Loading Posts...

Στη νέα εποχή της παγκοσμιοποίησης αντιμετωπίζουμε κρίσιμες προκλήσεις.  Υπάρχει ένας μεγάλος διαχωρισμός.  Κατ’αρχήν, για να σημειώσουμε το προφανές – ο μισός πλανήτης βρίσκεται σε ειρήνη ενώ ο άλλος μισός βιώνει πολέμους και συγκρούσεις.
Ο ανεπτυγμένος κόσμος ευημερεί, σπάζοντας συνεχώς φραγμούς σε τομείς όπως είναι η υψηλή τεχνολογία, καθιστώντας την ζωή μας όλο και ευκολότερη. Ταυτόχρονα όμως πολλοί από τους συνανθρώπους μας στον πλανήτη ζουν σε περιοχές που μαστίζονται από την υπανάπτυξη, σε αποτελματωμένες οικονομίες, με προβλήματα υποσιτισμού και αναλφαβητισμού.  Τα θέματα περιβάλλοντος, όπως είναι η ατμοσφαιρική ρύπανση και το φαινόμενο του θερμοκηπίου μας επηρεάζουν όλους, αποδεικνύοντας τελικά όταν κανείς από εμάς δεν μπορεί να ξεφύγει από την οργή του Θεού.  Όμως διαδραματίζεται και μια ιδεολογική σύγκρουση, μεταξύ μιας μετριοπαθούς και μίας ακραίας κοσμοθεωρίας.  Η σύγκρουση μεταξύ των μετριοπαθών ομάδων και των εξτρεμιστών δεν λαμβάνει χώρα μόνο στο πεδίο της μάχης, αλλά έχει μετατραπεί και σε έναν πόλεμο προπαγάνδας, καθώς τα δύο στρατόπεδα ανταγωνίζονται για να κερδίσουν προσοχή και επιρροή στα διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Το πιο ξεκάθαρο παράδειγμα  του ιδεολογικού πολέμου μεταξύ των οπαδών της μετριοπαθούς και της ακραίας κοσμοθεωρίας είναι η Μέση Ανατολή.  Στην περιοχή μου βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι.  Πρόκειται για μία περίοδο που θα καθορίσει το μέλλον μας, και όχι μόνο το δικό μας αλλά ολόκληρου του κόσμου.

Η Μέση Ανατολή θα μετατραπεί σε περιοχή ειρήνης ή σε προπύργιο εξτρεμισμού. Δεν υπάρχει σύγκρουση πολιτισμών όπως λανθασμένα ισχυρίζεται ο καθηγητής Σάμουελ Χάντιγκτον. Διαδραματίζεται μία διαμάχη μεταξύ του Καλού και του Κακού, μεταξύ των εξτρεμιστών και των μετριοπαθών στοιχείων στην περιοχή μας.  Δεν πρόκειται για μία σύγκρουση μεταξύ εθνικοτήτων αλλά μία σύγκρουση ιδεολογιών.

Ακόμα και οι μετριοπαθείς αραβικές χώρες αντιλαμβάνονται ότι το πραγματικό πρόβλημα στην περιοχή μας δεν είναι το Ισραήλ, αλλά τα ριζοσπαστικά καθεστώτα και οι σύμμαχοί τους , όπως είναι το Ιράν και οι τρομοκρατικές οργανώσεις που κάνουν ότι μπορούν για να υπονομεύσουν την οποιαδήποτε προοπτική ειρήνευσης.

Υπάρχει μόνο μία λύση για την Ισραηλο – Παλαιστινιακή σύγκρουση: δύο κράτη- το Ισραήλ και ένα ανεξάρτητο Παλαιστινιακό Κράτος, τα οποία θα συνυπάρχουν με ειρήνη και ασφάλεια.  Το Ισραήλ και οι μετριοπαθείς Παλαιστίνιοι όπως ο Πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς, συμφωνούν επ’ αυτής της βασικής αρχής.  Το Ισραήλ είναι πρόθυμο να προβεί στις αναγκαίες παραχώρησης για να γίνει πραγματικότητα η ειρήνη.  Βεβαίως, αυτό προϋποθέτει ότι και οι Παλαιστίνιοι θα εκπληρώσουν την δέσμευσή τους να καταπολεμήσουν την τρομοκρατία και τα ακραία στοιχεία στην δική τους πλευρά. Πρέπει επίσης να προβούν στους δικούς τους «συμβιβασμούς» και να αντιληφθούν ότι δεν θα επιτρέψει κανείς σε εκατομμύρια Παλαιστινίους πρόσφυγες να εισχωρήσουν στο Ισραήλ διότι αυτό θα ισοδυναμούσε με την διάλυση του κράτους. Όμως έχουμε ανανεώσει τον διάλογό μας και βρισκόμαστε στον σωστό δρόμο.  Συζητάμε για τα κύρια ζητήματα όπως είναι η Ιερουσαλήμ, οι οικισμοί, τα σύνορα, οι πρόσφυγες, κλπ.  Ας μιλήσουμε για χιλιάδες ώρες χωρίς να ριφθεί ούτε μία σφαίρα και θα βρούμε την λύση.

