Η ανασφάλεια της Κίνας

Η Κίνα είναι μια από τις σημαντικότερες παγκόσμιες δυνάμεις, και η οικονομία της είναι η δεύτερη μεγαλύτερη μετά τις ΗΠΑ. Ωστόσο, οι αντιδράσεις της στη νότια και ανατολική κινεζική θάλασσα, αποκαλύπτει την ανασφαλή φύση των Κινέζων.

Ξεκινώντας από το «μια χώρα -δύο συστήματα», την ανυπομονησία των κινέζων για περισσότερη ελευθερία, την διευθέτηση του Θιβέτ ως αυτόνομη περιοχή, και το ζήτημα της Ταϊβάν, αυτοί είναι οι παράγοντες που επηρεάζουν το ανασφαλές περιβάλλον της Κίνας.

Ο κόσμος έστρεψε την προσοχή του στην Κίνα λόγω του οικονομικού θαύματος, ωστόσο η σημερινή οικονομική ύφεση έχει προκαλέσει ανησυχία στην ηγεσία, καθώς η οικονομία έχει θεωρηθεί ως μέσο της κινεζικής προβολής ισχύος στο διεθνές σύστημα. Οι πολιτικοί μετασχηματισμοί στη Δυτική Ασία και ο εκδημοκρατισμός της Μιανμάρ έχουν προβληματίσει την κινεζική άρχουσα τάξη, με αποτέλεσμα να είναι προσεκτικοί ως προς τον περιορισμό των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Ο συνεχής περιορισμός τους και η θρησκευτικές ελευθερίες είναι ψηλά στην ατζέντα της κυβέρνησης και αυτό φανερώνει την ανασφάλειά της.

Ο πρώην Πρωθυπουργός της Σιγκαπούρης Lee είχε πει χαρακτηριστικά: «αν η Κίνα υιοθετήσει τη δημοκρατία, θα καταρρεύσει σαν την Σοβιετική Ένωση». Στην γειτονική Ινδία 1,2 δισεκατομμύρια άνθρωποι μπορούν να επιλέξουν τους εκπροσώπους τους, ενώ το 1,4 δισεκατομμύρια των κινέζων, παραμένουν φιμωμένοι σχετικά με τα συναισθήματά τους προς την κυβερνώσα ελίτ. Τώρα, ο πρόσφατος εκδημοκρατισμός ενός άλλου γείτονά τους, της Μυανμάρ (Βιρμανία), θα επηρεάσει περαιτέρω την κινεζική κοινή γνώμη.

Τις τρεις τελευταίες δεκαετίες η έννοια της εξωστρέφειας ωφέλησε την Κίνα, καθώς εκσυγχρόνισε τις υποδομές και το στρατό της. Ωστόσο, η πρόσφατη συνεχής μείωση των ρυθμών ανάπτυξης έχει ανησυχήσει την κινεζική ηγεσία. Οι φτηνές εξαγωγές της έδωσαν το πάνω χέρι στις παγκόσμιες αγορές όσο περισσότερο οι δυτικές χώρες εισάγουν κινεζικά προϊόντα, τόσο περισσότερο θα ισχυροποιείται η θέση της Κίνας στο παγκόσμιο εμπόριο. Σήμερα και μέσω της Δια-Ειρηνικής Εταιρικής Σχέσης (TPP), η Δύση προσπαθεί να περιορίσει την Κίνα.

Έτσι, η παρούσα συνεχής οικονομική ύφεση κάνει τους κινέζους ηγέτες να σκέφτονται διορθώσεις της πορείας προς τη σταθεροποίηση του ρυθμού ανάπτυξης του κατά τουλάχιστον κατά 7%. Η άλλη σημαντική διάσταση είναι πως όσο περισσότερο απελευθερώσουν την οικονομία τους για να σταθεροποιήσουν το οικονομικό τους σύστημα, μπορεί να χάσουν τον έλεγχο του λαού τους.

Το 1997 το Χονγκ Κονγκ παραδόθηκε στους Κινέζους από τους Βρετανούς με την αποδοχή του «μια χώρα -δύο συστήματα». Εκείνη την εποχή, το Χονγκ Κονγκ ήταν ευπρόσδεκτο, αλλά χωρίς τις δημοκρατικές του συνήθειες. Ωστόσο, η Κίνα αναγκάστηκε να τις αποδεχθεί χωρίς άλλη επιλογή. Αν και ήταν μια στιγμή χαράς, μπορεί να χαρακτηριστεί και ως αφετηρία νέων προκλήσεων. Στην περιοχή του

Χονγκ Κονγκ θα μπορούν να εκλέξουν τον επόμενο επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας, ενώ την ίδια στιγμή οι κάτοικοι τη ηπειρωτικής χώρας δεν μπορούν. Η κινεζική κυβέρνηση μπορεί να ισχυροποιήσει το σιδηρούν παραπέτασμα του ελέγχου, όμως δεν μπορεί να διαγράψει τη συναισθηματική προοδευτική σκέψη τους προς τη δημοκρατία.