close
153bff94d340ffc2c7c2a21981721077_L
Πριν λίγες μέρες, η Σαουδική Αραβία ανακοίνωσε τη δημιουργία μιας ευρείας συμμαχίας 34 χωρών του Κόλπου, της Μέσης Ανατολής, της Αφρικής και της Ασίας ενάντια στην τρομοκρατία. Αυτός ο μεγάλος συνασπισμός σουνιτών θα αντιμετωπίσει στο εγγύς μέλλον τη μεγάλη σιιτική ένωση, η οποία έχει το Ιράν ως σημείο αναφοράς, για την περιφερειακή και την παγκόσμια ηγεμονία.

Ως εκ τούτου, είναι μια συμμαχία μεταξύ της Σαουδικής Αραβίας, του Μπαχρέιν (το οποίο είναι ως επί το πλείστον σιίτες, αλλά κυβερνάται από μια σουνιτική ομάδα), το Μπαγκλαντές, το οποίο εξακολουθεί να είναι μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της KGB στην ινδική υποήπειρο, Μπενίν, Τσαντ, Κομόρες, Ακτή Ελεφαντοστού, Τζιμπουτί, Αίγυπτος, Γκαμπόν, Γουινέα, Ιορδανία, Κουβέιτ, Λίβανος, ο οποίος έχει μια σιιτική πλειοψηφία στο Νότο, Λιβύη, Μαλαισία, Μαλδίβες, Μάλι, Μαρόκο, Μαυριτανία, Νίγηρα, Νιγηρία, Πακιστάν , το οποίο έχει πυρηνικά όπλα χάρη στα Σαουδαραβικά χρήματα, Παλαιστίνη, Κατάρ, Σενεγάλη, Σιέρα Λεόνε, Σομαλία, Σουδάν, Τόγκο, Τυνησία, Τουρκία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και Υεμένη.

Πολλές από αυτές τις χώρες συχνά –δικαίως- κατηγορούνται για υποστήριξη του χαλιφάτου του Αλ Μπαγκντάντι (Κατάρ, Τουρκία), ενώ άλλοι είναι θύματα του εμφυλίου πολέμου για εθνοθρησκευτικούς λόγους (οι χούτι σιίτες στην Υεμένη) και πολλοί άλλοι θεωρούνται σημείο αναφοράς για τον αγώνα ενάντια στη τζιχάντ (Τυνησία, Αίγυπτος, Μαρόκο). Αντίθετα, έχουν αποκλειστεί από τον Συνασπισμό το Ιράκ και τη Συρία, χώρες με σουνιτική πλειοψηφία και σουνιτική μειοψηφία αντίστοιχα. Ωστόσο, ποια είναι η σημασία αυτής της σουνιτικής Ιεράς Συμμαχίας;

Ως εκ τούτου, πώς και σε ποιο βαθμό αυτή η νέα συμμαχία μπορεί να αλλάξει τη στρατηγική των συμμαχιών που ήδη δραστηριοποιούνται στην περιοχή; Η Σαουδική Αραβία είναι ήδη μέρος της αμερικανικής συμμαχίας που δραστηριοποιείται στη Συρία εναντίον των μαχητών της Τζιχάντ και του χαλιφάτου. Επιπλέον, οι Ηνωμένες Πολιτείες, που είναι υπέρ αυτής της νέας ισλαμικής συμμαχίας των 34, περιμένουν να δουν πως θα διαμορφωθούν οι νέες στρατηγικές ισορροπίες στην περιοχή του Κόλπου και στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή, ειδικότερα μετά την αναμενόμενη κούρσα εξοπλισμών του Ιράν μετά τη Συμφωνία των P5+1, η οποία όπως έχω τονίσει δεν θα εξαλείψει τους κινδύνους της απόκτησης πυρηνικών όπλων.

Βεβαίως, η Σαουδική Αραβία μπορεί να βασιστεί στη σιωπηρή συμφωνία με το Ισραήλ για την αντιμετώπιση του μεγαλύτερου γειτονικού εχθρού, δηλαδή το Ιράν, αλλά η ισραηλινή ηγεσία γνωρίζει πολύ καλά ότι η περικύκλωση από τη νέα στρατιωτική συμμαχία που χρηματοδοτείται από τη Σαουδική Αραβία για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας μπορεί γρήγορα να πνίξει το εβραϊκό κράτος, καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες απομακρύνονται από την Ευρύτερη Μέση Ανατολή, υπνωτισμένοι από το σχιστολιθικό πετρέλαιό τους.