Η Σύνοδος της Αννάπολης τον περασμένο Νοέμβριο απέδειξε ότι οι μετριοπαθείς αραβικές χώρες μοιράζονται τώρα το όραμα των δύο κρατών. Κατάλαβαν ότι υπάρχουν πολλοί σοβαρότεροι κίνδυνοι στην περιοχή που πρέπει να αντιμετωπιστούν, όπως το Ιράν, και ότι ο παλιός πόλεμος της προπαγάνδας στις πλάτες του Παλαιστινιακού λαού δεν θα μας οδηγήσει πουθενά.

Ωραία, τότε ποιο είναι το πρόβλημα;  Το πρόβλημα είναι ότι υπάρχει μία διεθνής συμμαχία εξτρεμιστών που αντιτίθεται στην λύση των δύο κρατών.  Αναφέρομαι στο Ιράν και τους συμμάχους του, δηλαδή τις τρομοκρατικές οργανώσεις της Χαμάς και της Χεζμπολάχ.  Δυστυχώς μέχρι σήμερα η Συρία έχει αποφασίσει να παίξει τον ρόλο του πρόθυμου συνενόχου του Ιράν στην προσπάθεια του να εξάγει τη ριζοσπαστική ιδεολογία του.

Ο Πρόεδρος του Ιράν, ο κ. Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ, έχει απειλήσει επανειλημμένως να εξαφανίσει το Ισραήλ από τον χάρτη.  Το Ιράν είναι η μοναδική χώρα στον ΟΗΕ που απειλεί ανοικτά να εξαφανίσει τους γείτονές του από προσώπου γης.  Επιπλέον, ο Πρόεδρος Αχμαντινετζάντ έχει αρνηθεί επανειλημμένως το Ολοκαύτωμα στο πλαίσιο ενός αυτοαποκαλούμενου «ακαδημαϊκού διαλόγου», ωσάν η άρνηση της δολοφονίας έξι εκατομμυρίων αθώων ανθρώπων μπορεί να χαρακτηριστεί  ως «επιστημονική συζήτηση.»  Ο κ. Αχμαντινετζάντ έφτασε στο σημείο να οργανώσει και συνέδριο για την άρνηση του Ολοκαυτώματος στην Τεχεράνη το 2006 με την συμμετοχή «διακεκριμένων προσωπικοτήτων» όπως τον διαβόητο αρχηγό της Κου Κλούξ Κλαν.   Όμως μεγάλο μέρος της διεθνούς κοινότητας παρέμεινε σιωπηλό.  Γιατί;

