Connect with us

GLOBAL AGENDA

Η Παγκόσμια Ημέρα για το Νερό για το 2018 αφιερωμένη στις λίμνες, τους υγροβιοτόπους και τις πλημμυρικές περιοχές

Δρ Διονυσία-Θεοδώρα Αυγερινοπούλου

Published

on

Το 1992, χρονιά κατά την οποία διοργανώθηκε η σπουδαία Συνδιάσκεψη του ΟΗΕ για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας και κατά την οποία υιοθετήθηκαν σημαντικές διεθνείς συνθήκες, όπως η Συνθήκη-Πλαίσιο του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή και η Σύμβαση για την Προστασία της Βιοποικιλότητας, αλλά και διάσημων πλέον πολιτικών κειμένων, όπως η Ατζέντα 21, ορίστηκε και η 22η Μαρτίου να εορτάζεται ως η Παγκόσμια Ημέρα Νερού, ώστε να αποτελεί μια συνεχή υπενθύμιση στην ανθρωπότητα για τις συνεχείς προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο σπουδαιότερος παράγοντας για τη ζωή μας, αλλά και ένα σημαντικό εργαλείο ανάπτυξη, οι υδατικοί πόροι.

Κάθε χρονιά ως σήμερα μια διαφορετική θεματική σε σχέση με το νερό αναδεικνύεται. Φέτος η Ημέρα είναι αφιερωμένη στις λύσεις που προσφέρει η ίδια η φύση για την διαχείριση των υδάτων, δηλαδή στην καλή λειτουργία των λιμνών, των υγροβιοτόπων και των φυσικών πλημμυρικών ζωνών. Όπως πολλές άλλες εορταστικές ημέρες, δεν πρόκειται για ημέραχαράς και ευφροσύνης ψυχής, αλλά για ημέρα μνήμης, ημέρα που στοχεύει να μας ευαισθητοποιήσει για ένα υπαρκτό και ενίοτε οξύ πρόβλημα, το οποίο ειδάλλως τείνουμε να το ξεχάσουμε μέσα στην καθημερινότητά μας. Το αυτό συμβαίνει και με τους υγροβιοτόπους.

Ως λίμνες εννοούνται τόσο οι φυσικές όσο και οι τεχνικές. Οι υγροβιότοποι ή υγρότοποι, είναι τόποι που καλύπτονται μόνιμα ή εποχικά από ρηχά νερά ή που δεν καλύπτονται πλήρως από νερά, αλλά που έχουν ένα υγρό υπόστρωμα για μεγάλο διάστημα του έτους και φιλοξενούν πλούσια και ιδιαίτερη βιοποικιλότητα. Η Σύμβαση Ramsar εξειδικεύει τους υγροτόπους που χρήζουν ιδιαίτερης προστασίας διεθνώς, αλλά πλήθος μικρότερων υγροτόπωνείναι διασπαρμένοι στο έδαφος όλων των χωρών και αποτελούν την κατοικία, ίσως και τα μόνα καταφύγια ζωής για χιλιάδες είδη. Προστατευόμενοι ή μη οι υγροβιότοποι βρίσκονται σήμερα υπό εγκατάλειψη και υπό εξαφάνιση. Το ίδιο και τα είδη που φιλοξενούν. Ομοίως ενδιαφέρον έχουν και οι πλημμυρικές ζώνες οι οποίες αποτελούν τις φυσικές αντιστάσεις προς τον επικίνδυνο πλημμυρισμό, των γύρω βιοτόπων. Όλα δε τα σημεία, αποτελούν φυσικούς ταμιευτήρες γλυκού νερού.