Ως εκ τούτου, αν το μέλλον της Συρίας είναι μια κατάτμηση για εθνοθρησκευτικούς λόγους –κάτι που δείχνει εξαιρετικά πιθανό- θα έχουμε ένα «Αλαουιστάν» κατά μήκος της μεσογειακής ακτής της χώρας, το οποίο θα συνδέεται στενά με τη Ρωσική Ομοσπονδία και το Ιράν. Από την άλλη πλευρά, ο ιμάμης Μούσα Σαντρ απήχθη στη Ρώμη και στη συνέχεια εκτελέστηκε επειδή είπε ότι οι Αλαουίτες θα μπορούσαν να θεωρηθούν σιίτες… Η σημασία και η έννοια του «Αλαουιστάν» είναι για να μπορέσει η Ρωσία να διατηρήσει τη ναυτική της βάση και να είναι παρόντες στη Μεσόγειο. Κατά πάσα πιθανότητα, στο κέντρο της Συρίας θα υπάρξει ένα «Σουνιστάν» που θα συνδέεται με τη Σαουδική Αραβία και το Συνασπισμό των 34 χωρών, οι οποίες θα έχουν στρατηγική σημασία μόνο εάν καταφέρουν να εμποδίσουν την επιρροή του Ιράν στη Μεσοποταμία. Επιπλέον, θα υπάρξει μια ρυθμιστική περιοχή που θα σχηματιστεί από τους Κούρδους οι οποίοι θα διατηρήσουν την αυτονομία τους και όπου είναι απαραίτητο, θα πολεμήσουν εναντίον του Ιράν από τη μία πλευρά και από την άλλη εναντίον της Τουρκίας.

Ένας κατακερματισμός της Συρίας, θα δημιουργούσε μικρά κράτη χωρίς οποιαδήποτε οικονομική ανεξαρτησία, πολιτική σταθερότητα και ως εκ τούτου χρησιμότητα, για όσους θέλουν να τα χρησιμοποιήσουν στη σκακιέρα της Μεσοποταμίας.

Το Ιράν θα μπορούσε να παίξει το «ανατολικό χαρτί» με την επέκταση στην Κεντρική Ασία, όπου υπάρχουν πολλές περιοχές σιιτών. Σε αυτή την περίπτωση, θα γίνει ο μεσολαβητής μεταξύ της Ρωσίας και της Κίνας στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης, για να προστατεύσει το νέο Δρόμο του Μεταξιού που έχει σχεδιαστεί για να βγάλει την Κίνα από την γεωπολιτική και γεωγραφική απομόνωσή της, προς την περιφερειακή θάλασσα του μέλλοντος , δηλαδή τη Μεσόγειο. Έτσι, η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία δεν έχει κανένα ειδικό βάρος, θα αναγκαστεί να ξανασκεφθεί μια συνεπή και ορθολογική πολιτική για την ευρύτερη Μέση Ανατολή, πέρα από απλά λόγια και έννοιες όπως «σταθεροποίηση» και «οικοδόμηση της ειρήνης» που όπως έχουμε ήδη δει, παράγουν μόνο τα αντίθετα αποτελέσματα.

Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες θέλουν πραγματικά να αντιταχθούν στη Ρωσία και την Κίνα, θα πρέπει να ξαναχτίσουν το κύκλωμα των πετροδολαρίων με τη Σαουδική Αραβία, όπως έκαναν μετά από το πόλεμο του Yom Kippur. Διαφορετικά, η νέα κινεζική και ρωσική οικονομία θα αποκλείουν σταδιακά το νόμισμα των ΗΠΑ από το παγκόσμιο εμπόριο – και αυτό θα συμβεί όταν το ρούβλι και το γουάν θα είναι πλήρως μετατρέψιμα. Η πρόταση για ένα «νέο Bretton Woods» έχει γίνει η επωδός της κινεζικής κεντρικής τράπεζας. Ως εκ τούτου, η Συρία θα είναι το επίκεντρο για τον ορισμό των νέων παγκόσμιων ισορροπιών.

Tags : ΑμυναΓεωπολιτικήΗνωμένες ΠολιτείεςΙράνΚίναΜέση ΑνατολήΟικονομίαΡωσίαΣαουδική ΑραβίαΣυρια