close
GEO+POLITICS

Ο Ντούγκιν, η τρίτη Ρώμη και η επερχόμενη τελική σύγκρουση

3362406c24469d7e0bdd0b027f02a17a_L
Θα μπορούσε να είναι σκηνή από ταινία: ο Βλαντιμίρ Πούτιν προσπαθώντας να τιθασεύσει τον Λεβιάθαν, έχοντας σε μια δεύτερη σέλα πίσω του, τον Αλεξάντερ Ντούγκιν. Ο τίτλος θα ήταν ασφαλώς «Ευρασία εναντίον Δύσης» και θα μας προϊδέαζε για το sequel που θα ακολουθούσε με τίτλο «Ψυχρός Πόλεμος ΙΙ»

Ο Τόμας Χομπς χρησιμοποιεί το βιβλικό τέρας της θάλασσας Λεβιάθαν στην περιγραφή του ως ένα ισχυρό κράτος που είναι σε θέση να διατηρήσει την ειρήνη και να παρέχει προσωπική έως εθνική ασφάλεια στους πολίτες. Ένα κράτος που συγκεντρώνει όλες τις εξουσίες σε μια ενιαία αρχή, ένα μεμονωμένο άτομο ή ένα σχετικά μικρό συμβούλιο που θα μπορεί να επιβάλει το νόμο και να ανακουφίσει τις ανησυχίες για την ασφάλεια των μαζών.

Ο Αλέξανδρος Ντούγκιν, Ρώσος γεωπολιτικός φιλόσοφος, είναι ένθερμος υποστηρικτής ενός πολυπολικού κόσμου, όπου μια ισχυρή Ευρασία είναι η μεγάλη δύναμη που ελέγχει τις μονοπολικές φιλοδοξίες της ατλαντικής Δύσης. Ο Ντούγκιν έχει τοποθετήσει την Ευρασιατική ισχύ στο κέντρο της Μόσχας (την Τρίτη Ρώμη στην εσχατολογική θεολογία του) που εκτείνεται από το Δουβλίνο μέχρι το Βλαδιβοστόκ. Ο Ντούγκιν ήταν υποστηρικτής της περιπέτειας του Πούτιν στην Κριμαία, της ακύρωσης της Δυτικής στροφής της Ουκρανίας και της Ρωσικής επαναπροσέγγισης στη Μέση Ανατολή.

Ο Ντούγκιν επιθυμεί μια ρωσική Ευρασία με μια πολύ συντηρητική -έως τσαρική Ορθοδοξία, αλλά με ακόμα μεγαλύτερες γεωγραφικές αναλογίες, που να διαθέτει την στρατιωτική ισχύ της Σοβιετικής Ένωσης στο αποκορύφωμά της. Είναι επίσης κοντά στις απόψεις του Ρενέ Γκενόν, γάλλου θρησκευτικού φιλοσόφου ο όποιος πίστευε στην εσωτερική αποκάλυψη της αιώνιας Αλήθειας μέσω της γνωστικής μύησης από τις ημέρες της αρχικής αποκάλυψης του Θεού στον άνθρωπο.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η περίφημη ταινία του Andrey Zvyagintsev έχει τίτλο Λεβιάθαν. Zvyagintsev απεικονίζει ένα ισχυρό αλλά διεφθαρμένο κράτος και την κατάχρηση της εξουσίας τόσο σε προσωπικό ,όσο και σε κοινοτικό επίπεδο. Παρά το γεγονός ότι ο Zvyagintsev προσπαθεί να δείξει τη σκοτεινή πλευρά της εξουσίας του Λεβιάθαν, ο συσχετισμός με τον Χομπς είναι προφανής.

Στο βιβλίο του «Ο ρεαλισμός στις διεθνείς σχέσεις» ο Ντούγκιν βασίζεται στην παραδοχή ότι η ανθρώπινη φύση είναι ατελής, ότι οι άνθρωποι είναι επιρρεπείς στην αμαρτία και την αδυναμία, και ότι υπάρχει μόνιμη διχόνοια μεταξύ των ανθρώπων (Χομπς «Homo homini lupus est»). Η πολιτεία και η κοινωνία υπάρχουν ακριβώς για τον σκοπό της διατήρησης του ατόμου σε μια ουδέτερη κατάσταση, ή τουλάχιστον προσπαθώντας να τον αποτρέψει από τη συνολική αποσύνθεση, αν όχι να τον βελτιώσει.

