close
b5ccc39ec5ae6f9605f45f1946821ab4_L
Αναρωτιέμαι γιατί δεν υπήρξε ποτέ μια επανάσταση των γυναικών. Γιατί ποτέ δεν εξεγέρθηκαν ενάντια στους καταπιεστές τους. Αυτό παραμένει ένα μυστήριο για μένα και δεν μπορεί να εξηγηθεί ιδεολογικά, πολιτισμικά, ή από τους κανόνες που συνήθως μας περιορίζουν.

Ίσως να υπάρχει κάτι που μας κάνει λιγότερο ικανές για να επαναστατήσουμε, ή η εξέγερση θα έρθει στο μέλλον, ή οι δεσμοί που μας συνδέουν με το άλλο μισό είναι πάρα πολύ ισχυροί, ή δεν είμαστε τόσο καταπιεσμένες που να δικαιολογείται αυτό το είδος της οργής. Δεν είμαι σίγουρη ποια είναι η απάντηση.

Τείνω να πιστεύω στις λιγότερο αισιόδοξες εξηγήσεις, ότι ίσως υπάρχει κάτι τόσο ισχυρό που μας συγκρατεί και δεν μπορούμε να το υπερνικήσουμε. Φυσικά υπάρχουν και άλλες εξηγήσεις, όπως αυτή που δίνει ο Jim Sidanius στο βιβλίο του Social Dominance, όπου περιγράφει πως οι γυναίκες στο σύνολό τους, δεν είναι προσανατολισμένες προς την κοινωνική κυριαρχία όσο οι άνδρες. Αυτό που δεν εξηγεί όμως, είναι γιατί συμβαίνει αυτό. Ο ίδιος φαίνεται πως το αφήνει στη βιολογία.

Αυτό για μένα δεν αποτελεί επαρκή εξήγηση. Είναι παρόμοια με την παραδοσιακή εξήγηση ότι «οι μαύροι είναι χαμηλότερης νοημοσύνης” και ούτω καθεξής, τα οποία επίσης δεν προσυπογράφω. Περισσότερο το βλέπω ως αποτέλεσμα της φύσης (και όχι από τη φύση), από τον πολιτισμό, την εκπαίδευση και τις κοινωνικές νόρμες.

Οι γυναίκες, από τη γέννησή τους και μετά, είναι εκπαιδευμένες να είναι υποχωρητικές και λιγότερο βίαιες από τους άνδρες. Από όλες τις απόψεις, η κοινωνία μας διδάσκει αυτές τις αξίες και τιμωρεί την παραβίαση τους. Αυτό έχει επιπτώσεις στη συμπεριφορά, τη σκέψη και την προσωπικότητα στη μετέπειτα ζωή μας. Ξεκινά με την επιλογή των παιχνιδιών και των χρωμάτων για τα μωρά. Στη συνέχεια, με τη λογοτεχνία για νεαρά κορίτσια και τα παιχνίδια που πρέπει να παίξουν, καθώς και την εκπαίδευση στο σχολείο.

Αυτό γίνεται ακόμα πιο έντονο όταν οι νέες γυναίκες φτάνουν στην εφηβεία, όταν βομβαρδίζονται με πολιτιστικές εικόνες για το τι σημαίνει να είσαι γυναίκα. Οι γυναίκες πιέζονται από την κοινωνία, από την οικογένεια το χώρο εργασίας και το σχολείο, το ευρύτερο κοινό, προς γυναικείους ρόλους, αλλά δεν αισθάνονται άνετα όλες οι γυναίκες σε αυτούς τους ρόλους.

Εκείνο που θεωρώ ότι έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι η αναδυόμενη δημόσια παρουσία των γκέι και των λεσβιών, καθώς και η κοινότητα των διαφυλικών. Αυτές οι κοινότητες ανοιχτά αμφισβητούν όχι μόνο τους σεξουαλικούς, αλλά και τους γενικότερους ρόλους των δύο φύλων. Οι γυναίκες μπορεί να είναι άνδρες, οι άνδρες μπορούν να είναι γυναίκες. Και δείχνουν πως τα στερεότυπα για το φύλο μας δεν ταιριάζουν σε όλους. Η σεξουαλική αναγνώριση και η επιθυμία είναι μόνο ένα μέρος της εικόνας. Επιπλέον, όμως, η ταυτότητα του φύλου διαδραματίζει σημαντικό ρόλο.

Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς έτσι απλά μια διαφορετική κοινωνία. Χρειαζόμαστε στοχαστές –άνδρες και γυναίκες με την ικανότητα να οραματιστούν ένα εναλλακτικό μέλλον. Η επιστημονική φαντασία πολύ συχνά δείχνει ένα επιθυμητό δρόμο ή το τι θα μπορούσε να αποφευχθεί στο μέλλον. Θα ήταν χρήσιμο να έχουμε περισσότερους συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας, ιδιαίτερα από τις φεμινιστικές και τρανσέξουαλ κοινότητες να γράφουν για ένα εναλλακτικό μέλλον με άλλα συστήματα των δύο φύλων, περισσότερες ελευθερίες και δύναμη τόσο για τις γυναίκες όσο και για τους άνδρες.

Το πρόσφατο Νόμπελ Ειρήνης κατέστησε σαφές πως οι κοινωνίες μας εξακολουθούν να δείχνουν το δρόμο για πολλές άλλες κοινωνίες από την άποψη της ισότητας των φύλων και της κοινωνικής νόρμας. Η επιτυχία της Malala είναι ένα παράδειγμα πως η απελευθέρωση από τους παραδοσιακούς ρόλους των φύλων είναι μια επιθυμία που μοιράζονται πολλές γυναίκες-και όχι μόνο στη Δύση. Αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της εξέλιξης. Όμως δεν πρέπει να εφησυχάζουμε, είναι πολλά αυτά που πρέπει ακόμα να γίνουν. Αυτό δεν ισχύει μόνο για το μισθολογικό χάσμα μεταξύ των δύο φύλων στο χώρο εργασίας, αλλά σε πολλούς άλλους τομείς στους οποίους οι γυναίκες εξακολουθούν να βρίσκονται σε μειονεκτική θέση και υφίστανται διακρίσεις.

Επικροτώ το Νόμπελ για την Malala. Αυτό δείχνει ότι ίσως τελικά να βρίσκεται κάποιο είδος επανάστασης των γυναικών σε εξέλιξη, ακόμα και αν και πολύ λιγότερο ριζοσπαστικό από τις ιστορικές επαναστάσεις. Ίσως κάνουμε περαιτέρω πρόοδο με κινήσεις όπως μια γυναίκα Πρόεδρο των ΗΠΑ και περισσότερες γυναίκες στα κέντρα εξουσίας, καθώς και ενδυνάμωση των γυναικών σε τομείς της καθημερινής τους ζωής.

Ίσως όταν αποκτήσουν περισσότερες αρμοδιότητες και ελευθερίες, οι γυναίκες θα αρχίσουν να σκάφτονται διαφορετικά και να αισθάνονται πιο άνετα κατά την απόκτηση και τη χρήση των ελευθεριών και των αρμοδιοτήτων τους. Και ίσως κάποτε στο πολύ μακρινό μέλλον δεν θα χρειαζόμαστε τα στερεότυπα των φύλων πλέον και οι άνθρωποι θα μπορούν να επιλέξουν όχι μόνο το επάγγελμά τους, αλλά και τον τρόπο ζωής και την προσωπικότητά τους πιο ελεύθερα.

Tags : Ανθρωπινα Δικαιωματαισοτητα των φυλων