Δυστυχώς το Ιράν δεν περιορίζεται στην ρητορική. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις προσπαθεί να αποκτήσει πυρηνικά όπλα.  Διαθέτει ήδη πυραύλους με βεληνεκές που ξεπερνά κατά πολύ τα 1000 χιλιόμετρα, οι οποίοι έχουν την δυνατότητα να φέρουν πυρηνικές κεφαλές και να φτάσουν το Ισραήλ, ακόμα και κάποιες χώρες της Ευρώπης.  Το Ιράν έχει αρνηθεί να αποκαλύψει το ακριβές μέγεθος του πυρηνικού προγράμματός του, σε ένα παιχνίδι υπεκφυγών με την Διεθνή Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας, και έχει αγνοήσει όλα τα κίνητρα που του έχει προσφέρει η διεθνής κοινότητα για να σταματήσει τον εμπλουτισμό ουρανίου.  Τώρα θέλω να θέσω τέλος σε έναν μύθο.  Διάφοροι ισχυρίζονται ότι η πρόσφατη έκθεση των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ (National Intelligence Estimate) αποδεικνύει ότι το Ιράν έχει εγκαταλείψει το πυρηνικό του πρόγραμμα.  Όμως η έκθεση δεν λέει κάτι τέτοιο.  Η έκθεση αναφέρει ότι το Ιράν είχε ένα πρόγραμμα για την ανάπτυξη πυρηνικών όπλων μέχρι το 2003, ενώ η Τεχεράνη ισχυρίζεται πως αναπτύσσει την πυρηνική ενέργεια για ειρηνικούς σκοπούς.    Η έκθεση αναφέρει επίσης ότι το Ιράν συνεχίζει τον εμπλουτισμό ουρανίου περιφρονώντας τις κυρώσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και ο εμπλουτισμός ουρανίου είναι αυτό που θα παράγει το υλικό που χρειάζεται η Τεχεράνη για να αναπτύξει πυρηνικά όπλα.  Οπότε ας αφήσουμε τους μύθους.  Μόνο μια ενιαία στάση της διεθνούς κοινότητας και σκληρότερες κυρώσεις θα σταματήσουν αυτό το επικίνδυνο καθεστώς να αποκτήσει πυρηνικά όπλα.  Δυστυχώς η διεθνής κοινότητα παραμένει κάπως διχασμένη.

To Ιράν υποστηρίζει τις τρομοκρατικές οργανώσεις της Χαμάς και της Χεζμπολάχ. Η Χαμάς είναι μία οργάνωση που απορρίπτει την ύπαρξη του Ισραήλ.  Η Χαμάς έχει αγνοήσει την απαίτηση της διεθνούς κοινότητας να αναγνωρίσει το Ισραήλ και τις προηγούμενες συμφωνίες που έχουν υπογραφεί, ενώ αρνείται να αποκηρύξει την τρομοκρατία.  Αντίθετα, έχει οδηγήσει τον λαό της στην Γάζα, στην πολιτική και οικονομική απομόνωση.  Ερωτηθείς για τα σύνορα της Παλαιστίνης, ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών της Χαμάς, Μαχμούντ Αλ Ζαχάρ, δήλωσε ότι ξεκινούν από τον «Ιορδάνη Ποταμό και καταλήγουν στην θάλασσα.»  Αυτό σημαίνει ότι για αυτόν τον Ισραήλ δεν υπάρχει.  Επιπλέον, η Χαμάς κατέλαβε δια της βίας την Λωρίδα της Γάζας, δολοφονώντας τα αδέρφια της στην Φάταχ και έδιωξε τους διεθνείς παρατηρητές της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τα σύνορα με την Αίγυπτο.

Το Ισραήλ εκκένωσε τελείως την Λωρίδα της Γάζας το 2005, θέτοντας τέλος στην κατοχή εκεί.  Διεθνείς Εβραίοι δωρητές από όλο τον κόσμο αγόρασαν θερμοκήπια αξίας 14 εκατομμυρίων δολαρίων τα οποία δόθηκαν στους Παλαιστινίους στη Γάζα για την ανάπτυξή τους.  Τα θερμοκήπια αυτά μπορούσαν να απασχολήσουν μέχρι 12.000 Παλαιστινίους.  Όμως, τα θερμοκήπια αυτά καταστράφηκαν κάτω από την επίβλεψη της Χαμάς και χρησιμοποιήθηκαν ως πρώτη ύλη για την κατασκευή ρουκετών που εκτοξεύθηκαν εναντίον του Ισραήλ.  Η Χαμάς έχει εξαπολύσει πάνω από 1500 ρουκέτες από την Γάζα εναντίον αθώων Ισραηλινών πολιτών στο Ισραήλ, κάτι που μας έχει αναγκάσει να αντιδράσουμε για να προστατεύσουμε τους εαυτούς μας.  Μετά η Χαμάς κατηγορεί το Ισραήλ για την καταστροφή που έχει επιφέρει η ίδια στον λαό της.