Καθώς ο Ντούγκιν θεωρεί τον Πούτιν ως πολιτικό ρεαλιστή, βλέπει πως η Ρωσία έχει έναν υψηλότερο σκοπό, «που την κάνει να ξεχωρίζει» από άλλες κυβερνήσεις. Ο Ντούγκιν αποδίδει στη Ρωσία ένα μεσσιανικό και αποκαλυπτικό μέλλον, τοποθετώντας την Ρωμαϊκή κληρονομιά στους ώμους της Ρωσίας, διαιρώντας την ιστορία της Ρωσίας, ως εκ τούτου και ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της παγκόσμιας ιστορίας, σε τρεις διακριτές περιόδους: Προ- Μεγάλου Κωνσταντίνου, Μ. Κωνσταντίνου (ύστερη Βυζαντινή, και μετά το 1660) Τις εποχές της Ρώμης, της δεύτερης Ρώμης (Κωνσταντινούπολη), και της Τρίτης Ρώμης (Μόσχα). Το ανησυχητικό είναι ότι η τρίτη περίοδος περιλαμβάνει την εποχή του Αντίχριστου.

Ο Ντούγκιν διατύπωσε τον μεσσιανικό ρόλο της Ρωσίας – ένας ρόλος που μπορεί να περιλαμβάνει την επίσπευση του τέλους της εποχής που σχετίζεται με την ήττα του Αντίχριστου – είναι επίσης ο εσχατολογικός σκοπός της Ρωσίας. Η υποστήριξη του Ντούγκιν για τη ρωσική επέκταση προς τα ανατολικά, δυτικά και νότια είναι σε μεγάλο βαθμό σύμφωνη με το όραμά του, για μια Ευρασία που καθοδηγείται από τη Ρωσία και ελέγχει την δύναμη και την επέκταση των Ατλαντιστών.

Είναι εύκολο σε μια κοσμική –και περήφανη για τον εαυτό της- Δύση, να θεωρήσουν τον Ντούγκιν μια μετενσάρκωση του Ρασπούτιν, έναν περιθωριακό ευαγγελιστή που διαδίδει παράξενες και απόκρυφες θεωρίες. Όμως προσοχή, ο Αλέξανδρος Ντούγκιν δεν είναι τρελός. Η Θεολογία στην Ορθόδοξη Ρωσία δεν έχει υποβιβαστεί στο περιθώριο, ούτε στις ανατολικές περιοχές της πιθανής μελλοντικής Ευρασίας, όπου εξακολουθούν να είναι σημαντικές αξίες, τόσο η μουσουλμανική παράδοση, όσο και η θεολογία.

Αν η επιρροή του Αλεξάνδρου Ντούγκιν κερδίσει έδαφος στις αίθουσες της ρωσικής εξουσίας, η Δύση πρέπει να περιμένει διαρκή και επίμονη πίεση για την επέκταση προς τα δυτικά -πρώτα ως ρωσική επιρροή και έπειτα του de facto ελέγχου. Πρέπει να περιμένουμε μετά τη Συρία κινήσεις ενάντια στην Τουρκία και νότια στη Λιβύη. Επίσης, την ανανέωση και την επέκταση των οικονομικών και στρατιωτικών συμφωνιών προς ανατολάς. Αναμένουμε ρωσικά ανοίγματα συνεργασίας προς τους σιίτες μουσουλμάνους και την αμοιβαία διπλωματική, ίσως ακόμη και στρατιωτική υποστήριξη προς τις Σιιτικά ελεγχόμενες περιοχές και κράτη.

Ο Πούτιν έχει ήδη ανέβει στον Λεβιάθαν του Χομπς. Όταν και αν έχει τραβήξει και τον Ντούγκιν στη σέλα πίσω του, μπορεί να είναι πολύ αργά για να το συνειδητοποιήσει. Ο Ντούγκιν αλώστε έχει ήδη δηλώσει ότι ένας δεύτερος Ψυχρός Πόλεμος θα μπορούσε να γίνει πολύ σύντομα, πολύ «θερμός».

Tags : ΓεωπολιτικήΔιπλωματίαΗνωμένες ΠολιτείεςΘρησκειαΜέση ΑνατολήΡωσία
John Cody Mosbey

The author John Cody Mosbey