Loading Posts...

Και ενώ η Ευρώπη και οι αγορές ζουν στους ρυθμούς του Brexit και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου δηλώνει ότι «πιθανή έξοδος της Βρετανίας θα σημάνει το τέλος του Δυτικού κόσμου», η Βρετανία ζούσε ως και την 16η Ιουνίου στους δικούς της ρυθμούς, συνεχίζοντας τους πανηγυρισμούς για τα γενέθλια της Βασίλισσας Ελισάβετ και παιανίζοντας ρυθμικά εκτός από το “Happy birthday” και το «God save the Queen».Η κλιμάκωση της πόλωσης και το τραγικό γεγονός της δολοφονίας της βουλευτού των εργατικών Jo Cox, που αποτελεί στην πράξη το πρώτο θύμα της διχόνοιας της καμπάνιας του Brexit, που πάγωσε τη Βρετανία και ολόκληρη την Ευρώπη, ενδέχεται, παρόλα αυτά, να αλλάξει τους συσχετισμούς, αναδεικνύοντας τις συνθήκες χάους που θα επικρατούσαν αν επικρατήσουν οι «θερμόαιμοι» ευρω-σκεπτικιστές και υποστηρικτές της εξόδου και «θυματοποιώντας» στη συναισθηματική συνείδηση του εκλογικού σώματος τους υπέρμαχους της Ευρωπαϊκής πορείας της χώρας.

Η Βρετανία, που κινούνταν ως σήμερα στους χαμηλότερους δείκτες πολιτικού awareness και συμμετοχής στα κοινά, με συμμετοχή κάποιες φορές χαμηλότερη του 25% σε εθνικές εκλογές και εκλογές δημοψηφισματικού χαρακτήρα (στο δημοψήφισμα για τη Σκωτία συμμετείχε κατά μέσο όρο το 30% των ενεργών ψηφοφόρων, ενώ σε κάποιες εργατικές περιοχές έπεσε και στο 14%, με δεδομένο ότι το δημοψήφισμα διενεργήθηκε σε εργάσιμη μέρα), φαίνεται να κινητοποιήθηκε παρόλα αυτά, μπροστά σε ένα διπλό δίλημμα, που απαρτίζεται από τους άξονες: Μεταναστευτικό & Σύστημα Υγείας.

Σε μια εποχή υψηλού δείκτη ανεργίας, με το Βρετανικό σύστημα υγείας και κοινωνικής ασφάλισης σχεδόν «απασφαλισμένο» και κάτω από το βάρος των τρομοκρατικών επιθέσεων στην Ευρώπη, σε συνέχεια της μεγαλύτερης μεταναστευτικής ροής των τελευταίων 60 ετών, η πολωτική ρητορική των ευρω-σκεπτικιστιστών, βρήκε εύφορο έδαφος, υποσχόμενη υπεραπλουστευτικά, ούτε λίγο ούτε πολύ:

Την αναβάθμιση του εθνικού  συστήματος υγείας και του κοινωνικού κράτους, με την «αποταμίευση» του κεφαλαίου που σήμερα αποτελεί την ετήσια συνεισφορά της Βρετανίας στον Ευρωπαϊκό προυπολογισμό ως κράτος-μέλος, απαλάσσοντας τους Βρετανούς από το «βάρος» προς τρίτους. Μια υπόσχεση που απέχει πολύ από την οικονομική πραγματικότητα, αφού υπολογίζεται ότι η εισφορά του μέσου Βρετανού πολίτη, που υπολογίζεται σήμερα στα 140 ευρώ ετησίως, θα κατέβει μόλις στα 128 ευρώ άνευ συνεισφοράς στο κοινό ευρωπαϊκό ταμείο. Μια υπόσχεση που δεν αφήνει όμως αδιάφορους τους κοινωνικά αδύναμους, ακόμα και αυτούς με δημογραφικά υψηλότερο μορφωτικό επίπεδο