Τα δύο τρίτα των υγροβιοτόπων παγκοσμίως, σύμφωνα με επίσημες μετρήσεις του ΟΗΕ, έχουν ήδη καταστραφεί. Χιλιάδες είδη χλωρίδας και πανίδας έχουν απωλέσει την φυσική τους κατοικία. Η απώλεια των λιμνών και υγροβιοτόπων και των πλημμυρικών ζωνών έχει οδηγήσει στη διασάλευση του μικροκλίματος των επί μέρους περιοχών, στην διατάραξη της βιολογικής αλυσίδας, στην έλλειψη αποθεμάτων νερού, στην έλλειψη επαρκούς τροφής και ανάπτυξης ακόμα και για τον ίδιο τον άνθρωπο, στην ανεπαρκή διαχείριση των πλημμυρικών φαινομένων. Και όλα αυτά, από την κακή, ανθρωπογενή, διαχείριση των οικοσυστημάτων μας. Ας μην πάμε με τον νου μας μακριά, σε αναπτυσσόμενες χώρες. Για να δούμε αν ισχύουν αυτοί οι αριθμοί, ας μείνουμε στην Ελλάδα, και ελάτε να σας φιλοξενήσω στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, πανέμορφο τόπο, επιλογή θεών, ημιθέων, Ολυμπιονικών και ανθρώπων, την Ηλεία. Από τις τρεις λίμνες που διέθετε, σε ένα πανέμορφο σύμπλεγμα, του Καϊάφα, της Αγουλινίτσας και της Μουριάς, σήμερα οι δύο λίμνες έχουν αποξηρανθεί, και εξακολουθεί να υπάρχει μόνο η λίμνη του Καϊάφα, η οποία είναι σε τμήματά της ρυπασμένη. Έχουμε τρεις ποταμούς, τον Αλφειό, τον Πηνειό και την Νέδα, των οποίων η διαχείριση της απορροής τους είναι τόσο φτωχή που παρουσιάζονται συχνά πλημμυρικά φαινόμενα. Ομοίως πλημμυρίζουν και σε πολλά άλλα σημεία τους, όπως και στα φράγματά τους, αρδευτικά και υδροηλεκτρικά. Ο υγροβιότοπος του Κοτυχίου παρουσιάζει διάβρωση του λώρου του και δεν τυγχάνει επαρκούς επιστημονικής διαχείρισης.Η τεχνητή λίμνη του Πηνειού έχει αφεθεί στη μοίρα της.Οι πηγές νόστιμου πόσιμου νερού αξιοποιούνται κατά το ήμισυ, καθώς μεγάλες ποσότητες νερού χάνονται λόγω είτε ελλιπών ή ελλαττωματικών δικτύων ύδρευσης, είτε λόγω μεγάλων απωλειών των αρδευτικών δικτύων. Τα ιαματικά νερά σε όλη την Ηλεία έχουν απαξιωθεί, ενώ τα πόσιμα ιαματικά νερά δεν έχουν αξιοποιηθεί ποτέ εμπορικά για να δώσουν ένα πρόσθετο εισόδημα στους κατοίκους της περιοχής και αφημμένα στάσιμα, αφορμίζουν. Δεκάδες περιοχές της Ηλείας δεν έχουν ακόμα και σήμερα πόσιμο νερό, ή νερό κατάλληλο για την υγιεινή και τις οικοκυρικές εργασίες!!

Σύμφωνα με το μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας για το Νερό για το 2018, η φύση έχει τη δική της μηχανική υποδομή (“greeninfrastructure”). Το πρώτο που πρέπει να κάνουμε είναι να αποκαταστήσουμε τα οικοσυστήματα. Ας απορρυπάνουμε τις λίμνες, τους υγροβιότοπους και ας άρουμε, όσο είναι δυνατόν τις λανθασμένες μας παρεμβάσεις, για να λειτουργήσουν πάλι ως αντιπλημμυρικά τα έργα που η ίδια η φύση έφτιαξε γύρω από τις λίμνες, τη θάλασσα και τους ποταμούς. Αν επαναπλημμυρίσουμε τις λίμνες μας, για να αποκαταστήσουμε την βιοποικιλότητα και την τοπική θερμοκρασία. Ας σεβαστούμε την δύναμη των ποταμών και ας άρουμε ή ας μειώσουμε τη λειτουργία των δυσλειτουργούντων φραγμάτων. Εν έτη 2018 μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε πλέον τεχνολογίες απορρύπανσης του νερού, να εξασφαλίσουμε πόσιμο νερό για όλους, να διαχειριστούμε σωστά και με φειδώ τα αρδευτικά ύδατα και να απολαύσουμε με τη δέουσα προσοχή την ωφέλεια των ιαματικών υδάτων. Εν έτη 2018, ας πάρουμε επιτέλους μια σοφή απόφαση «να συνεργαστούμε με τη φύση!»

Αντιπρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής του Παγκοσμίου Οργανισμού Σύμπραξης για το Νερό. Τ. Βουλευτής Ν. Ηλείας, Προέδρου της Μόνιμης Ειδικής Επιτροπής Περιβάλλοντος της Βουλής

PEOPLE

Άνθρωποι που αγωνίζονται για τα όνειρά τους: Πέντε ιστορίες από τη Γεωργία

Editorial Team

Published

on

photo: World Bank

Κάθε χειμώνα, ο Beso Idoidze στέκεται μόνος στο ιστορικό χωριό του Dartlo. Ακόμα και οι σκληροί ψυχροί άνεμοι δεν θα κάνουν τον Beso να εγκαταλείψει τη θέση του. Όσο υπάρχουν ξύλα για να καίει και τα βασικά είδη διατροφής όπως πατάτες, ζάχαρη, αλεύρι και ελαιόλαδο στο τραπέζι του, ο Beso επιμένει.

Σε υψόμετρο 2.000 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, το χωριό Dartlo αποκόπτεται από τον έξω κόσμο από τα τέλη Σεπτεμβρίου έως τα τέλη Απριλίου, κατά τη διάρκεια του οποίου είναι προσβάσιμο μόνο με ελικόπτερο.

Μόλις φτάσει το καλοκαίρι, οι άλλοι κάτοικοι του Dartlo αρχίζουν να επιστρέφουν. Η μόνη πηγή εισοδήματός τους είναι ο τουρισμός. Ορισμένοι έχουν ξενώνες, άλλοι παράγουν παραδοσιακά χειροτεχνήματα, ενώ όσοι έχουν άλογα προσφέρουν εκδρομές με ιππασία. Μερικοί συμμετέχουν στην συνεχιζόμενη προσπάθεια αποκατάστασης που στηρίζει την παραδοσιακή αρχιτεκτονική αυτού του μοναδικού χωριού.

Ωστόσο, η τουριστική περίοδος είναι σύντομη: αν είναι τυχεροί, το χωριό μπορεί να παραμείνει ανοιχτό για τέσσερις έως πέντε μήνες – από τις αρχές Ιουνίου έως τα μέσα Οκτωβρίου. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι περισσότεροι κάτοικοι προτιμούν να μετεγκατασταθούν σε άλλες, μεγαλύτερες πόλεις ή στην πρωτεύουσα Τιφλίδα – για να βρεθούν πιο κοντά σε κανονικές θέσεις εργασίας. Με τα χρόνια, ο αριθμός των κατοίκων του Dartlo και των γειτονικών χωριών μειώνεται σταθερά, αφήνοντας μόνο τους πρεσβύτερους όπως τον Beso για να κρατήσουν το φρούριο.

photo: World Bank

Η Maia Kiknadze έχει ένα ταξιδιωτικό γραφείο που ιδρύθηκε το 1991, αμέσως μετά την ανεξαρτησία της Γεωργίας. Το Caucasus Travel, το πρώτο ταξιδιωτικό πράκτορείο στη Γεωργία, δημιουργήθηκε σε μια εποχή που η χώρα ήταν σχεδόν άγνωστη διεθνώς, δεν διέθετε τουριστική υποδομή και δεν υπήρχαν εργαζόμενοι εκπαιδευμένοι στον κλάδο των τουριστικών υπηρεσιών.

Σύμφωνα με έναν υπάλληλο, «Η εταιρεία έχει κάνει μεγάλες προσπάθειες για πολλά χρόνια για την προώθηση της χώρας σε διεθνές επίπεδο, καθώς και την εκπαίδευση του προσωπικού, όπως ξεναγοί και οδηγοί. Επιπλέον, λόγω της μεγάλης έλλειψης υποδομών για τους επισκέπτες, έπρεπε να επισκεφθούμε προσωπικά τις περιοχές και να αναζητήσουμε κατοικίες κατάλληλες για φιλοξενία».

Στην αρχή, η εταιρεία απασχολούσεε μόνο τρία άτομα, τους ιδρυτές της. Μέσα σε λίγα χρόνια, ωστόσο, το Caucasus Travel είχε μεγαλώσει και δημιούργησε δύο επιπλέον επιχειρήσεις, Georgian Events και Explore Georgia, ενώ μια τρίτη, CT Auto Georgia, ήρθε αργότερα. Μέχρι το 2007, όλες αυτές οι εταιρείες, μαζί με αρκετές άλλες, ενώθηκαν κάτω από την Γεωργική Ομάδα Φιλοξενίας (GHG), η οποία σήμερα απασχολεί 60 άτομα.

