Connect with us

PASSPORT

Που βαδίζει η Τουρκία;

Published

on

Η περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου έχει αναδειχθεί ως επίκεντρο διεθνολογικού ενδιαφέροντος λόγω των συνεχών πολιτικών εξελίξεων που λαμβάνουν χώρα το τελευταίο διάστημα. Σε αυτή την περιοχή αναπόσπαστο κομμάτι καθίσταται η Τουρκία, ειδικά μετά την άνοδο Ερντογάν στην εξουσία το 2002.

Η άνοδος του AKP στην ηγεσία έγινε σε μία ιδιαίτερη περίοδο για την Τουρκία καθώς αυτή μαστιζόταν από την οικονομική κρίση της προηγούμενης χρονιάς ενώ παράλληλα βρισκόταν υπό την επιτήρηση του ΔΝΤ. Η διακυβέρνηση της χώρας έκτοτε ταυτίστηκε με το τουρκικό «οικονομικό θαύμα», καθώς η χώρα ξεπέρασε την βαθιά οικονομική κρίση του 2001, καταγράφοντας σημαντικούς δείκτες ανάπτυξης. Πυλώνας της οικονομικής ανόδου ήταν οι μεταρρυθμίσεις που ευνόησαν την εισροή άμεσων ξένων επενδύσεων. Χάρης την οικονομική της ανάπτυξη η Τουρκία πλέον βρίσκεται στις χώρες G20. Όσον αφορά τον τομέα της εξωτερικής πολιτικής η Τουρκία είχε ως στόχο την υλοποίηση του δόγματος Νταβούτογλου, πυρήνας του οποίου ήταν τα «μηδενικά προβλήματα» με τους γείτονες. Ορμώμενη από την ταχέως αναπτυσσόμενη οικονομία της, επόμενη κίνηση ήταν η δημιουργία μίας πιο δραστήριας εξωτερικής πολιτικής. Ο προσανατολισμός ήταν προς μία πολυσχιδή εξωτερική πολιτική που θα καθιστούσε την Τουρκία περιφερειακό ηγεμόνα. Μολονότι η υλοποίησή του δόγματος στην αρχή φάνταζε ρεαλιστική, το τελευταίο χρονικό διάστημα παρατηρείται δυσκαμψία έχοντας ανοιχτά μέτωπα ακόμα και με συμμάχους του παρελθόντος όπως Αίγυπτος και Ισραήλ. Παράλληλα μετά την κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους τον Νοέμβριο, σημαντικές κυρώσεις έχουν επιβληθεί εκ μέρους του Κρεμλίνου που αναμένεται να επηρεάσουν την Τουρκία τόσο σε οικονομικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο. Το ερευνητικό ενδιαφέρον του παρόντος κειμένου έγκειται στο να καταγράψει την πορεία της οικονομίας μετά από την οικονομική κρίση αλλά και τα προβλήματα που προκύπτουν από την εξωτερική πολιτική που ακολούθησε η Άγκυρα, η οποία έρχεται σε ανακολουθία με το δόγμα περί μηδενικών προβλημάτων, έχοντας ως φόντο το 2023 όπου η τουρκική δημοκρατία, στην επέτειο των 100 χρόνων της, έχει ως στόχο να είναι στις 10 ισχυρότερες οικονομίες του κόσμου.

Από το ΔΝΤ στις G20

Ανατρέχοντας στις αρχές της περασμένης δεκαετίας και ιδίως το 2001 διαπιστώνει κανείς ότι η Τουρκία ήταν τότε μία διαφορετική χώρα. Η οικονομία της έμοιαζε να φυλλορροεί εξαιτίας της τραπεζικής κρίσης που έπληξε την χώρα εκείνη την περίοδο. Οι συνέπειες ήταν άμεσες καθώς η τουρκική λίρα υποτιμήθηκε κατά 1/3 εν συγκρίσει με το δολάριο ενώ το κατά κεφαλήν ΑΕΠ μειώθηκε κατά 6,5% το 2001. Επιπροσθέτως, σημειώθηκε ραγδαία αύξηση του δημοσίου χρέους από το 38% το 2000 σε 74% το 2001 και η ανεργία αυξήθηκε από το 6,5% του 1999 στο 10,4 το 2002. Σύμφωνα με στοιχεία του ΔΝΤ ο πληθωρισμός κατέγραψε τον υψηλότερο δείκτη της δεκαπενταετίας στο 54,42%, στην αρχή της κρίσης, γεγονός που υποδηλώνει την οικονομική αρρυθμία που είχε επέλθει η χώρα.

Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω στοιχεία ουδείς μπορούσε να φανταστεί ότι μέσα στα επόμενα χρόνια η Τουρκία θα ήτανε μία από τις πιο ταχέως αναπτυσσόμενες οικονομίες καταγράφοντας ραγδαία άνοδο. Βασικό συστατικό στοιχείο για την έξοδο από την οικονομική ύφεση των προηγούμενων ετών ήταν τόσο τα δάνεια από ΔΝΤ και Παγκόσμια Τράπεζα ύψους 20 δις δολαρίων όσο και η πολιτική που ακολούθησε το AKP, υπό τον Ερντογάν έπειτα από το 2002. Σε αυτό το πλαίσιο έλαβαν χώρα μία σειρά από δομικές μεταρρυθμίσεις οι οποίες ευνόησαν την μαζική εισροή Άμεσων Ξένων Επενδύσεων (Foreign Direct Investment), οι οποίες αποτέλεσαν την ραχοκοκαλιά της οικονομικής ανάπτυξης. Οι κύριες μεταρρυθμίσεις αφορούσαν τομείς νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής, την βελτίωση εποπτείας των τραπεζών, την ιδιωτικοποίηση μερικών κρατικών τραπεζών, την μείωση κρατικών επιχορηγήσεων αλλά και την βελτίωση της γραφειοκρατίας για την ευνοϊκότερη προσέλκυση επενδυτικών κεφαλαίων. Επίσης, καθοριστικό ρόλο διαδραμάτισε και ο φορολογικός τομέας όπου ο φόρος των επιχειρήσεων μειώθηκε από 30% στο 20% αποτελώντας μοχλό προσέλκυσης επενδύσεων.

Την περίοδο 2002-2007 η Τουρκία βίωσε το δικό της «success story», η βελτίωση του επιχειρηματικού κλίματος συνέβαλε σε μία άνευ προηγουμένου αύξηση των ΑΞΕ, καθώς έφθασαν τα 76 δις δολάρια 8 φορές περισσότερα από την περίοδο 1995-2001 και ανέβηκαν στο 29,5% του ΑΕΠ το 2007 από το 22,5% το 2002. Σημαντικό μέρος των επενδύσεων προσέλκυσαν ο κατασκευαστικός τομέας, ο τομέας των υπηρεσιών και η αυτοκινητοβιομηχανία. Συγκεκριμένα στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας δημιουργήθηκαν συνολικά 400,000 νέες θέσεις εργασίας από το 2003 έως το 2014,. Η ευέλικτη νομοθεσία και η στρατηγική της τοποθεσία συνέβαλαν στην εισροή ΑΞΕ όπου έως το 2012 ξεπέρασαν τα 130 δις δολάρια.   Ο μεγαλύτερος όγκος αυτών των επενδύσεων έρχεται από την Δύση, κυρίως Ε.Ε και Η.Π.Α και αποτελεί το 85% αυτού.