Το μεταναστευτικό φαίνεται να βρίσκεται παρόλα αυτά πολύ ψηλά στην agenda για τους δημοσκοπικά και δημογραφικά χαμηλότερου μορφωτικού επιπέδου πολίτες, που, μετά το βάρος των τρομοκρατικών επιθέσεων αλλά και μιας ευρύτερης οικονομικής ανασφάλειας με υψηλούς δείκτες ανεργίας, ξεσήκωσε κύμα οργής και φανατισμού, όχι μόνον απέναντι στους υποψήφιους προς εγκατάσταση «νέους μετανάστες» και πρόσφυγες, αλλά και τους ήδη εγκατεστημένους μη βρετανούς πολίτες (ανάμεσά τους και Έλληνες) που ζουν και εργάζονται στο Ηνωμένο Βασίλειο και φαίνεται να μην ενσωματώθηκαν ποτέ στον κοινωνικό ιστό. Παράδοξο αποτελεί ωστόσο δημοσκοπικά ότι στους πρωτοστάτες του Brexit συγκαταλέγονται δεύτερης και τρίτης γενιάς παιδιά εσωτερικών μεταναστών, από τις πρώην Βρετανικές Κοινοπολιτείες.

Η υπόσχεση ότι η Μουσουλμανική απειλή δεν θα περάσει και η Τουρκία δεν θα επιτραπεί να γίνει ποτέ μέλος της μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εντάσσεται στις «πολιτικές» εξαγγελίες των ευρωσκεπτικιστών, βρίσκοντας όμως στο φοβικό τρομοκρατικό και αντι-μεταναστευτικό κλίμα της τελευταίας περιόδου και πολλούς υποστηρικτές  ανάμεσα στους «Ευρωπαϊστές». Ένας παράγοντας, που ενδέχεται στη συναισθηματικά φορτισμένη στιγμή να επηρρεάσει όχι μόνο το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, αλλά και την πορεία του Μεταναστευτικού και τη συμφωνία Ευρώπης-Τουρκίας, που βρίσκεται ήδη σε κρίσιμο και αμφίβολο στάδιο εφαρμογής.

Από την άλλη, η «απειλή» του Εθνικιστικού Κινήματος της Σκωτίας ότι θα προχωρήσει σε δεύτερο δημοψήφισμα για να αποσπαστεί από τη Βρετανία σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ, σε συνδυασμό με την ανασφάλεια του μέσου Βρετανού πολίτη, που μεταφράζεται σε οργή ακόμα και εκτός Βρετανίας (με πρόσφατα τα επεισόδια στη διάρκεια του Εuro), αλλά και η δραματική χθεσινή δολοφονία της 42χρονης βουλευτού των Εργατικών, αναδεικνύει το μέγεθος της κοινωνικής και πολιτικής αναταραχής, σε μια χώρα μειωμένης πολιτικής παιδείας (σύμφωνα πάντα με τους δημοσκοπικούς-δημογραφικούς δείκτες).

Οι επιπτώσεις για τη Βρετανία

Και ενώ στις Βρυξέλλες, εξετάζονται ήδη οι πιθανές συνέπειες από μια τέτοια εξέλιξη, με έκτακτο Eurogroup την επομένη του δημοψηφίσματος, όπως σημειώνεται σε ανάλυση του Global Counsel, οι επιπτώσεις θα εξαρτηθούν καταρχήν από τη μορφή θα είχε μια νέα σχέση μεταξύ της Ε.Ε. και της Βρετανίας.

Το νορβηγικό μοντέλο, π.χ., που περιλαμβάνει συμμετοχή στον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο δεν θα έδινε στη Μ. Βρετανία την πολιτική ευελιξία που χρειάζεται για να δικαιολογηθεί ένα Brexit, ενώ αντίθετα, ένα πολύ πιο χαλαρό μοντέλο, στο οποίο το Ηνωμένο Βασίλειο θα ασκούσε τις εμπορικές του σχέσεις με την Ε.Ε. υπό ευνοϊκό καθεστώς θα έδινε ευελιξία, αλλά θα έθετε σε κίνδυνο εμπορικές συναλλαγές και επενδύσεις. Τα πιο πιθανά μοντέλα παρόλα αυτά, είναι σύμφωνα με έγκυρες πηγές είτε μια ελβετικού τύπου σειρά διμερών συμφωνιών που ρυθμίζουν την πρόσβαση σε συγκεκριμένους τομείς της ενιαίας αγοράς, ή μια λεπτομερής συμφωνία ελεύθερου εμπορίου. Και οι δύο θα απαιτούσαν παρόλα αυτά μακρές διαπραγματεύσεις, με συμβιβασμούς με τεράστιο κόστος.