Η Γεωργία είναι όλο και πιο γνωστή διεθνώς για τον πολιτισμό, το κρασί και την κουζίνα, καθώς και για την περιπέτεια και τον οικολογικό τουρισμό. Η Maia πιστεύει ότι η εταιρεία της έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην ευαισθητοποίηση σχετικά με τη Γεωργία και στη συμβολή της στην ανάπτυξη της τουριστικής βιομηχανίας.

photo: World Bank

Η Lia Aleksishvili, που ζει στην περιοχή Kakheti της Γεωργίας, θυμάται την εποχή που το αρτοποιείο της στην πόλη Telavi ήταν μια μικροσκοπική επιχείρηση. Με τα χρόνια, κατάφερε να μετατρέψει το μικρό κατάστημα – το οποίο συχνά προσπαθούσε να τα βγάλει πέρα – σε ένα επιτυχημένο και πολυσύχναστο τοπικό αρτοποιείο.

Η επιχείρηση της Lia ωφελεί επίσης την τοπική κοινότητα. Το αρτοποιείο απασχολεί τέσσερις εργαζόμενους και, όταν φτάνουν οι διακοπές και η ζήτηση για επιδόρπια και αρτοσκευάσματα, τέσσερις επιπλέον εργαζόμενοι συμμετέχουν με μερική απασχόληση. Η Lia κατάφερε επίσης να χρησιμοποιήσει ορισμένα από τα κέρδη του φούρνου για να επενδύσει στην ανακαίνιση του δεύτερου ορόφου του κτιρίου της, μετατρέποντάς τον σε ένα δημοφιλές ξενώνα.

photo: World Bank

Η Manana είναι μητέρα επτά παιδιών ηλικίας 9 έως 22 ετών. Η οικογένειά της ζει σε τριώροφη καλύβα με διαρροή οροφής και χαρτόνι για παράθυρα. Ο σύζυγός της, Tamaz, συλλέγει και μεταπωλεί σιδηρικά που είναι και ο μοναδικός πόρος της οικογένειας.

Η Manana θεωρεί ότι ζει στα όρια της ακραίας φτώχειας, αλλά πιστεύει ότι υπάρχουν νοικοκυριά που περνούν πολύ χειρότερα. Είναι περήφανη για την επιλογή της να έχει τόσα πολλά παιδιά. «Είναι πολύ δύσκολα, αλλά μου αρέσουν τα παιδιά. Πάντα ήθελα να έχω όσο το δυνατόν περισσότερα. Υπάρχουν μεγάλες οικογένειες που ζουν σε βαγόνια αμαξοστοιχίας, ή που δεν έχουν καν στέγη πάνω από τα κεφάλια τους. Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν πολύ χειρότερα!»

Η Manana πιστεύει ότι ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης της φτώχειας είναι η ισότιμη πρόσβαση στην εκπαίδευση. «Όταν κάποιος που δεν έχει τη δυνατότητα να μπει σε ένα σχολείο μόνο επειδή δεν μπορεί να πληρώσει, και όταν το παιδί μου, που είναι ταλαντούχο, δεν μπορεί μόνο επειδή δεν έχουμε χρήματα, αυτό είναι λάθος», λέει. Η 14χρονη κόρη μου Ηρώ είναι πολύ καλή στο πινγκ-πονγκ, αλλά δεν μπορούμε να αγοράσουμε τον εξοπλισμό ή να πληρώσουμε για κανονικά μαθήματα».

Η μηνιαία κοινωνική βοήθεια από το κράτος προς την οικογένεια ανέρχεται σε 500 GEL, που ισχυρίζονται ότι είναι ελάχιστα για να αγοράσουν παπούτσια και για τα επτά παιδιά, για να μην αναφέρουμε άλλα υποχρεωτικά για το σχολείο αντικείμενα που δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του προγράμματος βοήθειας. Η παράνομη δουλειά, με το φόβο της απώλειας της κοινωνικής βοήθειας για ολόκληρη την οικογένεια, δεν φαίνεται να αποτελεί πολλά υποσχόμενη λύση για την καταπολέμηση της φτώχειας, υποστηρίζει η Manana.

Παρ ‘όλα αυτά, η Manana προσπαθεί να παραμείνει θετική και αισιόδοξη για το μέλλον. Αυτή η μητέρα των επτά ονείρων θα ήθελε να έχει αρκετό χώρο για κάθε ένα από τα παιδιά της, σε ένα σπίτι με στεγνούς τοίχους και μια οροφή που θα τους κρατά όλους ζεστούς και υγιείς.

photo: World Bank

Η Rusudan Kekelidze είναι η κύρια δασκάλα στο δημόσιο σχολείο 210 στη Τιφλίδα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, στην αρχή της επαγγελματικής της καριέρας, θυμάται ακόμα τη μυρωδιά της κηροζίνης, τους μαθητές που μοιράζονταν μικροσκοπικά θρανία και τις ελάχιστα εξοπλισμένες αίθουσες διδασκαλίας. Αλλά θυμάται επίσης ότι όλοι είχαν μια κοινή επιθυμία – να επιβιώσουν.