Στο Λίβανο, η Χεζμπολάχ εξαπέλυσε έναν πόλεμο εναντίον του Ισραήλ το 2006 στοχεύοντας Ισραηλινούς πολίτες με τις ρουκέτες της, ενώ απήγαγε τους στρατιώτες μας.  Το αποτέλεσμα ήταν μία καταστροφική σύγκρουση τόσο για τον Λίβανο, όσο και για το Ισραήλ, με αθώα θύματα και στις δύο πλευρές. Η Χεζμπολάχ δεν κέρδισε, αλλά δυστυχώς ο Λίβανος έχασε.  Τον τελευταίο χρόνο, η Χεζμπολάχ έχει επιδοθεί σε μία προσπάθεια να ανατρέψει την δημοκρατικά εκλεγμένη Κυβέρνηση του Λιβάνου.

Δυστυχώς, η Συρία προσφέρει βοήθεια στο Ιράν στην προσπάθειά του να εξάγει την ριζοσπαστική ισλαμική επανάστασή του.  Υποστηρίζει την Χαμάς, λειτουργώντας ως ασφαλές καταφύγιο για τρομοκρατικές οργανώσεις, φιλοξενώντας τα αρχηγεία τους στη Δαμασκό.  Παρέχει τεχνική υποστήριξη στη Χεζμπολάχ στο Λίβανο, επιτρέποντας την διέλευση όπλων ιρανικής κατασκευής από το έδαφός της προκειμένου να φτάσουν στην οργάνωση, παρά της Αποφάσεις του ΟΗΕ που απαγορεύουν αυτή την δραστηριότητα.  Επιπλέον, η Συρία επιδίδεται σε έναν βρώμικο πόλεμο εναντίον ανθρώπων που αντιτίθενται σε αυτήν στο Λίβανο και σύμφωνα με τις ενδείξεις, βρίσκεται πίσω από τον δολοφονία αρκετών πολιτικών και δημοσιογράφων στην χώρα, μεταξύ των όποιων και του πρώην Πρωθυπουργού του Λιβάνου, Ραφίκ Αλ Χαρίρι.  Με λίγα λόγια, η Συρία φαίνεται να έχει εγκλωβιστεί πρόθυμα στην στρατηγική των «εγκεφάλων της τρομοκρατίας» στην Τεχεράνη.

Πολλοί μας ρωτούν γιατί δεν προχωράμε σε διαπραγματεύσεις με οργανώσεις σαν την Χαμάς και την Χεζμπολάχ, λέγοντας ότι κάνεις ειρήνη με τους εχθρούς σου και όχι τους φίλους σου.  Η προφανής απάντηση είναι ότι είναι αδύνατον να διαπραγματευτείς με κάποιον που απορρίπτει την ίδια την ύπαρξή σου. Αλλά υπάρχει μία άλλη βαθύτερη αιτία.  Οι οργανώσεις σαν την Χαμάς και την Χεζμπολάχ βλέπουν την διάσταση από μία ακραία θρησκευτική σκοπιά.  Είναι αδύνατον για αυτές τις οργανώσεις να συμβιβαστούν διότι βλέπουν το θέμα σε μία μεταφυσική διάσταση.  Η «Παλαιστίνη» για αυτούς δεν είναι ένα πραγματικό μέρος, αλλά είναι ένα θρησκευτικό σύμβολο σε μία άλλη διάσταση.   Γι’ αυτό τον λόγο είναι σημαντικό να μην αναμειγνύεται η θρησκεία με την πολιτική, διότι όταν η σύγκρουση λάβει έναν μεταφυσικό χαρακτήρα θα είναι αδύνατον να επιλυθεί.  Είναι δηλητήριο να μπερδεύεις την πολιτική με την θρησκεία.

Είναι σαφές ότι πρέπει να κάνουμε τα μέγιστα για να απομονώσουμε τους θρησκευτικούς εξτρεμιστές – εκείνους που εκμεταλλεύονται την θρησκεία για πολιτικούς σκοπούς.  ‘Ένα σημαντικό όπλα σε αυτή την προσπάθεια είναι ο διαθρησκευτικός διάλογος.   Εγώ προσωπικά έχω συνδιοργανώσει αρκετές σημαντικές συναντήσεις μεταξύ Χριστιανών ηγετών, ιμάμηδων και ραββίνων.  Αυτές οι συναντήσεις μας υπενθυμίζουν ότι οι τρεις κύριες μονοθεϊστικές θρησκείες στην μεγάλη οικογένεια του Αβραάμ, μοιράζονται τις ίδιες βασικές αρχές. Δημιουργηθήκαμε όλοι κατ’ εικόνα του Θεού, ή είμαστε «το μεγαλύτερο δημιούργημα του Θεού,» όπως το χαρακτηρίζει η δική μου πίστη, το Ισλάμ, με τις ίδιες αξίες της αγάπης, της συμπόνιας, τον σεβασμό για την ζωή και τους συνανθρώπους μας. Αποτελούμε ουσιαστικά ένα ουράνιο τόξο χρωμάτων, τα οποία είναι διάφορα μονοπάτια στην σχέση μας με τον Δημιουργό μας.   Και η σχέση μας με τον Θεό δεν έχει καμία σχέση με την πολιτική.  Μην αφήσετε τους εξτρεμιστές να σας παραπλανήσουν.