Η «πολιτική» πλευρά ενός Brexit για τη Βρετανία

Kατ’αρχάς, πρέπει να υπογραμμιστεί η ιστορική σημασία μιας τέτοιας εξέλιξης, καθώς θα πρόκειται για την πρώτη φορά που ένα κράτος αποχωρεί από την Ε.Ε.- ένα μόρφωμα το οποίο είχε σχεδιαστεί εξαρχής χωρίς πρόβλεψη κανενός «exit». Όσον αφορά στην Ε.Ε., οι επιπτώσεις ενός Brexit αναμένεται να γίνουν αισθητές σε μια σειρά άλλων τομέων, αφού η Ε.Ε. θα έχανε ένα ισχυρό (από άποψης επιρροής), φιλελεύθερων τάσεων μέλος, αλλάζοντας την ισορροπία δυνάμεων στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Η ανάσχεση μη φιλελεύθερων μέτρων θα ήταν έτσι δυσχερέστερη, ενώ θα διαμορφωνόταν διαφορετικά και η ρυθμιστική δυναμική, σε επίπεδο κανόνων-κανονισμών της Ε.Ε.

Η Μ. Βρετανία αντίστοιχα, ενδεχομένως να βρεθεί «απέναντι» από την Ε.Ε. όσον αφορά σε θέματα επιχειρηματικού περιβάλλοντος, αλλά αυτό – κατά την ανάλυση του Global Counsel- ίσως να δημιουργήσει ένα πιο «υγιές» περιβάλλον, ασκώντας πίεση στην Ε.Ε. από το εξωτερικό για να ακολουθήσει πιο φιλελεύθερες πολιτικές.

Η Νομική-θεσμική διάσταση και οι «καραμπόλες» που ενδέχεται να δημιουργήσει ένα Brexit, σύμφωνα με τη διακομματική κοινοβουλευτική έκθεση του Βρετανικού Κοινοβουλίου, πολλές, αφού προέχει καταρχήν η ανάγκη επικύρωσης των δικαιωμάτων των 2 εκατομμυρίων Βρετανών που ζουν στην ΕΕ – καθώς και των πολιτών της ΕΕ που διαμένουν στη Βρετανία – καθώς αυτό θα ήταν καταρχήν ένα “σύνθετο και δύσκολο έργο»,. Οι διαπραγματεύσεις θα πρέπει για το συγκεκριμένο να παραταθούν και πέραν των δύο ετών που προβλέπονται, ώστε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τα μεμονωμένα κράτη μέλη να μην θέσουν σε κίνδυνο οποιαδήποτε επέκταση της διαδικασίας, σύμφωνα με την επιτροπή της Βουλής των Λόρδων υπεύθυνους για θέματα Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για την British expats π.χ.(την πολυπληθή κοινότητα των Βρετανών που ζουν στην Ισπανία), το Brexit είναι ένα σύννεφο που σκιάζει τον ήλιο, γνωρίζοντας ότι για την επίτευξη μιας συμφωνίας με την ΕΕ που θα ρυθμίζει τις εμπορικές συναλλαγές είναι πιθανό να χρειαστεί ακόμη περισσότερος χρόνος, με τους εταίρους να προτείνουν διάστημα μεταξύ τεσσάρων και εννέα χρόνων, αν και δεν υπάρχει αντίστοιχη εμπειρία και «δεδικασμένο» για αντίστοιχο γεγονός.