«Μπορεί να ακούγεται δραματικό τώρα, αλλά ήταν πραγματικά ένας αγώνας για επιβίωση – κυριολεκτικά», λέει η Rusudan. «Ήταν ένας αγώνας για το μέλλον, από τότε έχουμε ταξιδέψει σε ένα μακρύ και δύσκολο μονοπάτι, σήμερα βλέπουμε πώς έχει αναπτυχθεί το σχολείο μας, είναι πολύ καλύτερο από αυτό που θα μπορούσαμε να φανταστούμε- για παράδειγμα, η υποδομή του σχολείου ως έντονο σημάδι προόδου: απλώς ακούστε τις λέξεις και τα αισθήματα στους διαδρόμους»

«Το μέλλον που φαντάζομαι είναι πιο πολύχρωμο και χαρούμενο και επικεντρωμένο στην επιτυχία. Ελπίζω ότι οι σπουδαστές μας θα μπορέσουν να προετοιμάσουν τις μελλοντικές τους πορείες εδώ, μέσα σε αυτούς τους τοίχους.» Ελπίζω ότι το σχολείο μας θα προσφέρει ένα καλό πρότυπο ζωής, το οποίο θα αναπτύσσεται σταδιακά και θα εμπλουτίζεται με γνώσεις και πρακτική εξάσκηση», λέει η Rusudan.

World Bank

Continue Reading

PEOPLE

Rupeni Vatugata: Αγάπη στην πράξη μετά από την καταστροφή

Editorial Team

Published

on

Photo: Alana Holmberg/World Bank

Το απόγευμα της 20ής Φεβρουαρίου 2016, οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι του Φίτζι ανακοίνωσαν εθνική απαγόρευση κυκλοφορίας, καθώς ένας κυκλώνας ερχόταν προς το κέντρο της χώρας. Ωστόσο, ο Rupeni Vatugata, ένας 74χρονος πατέρας τεσσάρων παιδιών, λέει ότι αυτός και η σύζυγός του δεν παρατήρησαν κανένα από τα συνήθη φυσικά σημάδια ενός κυκλώνα που έρχεται.

“Το πρωί, δεν ήξερα ότι θα ερχόταν ένας κυκλώνας. Ήρθαμε από τη Σουβά για να ελέγξουμε το σπίτι μας. Το απόγευμα που άρχισαν οι άνεμοι, οι ειδικοί ήρθαν στο χωριό μας λέγοντας ότι ο κυκλώνας θα έρθει σήμερα και ότι όλοι θα πρέπει να κατέβουν στην αίθουσα του χωριού. Μετά από αυτό, είπα στη γυναίκα μου πως πρέπει να προσευχηθούμε, να προετοιμαστούμε, και στη συνέχεια πήγαμε κάτω. Όταν ήμασταν στην αίθουσα, ποτέ δεν σκέφτηκα ότι το σπίτι μου θα καταστρεφόταν. Είχα πίστη Στον Θεό”

Έχοντας ζήσει τον τροπικό κυκλώνα Bebe το 1972, που σκότωσε 28 άτομα, ο Rupeni νόμιζε ότι ήξερε τι θα συμβεί- τίποτα δεν θα μπορούσε να τον προετοιμάσει για τον Winston, τη μεγαλύτερη θύελλα που σημειώθηκε ποτέ στο Νότιο Ημισφαίριο.

Στα Φίτζι, η οργή του Winston ήταν πρωτοφανής. 44 άνθρωποι σκοτώθηκαν και αμέτρητοι άλλοι τραυματίστηκαν. Υπολογίζεται ότι περίπου 40.000 κατοικίες υπέστησαν σοβαρές βλάβες ή καταστράφηκαν, μεταξύ των οποίων και πολλα στο χωριό Ναμπαράι του Rupeni, στην επαρχία Ra, στη βόρεια ακτή του Viti Levu, το μεγαλύτερο και κύριο νησί των Φίτζι.