Πέρα από τον τομέα των ΑΞΕ, εξέχουσα σημασία στην οικονομική άνθηση που γνώρισε η Τουρκία διαδραμάτισαν και άλλοι τομείς όπως οι ιδιωτικοποιήσεις, ο τουρισμός και το εμπόριο. Στο πεδίο των ιδιωτικοποιήσεων κατά την περίοδο 2003-2012 σημειώνεται σημαντική αύξηση των εσόδων που αγγίζει τα 36,2 δις δολάρια, περιλαμβάνοντας τους τομείς υγείας, εκπαίδευσης, υποδομών και κατασκευών. Η σημαντική οικονομική ενίσχυση που επήλθε από αυτή την κίνηση αναγνωρίζεται λαμβάνοντας υπόψη πως την περίοδο 1986-2013 τα αντίστοιχα έσοδα από ιδιωτικοποιήσεις ήταν 8 δις δολάρια. Το γενικότερο κλίμα ευημερίας που επικρατούσε συνέβαλε στην άνοδο και του τουρισμού όπου υπήρξε βελτίωση των υποδομών, ιδίως ο αριθμός των αεροδρομίων έχει διπλασιαστεί ,στα 50, με την Turkish Airlines να πετάει σε 100 χώρες. Αυτό κατέστησε την Τουρκία τουριστικό προορισμό, συγκεκριμένα το 2014 ο τζίρος υπερέβη τα 34 δις δολάρια ενώ ο κόσμος που απασχολείτο σε αυτό τον τομέα ήτανε το 8,3% των εργαζομένων. Επιπλέον, ο τομέας των εξαγωγών δεν παρέκκλινε του ευνοϊκού κλίματος και σημείωσε άνοδο εν αντιθέσει με τα προηγούμενα χρόνια αγγίζοντας 152,6 δις δολάρια το 2012, από τα 36 δις δολάρια το 2002. Σε αυτό συνέβαλε τόσο η σύναψη συμφωνιών με χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής αλλά κυρίως η έναρξη των ενταξιακών συζητήσεων με την Ε.Ε το 2005 όπου η Τουρκία υιοθέτησε το δασμολόγιο της Ε.Ε για εμπόριο με χώρες μη μέλη.

Η ευημερία δεν άργησε να αντικατοπτριστεί στην βελτίωση των οικονομικών δεικτών της Άγκυρας. Ιδιαίτερα λόγω της εισροής ξένου κεφαλαίου το ΑΕΠ αναπτυσσότανε 6,2% κατά μέσο όρο την περίοδο 2002-2011.Απόρροια της συνεχούς ανάπτυξης ήτανε η μείωση του πληθωρισμού από το 54,42% στο 8,89% το 2012 αλλά και του δημοσίου χρέους από το 74% το 2002 στο 36,9% το 2012.

Συνεπώς, γίνεται αντιληπτό ότι από τον κυκεώνα οικονομικών προβλημάτων στις αρχές της περασμένης δεκαετίας η Τουρκία ανόρθωσε το ανάστημά της διαγράφοντας σημαντικούς δείκτες ανάπτυξης, που την κατέστησαν ως μία από τις 20 ισχυρότερες οικονομίες. Αρωγός αυτής της προσπάθειας αποτέλεσε αναμφισβήτητα η μεγάλη εισροή ξένου κεφαλαίου, οι ιδιωτικοποιήσεις κρατικών ζημιογόνων εταιρειών αλλά και ο τουρισμός.

Η ανακολουθία λόγων και έργων στην εξωτερική πολιτική

Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής η Τουρκία φιλοδοξούσε να διαδραματίσει ηγετικό ρόλο στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Κύριος εκφραστής της υπήρξε ο τότε Υπουργός Εξωτερικών Α. Νταβούτογλου ο οποίος ανέλαβε καθήκοντα το 2009. Βασικό ζήτημα ήταν η καλή γειτνίαση και τα μηδενικά προβλήματα. Ύψιστος στόχος αποτέλεσε η περιφερειακή ηγεμονία για την Τουρκία, που απέρρεε από το «στρατηγικό βάθος» του δόγματος Νταβούτογλου.   Αφήνοντας στο παρελθόν τις κρίσεις της δεκαετίας του 90 με Ελλάδα, Αρμενία, Συρία ο προσανατολισμός στράφηκε στην βελτίωση της εικόνας της Τουρκίας προκειμένου να αποκτήσει πιο ενεργό ρόλο τόσο σε περιφερειακό όσο και παγκόσμιο επίπεδο. Σε αυτό συνηγορούν και τα σημαντικά οικονομικά βήματά της που την κατέστησαν μέλος των G-20.