Βεβαίως όλοι οι διαθρησκευτικοί διάλογοι και όλες οι συμφωνίες ειρήνης στον κόσμο δεν πρόκειται να λύσουν το μεγάλο πρόβλημα της φτώχειας και της έλλειψης παιδείας σε αρκετές χώρες της Μέσης Ανατολής.  Υπάρχουν 67 εκατομμύρια αγράμματοι άνθρωποι στην περιοχή (το 40% του πληθυσμού πάνω από 15 ετών) και ο μέσος όρος του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος, κατά κεφαλήν έχει μειωθεί από την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.  Πρόκειται για την μοναδική περιοχή στον κόσμου όπου αυτό έχει συμβεί.  Λιγότερα βιβλία έχουν μεταφραστεί σε όλο τον αραβικό κόσμο από ότι στην Ελλάδα.  Είναι προφανές ότι η οικονομική υπανάπτυξη, ο αναλφαβητισμός, και ο αυταρχισμός αποτελούν ένα επικίνδυνο εκκολαπτήριο για τον εξτρεμισμό.  Εκτός από την καταπολέμηση των τρομοκρατών με όλη μας την δύναμη, είναι σαφές ότι για να αντιμετωπίσουμε τον εξτρεμισμό, πρέπει να κάνουμε ότι μπορούμε για να βοηθήσουμε αυτές τις χώρες να αναπτυχθούν οικονομικά και για να γίνει μία πιο δίκαιη κατανομή του πλούτου τους στους πολίτες τους.

Πρέπει επίσης να προσφέρουμε την εκπαίδευση στη νέα γενιά για να της παράσχουμε τα εργαλεία για να αντιμετωπίσει τις νέες προκλήσεις του κόσμου της παγκοσμιοποίησης.  Το σημαντικότερο είναι να διδάξουμε την ανοχή στα παιδιά μας διότι η νέα γενιά είναι εκείνη που θα έχει την ευθύνη για την διατήρηση της ειρήνης στην οποία εμείς θα συμφωνήσουμε.

Είναι σαφές ότι ένα μία από τις πιο κρίσιμες προκλήσεις που πρέπει να αντιμετωπίσουμε είναι η απειλή του εξτρεμισμού.  Σε ολόκληρο τον κόσμο αλλά ιδιαίτερα στη Μέση Ανατολή, πρέπει να κάνουμε τα μέγιστα για να απομονώσουμε τα ακραία στοιχεία.  Αυτό προϋποθέτει την αποτροπή των ριζοσπαστικών καθεστώτων όπως είναι το Ιράν και οι σύμμαχοί του, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να υποστηρίξουμε τις μετριοπαθείς δυνάμεις.  Σε ότι αφορά το Ισραήλ και τους Παλαιστινίους, οι δυνάμεις που υποστηρίζουν την λύση δύο κρατών πρέπει να ενισχυθούν, ενώ οι ακραίες ομάδες, όπως είναι η Χαμάς και η Χεζμπολάχ, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να επικρατήσουν.  Καθώς επιδιώκουμε την ειρήνη πρέπει να κρατήσουμε μακριά την θρησκεία από την πολιτική και να ενισχύσουμε τον διαθρησκευτικό διάλογο.  Η επίτευξη της ειρήνης προϋποθέτει και την αντιμετώπιση κάποιων βασικών αιτιών του εξτρεμισμού όπως είναι η υπανάπτυξη και ο αναλφαβητισμός.  Η ειρήνη είναι ο μοναδικός δρόμος.  Την οφείλουμε σε εμάς και τα παιδιά μας.  Τα παιδιά μας γεννήθηκαν για να ζήσουν, όχι για να πεθάνουν.

Ali Yahya

The author didnt add any Information to his profile yet

Leave a Comment