«Ήταν τρομαχτικό. Όλα τα παιδιά και οι οικογένειές τους ήταν στην αίθουσα του χωριού και μπορούσες να δεις έξω κάτι σαν ομίχλη – δεν φαινόταν η βροχή, καθώς ήταν τέτοια η δύναμη του ανέμου. Είδαμε τα σπίτια και τις στέγες να πετάνε μακριά. Μόνο το χώμα έμεινε. Δεν ξέρω σε ποιο μέρος του κόσμου έχουν φτάσει. Σε αυτό το χωριό, μόνο έξι σπίτια σώθηκαν και περίπου τριάντα σπίτια καταστράφηκαν.»

Ευτυχώς, δεν χάθηκαν ζωές στο χωριό του Rupeni, ωστόσο η ζημιά από το πέρασμα του Winston ήταν κάτι περισσότερο από υλική. «Οι άνθρωποι ήταν φοβισμένοι και λυπημένοι εξαιτίας των καταστροφών. Μέσα σε τρεις ώρες είχαν χάσει όλα τους τα υπάρχοντα».

Ο Rupeni, ώς έμπειρος ξυλουργός σκέφτηκε πως οι εργασίες αποκατάστασης θα πρέπει να αρχίσουν αμέσως. Συγκέντρωσε γρήγορα μια ομάδα οικοδόμων από την κοινότητα και ηγήθηκε της προσπάθειας ανασυγκρότησης.

«Αρχικά, ξεκινήσαμε να κατασκευάζουμε καταφύγια, αφού δεν υπήρχαν καθόλου σπίτια. Οι σκηνές ήρθαν αργότερα. Θα ανοικοδομήσουμε το χωριό μας από κοινού. Ήμουν ο ηγέτης της ομάδας για την ανοικοδόμηση στο χωριό. Όλα πήγαν καλά επειδή φροντίσαμε ο ένας τον άλλον και συνεργαζόμασταν. “

Για πάνω από δεκαοκτώ μήνες, ο Rupeni ηγήθηκε της ανακατασκευής περισσότερων από 13 σπιτιών στην κοινότητά του και στα γύρω χωριά. Στα 74 πλέον και μετά από δεκαετίες σκληρής δουλειάς, θα μπορούσε να πάρει μια στιγμή για να ξεκουραστεί. Ωστόσο, όπως ο ίδιος λέει, το μεγαλύτερο κίνητρό του για να βοηθήσει τους ανθρώπους είναι το «vei lomani» το οποίο μεταφράζεται «αγάπη στην πράξη».

«Μερικοί με ρωτούν: γιατί το κάνεις;» Έτσι ζω η ζωή μου: να βοηθώ τους άλλους», λέει ο Rupeni. «Δούλεψα ως ξυλουργός για πάνω από 20 χρόνια και δεν θέλω καμία πληρωμή γι’αυτό. Το κάνω από αγάπη και για να βοηθήσω εκείνους που χρειάζονται να ξαναχτιστούν τα σπίτια τους. Είμαι πραγματικά χαρούμενος».

Ένας λόγος για τον οποίο τα Φίτζι είναι ο παράδεισος είναι επειδή είναι μια χώρα που νοιάζεται. … Νοιάζονται ο ένας για τον άλλο.

«Αυτή είναι η αγάπη που έχουμε σε αυτήν την κοινότητα. Είναι το δώρο μας από τον Θεό να αγαπάμε ο ένας τον άλλο».

World Bank

Continue Reading

PEOPLE

«Συνέχισε, ακριβώς επειδή είσαι η μόνη γυναίκα!» – Jessica Einhorn

Editorial Team

Published

on

Η Jessica Einhorn, η πρώτη γυναίκα διευθύντρια της Παγκόσμιας Τράπεζας, μοιράστηκε τις ιδέες της για την έννοια της διαφορετικότητας, την καριέρα και τη σημασία οι γυναίκες να πιστεύουν στον εαυτό τους.

Η Jessica Einhorn ήταν μια από τις ελάχιστες γυναίκες μεταξύ ανδρών με κοστούμια, έχοντας εργαστεί στο Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ στη δεκαετία του ’70 και στο τμήμα Οικονομικών Υποθέσεων του Υπουργείου Εξωτερικών. Αλλά όταν παρακολούθησε μια διάσκεψη στο Άμστερνταμ αμέσως μετά την ένταξή της στην Παγκόσμια Τράπεζα το 1981, η Einhorn άρχισε να σκέφτεται για τη σταδιοδρομία της σε ένα πεδίο που κυριαρχείται σε μεγάλο βαθμό από άνδρες.