Υπάρχει επιστροφή;

Παρά τις επανειλημμένες συμβουλές της κυβέρνησης ότι το δημοψήφισμα θα είναι μια οριστική ρήξη με την Ευρώπη, χαρακτηριστικό του κλίματος αποτελεί το γεγονός ότι η έκθεση επισημαίνει ότι ακόμα και μετά από ένα Brexit θα ήταν ακόμα δυνατόν να αντιστραφεί μια απόφαση πλήρους αποχώρησης από την ΕΕ – αν υπήρχε, για παράδειγμα, μια αλλαγή της κυβέρνησης. Η 19-μελής επιτροπή, της οποίας προεδρεύει ο πρώην βουλευτής των Συντηρητικών Boswell Aynho, αποφεύγει να εκφράσει άποψη επί του Brexit, ενώ η αξιολόγηση του πορίσματος έγινε από δύο δικηγόρους του ανώτατου δικαστηρίου και έναν πρώην δικαστή του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και του καθηγητή Derrick Wyatt, QC, ομότιμου καθηγητής του δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

Στα συμπεράσματά της, η επιτροπή αναφέρει ανάμεσα σε άλλα ότι «Δεν υπάρχει τίποτα στο άρθρο 50 (το μόνο δρόμο εξόδου για να εγκαταλείψει η Βρετανία τη συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση) για να αποτρέψει επισήμως ένα κράτος μέλος από το να ανακαλέσει την απόφασή του για έξοδο, ακόμα και κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων απόσυρσης. Οι πολιτικές συνέπειες μιας τέτοιας «αλλαγής γνώμης», θα πρέπει σε κάθε περίπτωση να είναι «θεμελιώδεις».

Τα δικαιώματα των περίπου 2 εκατομμυρίων πολιτών του Ηνωμένου Βασιλείου που ζουν στο εξωτερικό θα πρέπει επίσης να καθοριστούν, καθώς και τα δικαιώματα αντίστοιχου αριθμού πολιτών της ΕΕ που ζουν στο Ηνωμένο Βασίλειο. Αυτό θα είναι ενδεχομένως από τις σοβαρότερες επιπλοκές – καθώς μιλάμε για τα δικαιώματα στην κατοικία, την υγειονομική περίθαλψη και την εκπαίδευση, τις αμοιβές-υποτροφίες για τη συμμετοχή φοιτητών σε Ευρωπαϊκά ακαδημαϊκά- ερευνητικά προγράμματα καθώς και τις συνοριακές διακρατικές συμβάσεις.

Ο φόβος ότι με την αποχώρηση από την ΕΕ μετά το δημοψήφισμα θα συμπαρασύρει υγειονομική περίθαλψη και συντάξεις σαν πρώτα «θύματα» της αποκοπής από την Ευρώπη, ενδεχομένως να υποκινήσει Βρετανούς που ζουν στην Ευρώπη να επιστρέψουν στο Ηνωμένο Βασίλειο. Πρόθεση της κυβέρνησης και του κοινοβουλίου είναι να είναι εξίσου «γενναιόδωρη» με τους Ευρωπαίους που ζουν στο Ηνωμένο Βασίλειο, γνωρίζοντας ότι είναι πιθανό να είναι αντίστοιχα δίκαιοι και εκείνοι απέναντι στους Βρετανούς που ζουν στην Ευρώπη Το κύριο ερώτημα που προκύπτει είναι τι θα συμβεί με τα «κεκτημένα δικαιώματα». Ποια από αυτά θα αναγνωρίζονται π.χ. για τους μόνιμα εγκατεστημένους οικονομικούς ή άλλους μετανάστες στη Βρετανία; Τι μεταβατικά δικαιώματα δίνουμε σε κάποιους που έχουν εργαστεί για τέσσερα χρόνια στο Ηνωμένο Βασίλειο, έχουν παιδιά στο σχολείο κλπ

Η Ευρωπαϊκή Ενότητα μετά από ενδεχόμενο Brexit

Λιγότερο από μια βδομάδα πριν το δημοψήφισμα της 23ης Ιουνίου για το Brexit, και ενώ oι βρετανικές τράπεζες προετοιμάζονται ήδη εδώ και μήνες για το ενδεχόμενο Brexit και τους κλυδωνισμούς που θα επιφέρει «ξαναβγάζοντας από το συρτάρι τους» τα εναλλακτικά σχέδια δράσης που είχαν συντάξει από την εποχή του δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία της Σκωτίας το 2014, σύμφωνα με την Wall Street Journal (WSJ), η οποία επικαλείται Βρετανούς τραπεζίτες, σύμφωνα με τους οποίους σε περίπτωση που κερδίσει το Brexit, το «σοκ» στις κεφαλαιαγορές και χρηματαγορές και οι μεγάλες συναλλαγματικές διακυμάνσεις θα δυσκόλευαν σημαντικά τις βρετανικές τράπεζες να χρηματοδοτήσουν τις δραστηριότητές τους. Η Ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή εστιάζει στο αν η σωστή επιλογή για τη Βρετανία είναι η παραμονή ή η αποχώρηση, για τον υπόλοιπο κόσμο.