Βασική περιοχή έκφρασης της πολυσχιδούς εξωτερικής πολιτικής αποτέλεσε κυρίως η Μέση Ανατολή, όπου η Τουρκία με απώτερο σκοπό την ηγεμονία στον αραβικό κόσμο επέλεξε την επαναπροσέγγιση με τις συγκεκριμένες χώρες. Σε πρώιμο στάδιο διαφαινόταν ένα αισιόδοξο κλίμα, ιδίως λόγω και της ανόδου των Αδελφών Μουσουλμάνων στην Αίγυπτο υπό τον Μοχάμεντ Μόρσι τον Ιούνιο του 2012. Εκτός από τις καλές διμερείς σχέσεις με την Αίγυπτο ,η Τουρκία μέσω του εμπορίου δεν αντιμετώπιζε ιδιαίτερα προβλήματα με άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βορείου Αφρικής. Αυτό το status quo ωστόσο δεν διατηρήθηκε καθώς παρά τη ρητορεία περί μηδενικών προβλημάτων, οι χειρισμοί που ακολουθήθηκαν από την Άγκυρα στην εξωτερική πολιτική έφεραν τη χώρα αντιμέτωπη αντιμέτωπη με αρκετά ανοιχτά ζητήματα. Πλέον η Τουρκία έχει να κάμψει ένα ευρύ μέτωπο διαμαχών με τις γειτονικές της και μη χώρες.

Από τα βασικά πλήγματα που δέχτηκε η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας σχετίζεται με την αλλαγή του πολιτικού σκηνικού στην Αίγυπτο. Οι δύο χώρες, όσο στην εξουσία βρίσκονταν οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι, είχαν καταγράψει μία αποτελεσματική συνεργασία. Η Τουρκία έβλεπε στην Αίγυπτο τον ιδανικό σύμμαχο για να αυξήσει την επιρροή της στη Μέση Ανατολή, καθώς η χώρα του Νείλου είναι η μεγαλύτερη πληθυσμιακά χώρα του αραβικού κόσμου και ηγέτιδα δύναμη. Χαρακτηριστικό του καλού κλίματος ήτανε η υποδοχή που έτυχε στον Τ.Ερντογάν όταν επισκέφθηκε την Αίγυπτο το 2012, καθώς έγινε δεκτός με διθυράμβους. Επιστέγασμα ήταν και το δάνειο ύψους 1 δισεκατομμυρίων δολαρίων από την Τουρκία προς την Αίγυπτο ώστε να αντιμετωπιστούν οι οικονομικές δυσκολίες που υφίστατο η χώρα του Νείλου. Όμως, η ανατροπή του Μοχάμεντ Μόρσι από την εξουσία και η άνοδος του φιλοδυτικού Προέδρου Αλ Σίσι προκάλεσε ισχυρό ρήγμα στις διμερείς σχέσεις. Η Τουρκία θεώρησε την ανατροπή Μόρσι ως πραξικόπημα και δεν αναγνώρισε το νέο καθεστώς, αυτό συνέβαλε στην απέλαση από το Κάιρο του Τούρκου πρεσβευτή εξέλιξη που υποβάθμισε αρκετά τις διπλωματικές σχέσεις των δύο χωρών. Η ρητορική κατά της Αιγύπτου και η στήριξη στους Αδελφούς Μουσουλμάνους από πλευράς Τουρκίας οδήγησε και στην διαφοροποίηση του Καϊρου στη συριακή κρίση, όπου πλέον βρίσκονται σε αντίπαλα στρατόπεδα, καθώς η Αίγυπτος στηρίζει το καθεστώς Άσαντ τασσόμενη στο πλευρό της Ρωσίας. Συνεπώς η περίοδος ισχυρών δεσμών έδωσε τη θέση της σ’ ένα ζοφερό μέλλον.

Τα προβλήματα στην εξωτερική πολιτική ωστόσο δεν σταματάνε στο Κάιρο. Στο μαλακό υπογάστριο της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής βρίσκεται και η περιοχή της Συρίας. Μέχρι το ξέσπασμα του συριακού εμφυλίου οι σχέσεις των δύο χωρών βρίσκονταν σε ένα στάδιο ηρεμίας όπου οι εκατέρωθεν επισκέψεις αλλά και οι από κοινού στρατιωτικές ασκήσεις λάμβαναν χώρα. Αυτή η ομαλή σχέση άλλαξε άρδην μετά την έναρξη του εμφυλίου πολέμου στη Συρία, όπου αν και στην αρχή ήταν υπέρ του Άσαντ, στην πορεία η Τουρκία τάχθηκε στο πλευρό των αντικαθεστωτικών προσβλέποντας στην πτώση του αλεβίτη Προέδρου καθώς επιθυμούσε μεγαλύτερη συμμετοχή των σουνιτών στην κυβέρνηση.