«Ήταν μια αίθουσα με εκατοντάδες ανθρώπους και ήμουν η μόνη γυναίκα. Όταν γύρισα σπίτι μου είπα στη μητέρα μου: Εγώ τελειώνω, αυτό είναι, δεν μπορώ να το κάνω πια, απλά να είμαι η μόνη γυναίκα.  Και εκείνη μου απάντησε: «Ακριβώς επειδή είσαι η μόνη γυναίκα, έχεις την ευθύνη να μην σταματήσεις, αλλά να συνεχίσεις», λέει η Einhorn, η πρώτη γυναίκα διευθύνουσα σύμβουλος και ταμίας της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Τώρα στα 70 και συνταξιούχος, η Einhorn κοιτάζει την καριέρα της με ένα χαμόγελο στο πρόσωπό της, ακόμα και όταν μιλάει για δυσκολίες και «μοναχικές στιγμές», όπως αποκαλούσε τις μάχες της στον ανδροκρατούμενο κόσμο. Τότε οι πιθανότητες ήταν εναντίον των γυναικών και οι ανώτερες θέσεις προορίζονταν μόνο για τους άνδρες. Το 1992, η Einhorn, τότε 44 ετών, αντικατέστησε τον Donald Roth ως Ταμία της Παγκόσμιας Τράπεζας. Ο διορισμός της ήταν εξαιρετικά σημαντικός, αλλά όχι ένα σοκ για αυτήν, δεδομένης της φήμης και της εμπειρίας της.

Jessica Einhorn Credit: Rita Stankeviciute.

«Μέχρι τη στιγμή που ήμουν αντιπρόεδρος και ταμίας, ήμουν αρκετά γνωστή στις παγκόσμιες κεφαλαιαγορές, έτσι πήρα πολλά ωραία σημειώματα συγχαρητηρίων. Είχα συνεργαστεί με όλες τις μεγάλες τράπεζες σε όλες τις μεγάλες πρωτεύουσες μέχρι τότε», λέει η Einhorn, η οποία σπούδασε στο London School of Economics, με διδακτορικό στην πολιτική από το Πανεπιστήμιο του Princeton.

Το 1997, το Euromoney περιελάμβανε την Einhorn στον κατάλογο των “Top 50 Women in Finance” και την ονόμασε “ένα χρυσό κορίτσι στην Παγκόσμια Τράπεζα”.

“Η έλλειψη γυναικών σε θέσεις υψηλόβαθμων ανώτερων διευθυντικών στελεχών είναι αυτό που καθιστά τα επιτεύγματα των 50 γυναικών πιο αξιόλογα”, σημείωναν οι συντάκτες του Euromoney.

Οι γονείς της, Εβραίοι πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στη Νέα Υόρκη, την ενθάρρυναν πάντα να ακολουθεί τα όνειρά της. Τα αρχικά της σχέδια δεν περιλάμβαναν τα οικονομικά και την ανάπτυξη. Αντίθετα, ενδιαφερόταν για την πολιτική και τα θέματα που σχετίζονται με τη φτώχεια σε όλο τον κόσμο. Διαπίστωσε όμως ότι τα οικονομικά ήταν πολύ συνδεδεμένα με την πολιτική και την εξουσία γενικότερα.

Η Einhorn λέει ότι η προσωπική καθοδηγητική της φιλοσοφία σε όλη τη διάρκεια της καριέρας της ήταν να αποφύγει τα μακροπρόθεσμα σχέδια. «Ας το να συμβεί! Ο καλύτερος φίλος σας είναι η περιέργεια και πάλι, αν είστε ανοιχτοί στους ανθρώπους γύρω σας, θα δείτε πράγματα που ίσως δεν έχετε σκεφτεί».

Κατά τη διάρκεια της θητείας της στην Παγκόσμια Τράπεζα, η Einhorn ήταν γνωστή ως συντηρητικός διαχειριστής κινδύνων κρατώντας άψογα τα οικονομικά της Τράπεζας. Λέει ότι αυτό έθεσε ένα υψηλό στάνταρ. Ωστόσο, οι δεκαετίες του 1980 και του 1990 ήταν η αρχή της επανάστασης της οικονομικής ανάπτυξης με νέες καινοτόμες ιδέες. Η Einhorn δίνει όλη τη πίστη της στο να ξεκινήσει αυτή η επανάσταση στον Πρόεδρο της Παγκόσμιας Τράπεζας, Robert McNamara, του οποίου το όραμα αποτυπώθηκε στη διάσημη ομιλία του το 1973 στο Ναϊρόμπι. Ως αποτέλεσμα, η Τράπεζα κινήθηκε από την κατασκευή υποδομών στην ανακούφιση από τη φτώχεια σε όλο τον κόσμο.”Αυτό το όραμα απαιτούσε πολύ μεγαλύτερο ισολογισμό και αυτός ο ισολογισμός απαιτούσε την χρηματοδότηση από τις κεφαλαιαγορές”, λέει η Einhorn.