Παρόλα τα παραπάνω, το σοβαρότερο ερώτημα που τίθεται είναι το αντίκτυπο και το διεθνές διακύβευμα που θα είχε μια βρετανική έξοδος από τους κόλπους της ΕΕ. η πραγματική απώλεια, ωστόσο, θα ήταν πολιτική:

–              Η αποχώρηση της Βρετανίας θα τόνωνε καταρχήν τις «αντικαθεστωτικές» προς την κατεύθυνση της ευρωπαϊκής ενότητας αντιευρωπαϊκές δυνάμεις, επηρεάζοντας ενδεχομένως την πρόσφατα και κάτω από το βάρος της οικονομικής κρίσης αποκτημένη διπλωματική και οικονομική συμμαχία Ε.Ε. – ΗΠΑ., που, με απουσία της Βρετανίας δε θα διαθέτει τις ίδιες προοπτικές για την ολοκλήρωση της συμφωνίας «ελεύθερων» συναλλαγών με τις Ηνωμένες Πολιτείες

–              Επιπλέον, κατά την 43ετή συμμετοχή της στην ΕΕ, η Βρετανία έχει υπάρξει μια σταθερή φωνή φιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής, αποτελώντας μια σαφή κινητήρια δύναμη για την ευρωπαϊκή κοινή αγορά (1993) και σθεναρό υποστηρικτή της επέκτασής της στον τομέα των υπηρεσιών. Με τη Βρετανία εκτός «εξίσωσης», η εσωτερική ισορροπία της ΕΕ θα γείρει προς το στρατόπεδο που στηρίζει τον μεγαλύτερο έλεγχο από τα κράτη και τον «προστατευτισμό», που αντιπροσωπεύουν σε ένα βαθμό χώρες όπως Γερμανία και Γαλλία. Ο κίνδυνος ενίσχυσης του «προστατευτισμού» από δυνάμεις όπως η Γερμανία, θα δημιουργούσε ένα «γιγαντισμό» που θα υπέσκαπτε ίσως ακόμα περισσότερο το «πολιτικό» διακύβευμα και τις ισορροπίες στην ενωμένη Ευρώπη των ίσων ευκαιριών.

–              Περίπου δύο εκατομμύρια θέσεις εργασίας 19 κρατών που βρίσκονται στην ευρωζώνη είναι άμεσα εξαρτημένες από τις εμπορικές σχέσεις με τη Βρετανία. Οι εξαγωγές της ευρωζώνης στη Βρετανία θα υποστούν σοκ έως και «ξαφνικό θάνατο», σε περίπτωση που, όπως αναμένεται από τα ξένα χρηματιστήρια, η στερλίνα θα καταρρεύσει έπειτα από ένα αποτέλεσμα υπέρ του Brexit.

–              Με δεδομένο ότι, με τη Βρετανία εκτός ΕΕ, η Γερμανία, η Γαλλία και άλλα κράτη μέλη που θεωρούνται «τροφοδότες-λογαριασμοί» για τις οικονομικά πιο αδύναμες χώρες, θα κληθούν να συνεισφέρουν ακόμα μεγαλύτερο μερίδιο στον προϋπολογισμό των 28 (27;), με ακόμη μεγαλύτερες συνεισφορές από τις σημερινές, βαθαίνοντας το ρήγμα ανισότητας των «βασικών παικτών» μεταξύ Βορρά και Νότου, θα αποβεί ενδεχομένως πολιτικά ολέθριο, τόσο για τις χώρες του Νότου, όσο και για τα νεοεισαχθέντα μέλη

