αγορές για τη μη βιώσιμη χρήση του υλικού και συμβάλλοντας σε μια πιο κυκλική οικονομία.

Ένα πράγμα είναι σαφές – οι κυβερνητικές μας πολιτικές, οι μεμονωμένες δράσεις και οι εμπορικές πρακτικές που προωθούν φιλικές προς το περιβάλλον τεχνολογίες και προωθούν καινοτόμες λύσεις θα καθορίσουν τη μελλοντική βιωσιμότητα του πλανήτη μας. Μπορούμε και πρέπει να κάνουμε περισσότερα.

*Μετάφραση- απόδοση από το Modern Diplomacy μέσω της αποκλειστικής διεθνούς συνεργασίας με το presscode.gr

Continue Reading

GREEN

Οι κίνδυνοι από την κλιματική αλλαγή αυξάνονται: Οι κυβερνήσεις να τηρήσουν τις δεσμεύσεις τους

Published

on

Τρία χρόνια μετά από τις δεσμεύσεις που ανελήφθησαν στη COP21 στο Παρίσι, η συντριπτική πλειοψηφία των κυβερνήσεων δεν έλαβε τα απαραίτητα μέτρα για να περιορίσει τους αυξανόμενους κινδύνους για το κλίμα. Με τις εκπομπές να αυξάνονται και πάλι, οι κυβερνήσεις πρέπει να κατευθυνθούν προς τη μετατόπιση των οικονομιών τους σε ένα μοντέλο χαμηλών εκπομπών άνθρακα.

Μια νέα έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΟΟΣΑ, δείχνει ότι μόνο εννέα από τις 180 χώρες που συνυπέγραψαν την συμφωνία του Παρισιού για την κλιματική αλλαγή υπέβαλαν στην UNFCCC τις μακροπρόθεσμες στρατηγικές χαμηλών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα για το 2050.

Εν τω μεταξύ, οι κυβερνήσεις συνεχίζουν να δαπανούν μισό δισεκατομμύριο δολάρια ετησίως για επιδότηση πετρελαίου, άνθρακα ή φυσικού αερίου και οι περισσότεροι δεν έχουν σπάσει την εξάρτησή τους από τα ορυκτά καύσιμα. Επίσης, δεν αξιοποιούν επαρκώς τις δημόσιες δαπάνες ως μοχλό για τη μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα μέσω των επενδύσεων σε υποδομές και καινοτομία χαμηλών εκπομπών.

“Μετά από όλες τις υποσχέσεις που έγιναν στο Παρίσι και παρά το γεγονός ότι έχουμε όλα τα εργαλεία που χρειαζόμαστε για να προχωρήσουμε, λόγω της αδράνειας διακινδυνεύουμε να χάσουμε τον πόλεμο για την κλιματική αλλαγή”, δήλωσε ο Γενικός Γραμματέας του ΟΟΣΑ Angel Gurría. “Οι κυβερνήσεις πρέπει να υλοποιήσουν πλήρως τις δεσμεύσεις τους και στη συνέχεια να αυξήσουν τη δράση τους εάν θέλουμε να διατηρήσουμε την παγκόσμια αύξηση της θερμοκρασίας κάτω από τους 2 βαθμούς. Θα θέλαμε να βλέπουμε τις χώρες του ΟΟΣΑ να αναλάβουν ηγετικό ρόλο και να δίνουν το παράδειγμα και για άλλους.”

Για να επιτευχθεί ο στόχος του Παρισιού, οι παγκόσμιες εκπομπές CO2 πρέπει να μειωθούν γρήγορα φτάνοντας στο μηδέν κατά το δεύτερο μισό του αιώνα. Παρόλο που έχει σημειωθεί κάποια πρόοδος στην πράσινη χρηματοδότηση και η εγρήγορση γύρω από τον κίνδυνο κλιματικών αλλαγών αυξάνεται – πρέπει να γίνουν πολλά ακόμα. Οι κυβερνήσεις πρέπει να υιοθετήσουν ένα πιο μετασχηματιστικό πρόγραμμα για τη χρηματοδότηση ενός μέλλοντος με χαμηλές εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα.

Η έκθεση προτείνει τρόπους ευθυγράμμισης περισσότερων δημόσιων και ιδιωτικών χρηματοοικονομικών ροών με τους στόχους του Παρισιού, ιδίως όσον αφορά τη χρηματοδότηση των υποδομών. Αυτό πρέπει να γίνει μέσω καλύτερου σχεδιασμού και προοπτικής, ενσωματώνοντας τις ανησυχίες για το κλίμα σε όλες τις αποφάσεις του προϋπολογισμού και αξιοποιώντας τις δημόσιες συμβάσεις σε υποδομές χαμηλών εκπομπών.

Η ανάλυση του ΟΟΣΑ κατέδειξε ότι η μετατόπιση των επενδύσεων υποδομής σε επιλογές χαμηλών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, σε συνδυασμό με διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις για τη στήριξη της μετάβασης, θα μπορούσε στην πραγματικότητα να αυξήσει το παγκόσμιο ΑΕΠ κατά 5% έως το 2050, αντί να θέσει σε κίνδυνο την οικονομική ανάπτυξη. Αυτό περιλαμβάνει τις συνέπειες χαμηλότερου κινδύνου ζημιών από ακραία καιρικά φαινόμενα. Το κόστος της μετάβασης σε πράσινες υποδομές θα αντισταθμιστεί από την εξοικονόμηση καυσίμων. Ωστόσο, οι κεντρικές κυβερνήσεις έχουν κάνει λίγα πράγματα για την εξισορρόπηση των όρων ανταγωνισμού μεταξύ εναλλακτικών λύσεων υψηλών και χαμηλών εκπομπών.

Δυστυχώς, οι σταθμοί ηλεκτροπαραγωγής που βρίσκονται υπό κατασκευή ή προγραμματίζονται θα οδηγήσουν σε σχεδόν διπλασιασμό των εκπομπών από την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Τα κίνητρα για τη μετάβαση στην πράσινη ενέργεια και τις υποδομές και τα αντικίνητρα για την εκπομπή σε όλους τους τομείς παραμένουν αδύναμα.

Continue Reading

GREEN

Πώς επηρεάζει την ΕΕ η κλιματική αλλαγή;

Published

on

Η κλιματική αλλαγή έχει επιφέρει επιπτώσεις στην ανθρώπινη υγεία, το περιβάλλον και στην οικονομία σε ολόκληρη την Ευρώπη. Μάθε περισσότερα στο γράφημα.

© European Union 2018 -EP

Οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής είναι ήδη ορατές στο οικοσύστημα, την οικονομία αλλά και την ευημερία των πολιτών.

Οι επιπτώσεις είναι μεγαλύτερες στη νότια Ευρώπη, παρόλο που σε μερικές περιπτώσεις υπάρχουν και ορισμένα οφέλη, όπως για παράδειγμα η μείωση της ζήτησης για θέρμανση και οι βελτίωση των συνθηκών στον τομέα της γεωργίας.

Περισσότερα στο γράφημα που ετοιμάσαμε.

Σχετικά με το γράφημα

Ο χάρτης αποτυπώνει το τρόπο με τον οποίο μπορεί να επηρεάσει η κλιματική αλλαγή διαφορετικές περιοχές στην Ευρώπη. Τα στοιχεία προέρχονται από έκθεση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Περιβάλλοντος.

Continue Reading

Trending

Copyright © 2018 PRESSCODE