Κατά την 70ή επέτειο από την εναρκτήρια έκδοση του ομολόγου της Παγκόσμιας Τράπεζας, η Einhorn είναι πεπεισμένη ότι είναι ζωτικής σημασίας να συνδεθεί η ανάπτυξη με τις κεφαλαιαγορές, διότι μόνο οι κεφαλαιαγορές μπορούν να παράσχουν τους απαραίτητους πόρους για να επηρεάσουν την ανάπτυξη.

Η Einhorn δεν σκέφτεται τον εαυτό της ως πρωτοπόρο. Η μόνη της επιθυμία είναι να δώσει τη δυνατότητα σε άλλες γυναίκες να δουν ότι έχουν πιθανότητες και ότι η άνοδος προς τα πάνω είναι δυνατή.

Όταν η Einhorn εγκατέλειψε την Παγκόσμια Τράπεζα το 1996, τρεις από τις έξι ταμίες ήταν γυναίκες: Afsaneh Beschloss, Madelyn Antoncic και η σημερινή επικεφαλής, Arunma Oteh.
World Bank

Continue Reading

Latest

PEOPLE3 months ago

Άνθρωποι που αγωνίζονται για τα όνειρά τους: Πέντε ιστορίες από τη Γεωργία

Κάθε χειμώνα, ο Beso Idoidze στέκεται μόνος στο ιστορικό χωριό του Dartlo. Ακόμα και οι σκληροί ψυχροί άνεμοι δεν θα...

PEOPLE3 months ago

Rupeni Vatugata: Αγάπη στην πράξη μετά από την καταστροφή

Το απόγευμα της 20ής Φεβρουαρίου 2016, οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι του Φίτζι ανακοίνωσαν εθνική απαγόρευση κυκλοφορίας, καθώς ένας κυκλώνας ερχόταν προς...

ARTE3 months ago

«Oh that I had a thousand tongues»

Η ομαδική έκθεση Oh that I had a thousand tongues έχει ως αφετηρία τη γλώσσα, αλλά αποκλίνει από τον άμεσο...

PEOPLE3 months ago

«Συνέχισε, ακριβώς επειδή είσαι η μόνη γυναίκα!» – Jessica Einhorn

Η Jessica Einhorn, η πρώτη γυναίκα διευθύντρια της Παγκόσμιας Τράπεζας, μοιράστηκε τις ιδέες της για την έννοια της διαφορετικότητας, την...

PEOPLE3 months ago

Από την απελπισία στην αισιοδοξία στη Ρουάντα: Η ιστορία της Gaudance Mukagasana

Η Gaudance Mukagasana κατέρρευσε όταν έχασε τον σύζυγό της αφήνοντάς την να μεγαλώσει μόνη της τα τρία παιδιά. Ήταν πολύ...

PEOPLE3 months ago

Οι Hepisipa Oko, Ane Taukiuvea και Maile Fotu είναι οι «Road Safety Sisters»

Στο Βασίλειο της Τόνγκα, τρεις γυναίκες με την υποστήριξη της Παγκόσμιας Τράπεζας, εργάζονται για να κάνουν τους δρόμους της χώρας...

ARTE3 months ago

«Οι αμέτρητες όψεις του Ωραίου» στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο

Πηγή αστείρευτης έμπνευσης και αιτία βαθιάς αισθητικής συγκίνησης, το Ωραίο, αποτυπώνεται οπτικά στα αρχαία έργα τέχνης, συνιστώντας μια διαρκώς μεταβαλλόμενη...

ARTE3 months ago

Chrys Roboras “Υπερβατικές Πραγματικότητες”

H Myrό Gallery παρουσιάζει την έκθεση της διεθνούς γνωστής ομογενούς ζωγράφου από την Αυστραλία Chrys Roboras στην Κεντρική Αίθουσα της...

Facebook

Trending

Copyright © 2018 PRESSCODE