–              Καθώς η Γαλλία πλήττεται από την τρομοκρατία, την οικονομική στασιμότητα και το δεξιό λαϊκισμό και εθνικισμό, το Brexit θα ενίσχυε την ήδη εξέχουσα πολιτική και οικονομική θέση της Γερμανίας στην ΕΕ. Κάτι όχι απαραίτητα θετικό για το Βερολίνο, για το οποίο η ηγεσία της Ευρώπης αποτελεί έναν ρόλο στον οποίο η Γερμανία, από την επανένωσή της, προσπαθεί ακόμα να «αποδαιμονοποιήσει». Επιπλέον, παρά την έκδηλη απογοήτευσή της για την απρόθυμη βρετανική στάση απέναντι στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, η Γερμανία –όπως και η Ολλανδία, η Σουηδία- θα προτιμούσαν την ΕΕ με την πολιτική ισορροπία που προσφέρει η Βρετανία.

–              Ένα ενδεχόμενο Brexit θα αποδείκνυε, για πρώτη φορά στη μεταπολεμική περίοδο, πως η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση δεν μπορεί ρεαλιστικά να προχωρήσει, τονώνοντας τις αντιευρωπαϊκές δυνάμεις σε όλη την Ευρώπη και αυξάνοντας σε κάποιες περιοχές τις εθνικιστικές-αποσχιστικές πιέσεις που έχουν ήδη διαφανεί, σε χώρες όπως η Ουγγαρία

–              Αξίζει επίσης να σημειωθεί, ότι σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση, το 53% των Γάλλων ψηφοφόρων επιθυμούν ένα δημοψήφισμα για τη συμμετοχή ή μη στην ενωμένη Ευρώπη. Χρήσιμο είναι στην περίπτωση αυτή να υπενθυμίσουμε ότι η Γαλλία, αν και ιδρυτικό μέλος της ένωσης, απέρριψε την προτεινόμενη ευρωπαϊκή συνταγματική συνθήκη με δημοψήφισμα το 2005, αποδεικνύοντας ότι η κοινή γνώμη και οι ψηφοφόροι έχουν σε κάποιες περιπτώσεις μια διαφορετική αντίληψη της «ευρωπαϊκής ταυτότητας»

–              Με την ΕΕ να εστιάζει επί του παρόντος την προσοχή της στην προσφυγική κρίση, την ελληνική συμμετοχή στην ευρωζώνη και τις εντάσεις στις σχέσεις ΕΕ και Ρωσίας, μια ενδεχόμενη έξοδος θα έριχνε λάδι στη φωτιά των αποσχιστικών τάσεων και σε άλλες χώρες, όπως η Καταλονία, διακινδυνεύοντας ενδεχομένως να αποσταθεροποιήσει και την «ευαίσθητη» ειρήνευση στη Βόρεια Ιρλανδία από το 1998, με την αναβίωση του ριζοσπαστικού εθνικιστικού «ονείρου» της ιρλανδικής επανένωσης, με τη Σκωτία να έχει ήδη δηλώσει ότι θα προχωρήσει σε δεύτερο δημοψηφισμα ενώ χώρες όπως η Ελλάδα, ακολουθώντας το «Βρετανικό παράδειγμα», θα έμπαιναν ενδεχομένως στον πειρασμό και τον οδυνηρό πειραματισμό, με τη ρητορική επαναφοράς του εθνικού νομίσματος να κερδίζει έδαφος…

Τα δραματικά γεγονότα της 16ης Ιουνίου παρόλα αυτά, φαίνεται να αποτελούν καθοριστική παράμετρο στην επιλογή του μέσου Βρετανού ψηφοφόρου και του εκλογικού σώματος στη Βρετανία, στα χέρια του οποίου βρίσκεται πρακτικά στο τέλος της μέρας και η καθοριστική επιλογή, είτε της θεωρίας του χάους, είτε της συνέχειας του δημοκρατικού Δυτικού κόσμου, όπως τον ξέραμε μέχρι σήμερα.

ΔΡ. ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΠΡΙΝΙΑ

desprinia

Πολιτικός Αναλυτής-Λέκτορας Διεθνών Σχέσεων Παν/ιου Στρασβούργου-Cityu www.despinaprinia.com