Η εμπλοκή της Τουρκίας στο συριακό εμφύλιο με το μέρος των αντικαθεστωτικών είχε αλυσιδωτές συνέπειες σε διάφορα ζητήματα που έπληξαν την εξωτερική πολιτική. Αρχικά η Τουρκία έχει κατηγορηθεί ότι επέτρεψε σε πολλούς μαχητές να περάσουν τα σύνορά της υποβοηθώντας έτσι στην δημιουργία του ISIS. Παράλληλα η ουδέτερη στάση απέναντι στο ISIS μέχρι και τον Ιούλιο του 2015 όπου η Τουρκία αρνούνταν να δώσει το Ιντσιρλίκ ως βάση στον υπό της ΗΠΑ συνασπισμό ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος, έγειρε αντιδράσεις και υπόνοιες συνεργασίας. Συγκεκριμένα η Τουρκία ευνοούνταν εν μέρει με την δράση του ISIS, καθώς αυτό πολεμούσε τις κουρδικές δυνάμεις της Συρίας γεγονός που θα μείωνε την πιθανότητα δημιουργίας ενός ξεχωριστού κουρδικού κράτους εκεί όπου Τουρκία, Ιράκ και Συρία τέμνονται.

Αυτή η εξέλιξη δεν μπορεί να αφήσει αδιάφορη την Τουρκία αν αναλογιστεί κανείς πως η μεγαλύτερη πληθυσμιακή μειονότητά της στο εσωτερικό είναι οι Κούρδοι αποτελώντας το 20%. Σε περίπτωση ένωσης της περιοχής που κατέχουν οι Κούρδοι της Συρίας με αυτής των Κούρδων στο Βόρειο Ιράκ, εγκυμονεί ο φόβος για την Τουρκία να υπάρξει αντίδραση από τους Κούρδους που βρίσκονται στην επικράτειά της, προκειμένου να συνενωθούν με αυτούς των υπόλοιπων χωρών. Παράλληλα το θέμα των Κούρδων της Συρίας δυσχεραίνει και την σχέση Τουρκίας με Η.Π.Α καθώς σε πρόσφατη δήλωση του ο Τ. Ερντογάν κάλεσε την Ουάσινγκτον να διαλέξει ανάμεσα σε αυτόν και στους Σύριους Κούρδους.

Απόρροια της ανάμειξης στον συριακό εμφύλιο για την Τουρκία ήτανε και η ραγδαία επιδείνωση στις σχέσεις με τη Ρωσία. Εν πρώτοις, το δυσοίωνο μέλλον στις σχέσεις με το Κρεμλίνο άρχισε να προδιαγράφεται με την υποστήριξη διαφορετικών στρατοπέδων. Η Ρωσία θέλοντας να εξασφαλίσει την παρουσία της τόσο στη Μέση Ανατολή όσο και στην Ανατολική Μεσόγειο τάχθηκε στο πλευρό του Άσαντ υποστηρίζοντάς τον ενάντια στους αντικαθεστωτικούς. Αυτή η διαφορά στην προσέγγιση του εμφυλίου προκάλεσε δυσκαμψία στην επικοινωνία των χωρών ωστόσο η κάθετη πτώση στις σχέσεις επήλθε με την ρίψη του ρωσικού αεροσκάφους, που θεωρείτο ότι πετούσε πάνω από τον τουρκικό εναέριο χώρο και βομβάρδιζε τουρκικές ομάδες της Βόρειας Συρίας. Η αντίδραση της Ρωσίας σε αυτό το συμβάν ήτανε άμεση με την επιβολή κυρώσεων τόσο στο οικονομικό πεδίο όσο και στον τουρισμό. Αυτή η κίνηση της Ρωσίας αντανακλά τη ρήση του Τσώρτσιλ πως «Οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν έχουν φιλίες, έχουν συμφέροντα». Αξίζει να σημειωθεί πως στις κυρώσεις περιλαμβάνεται και ο τομέας του φυσικού αερίου με το πάγωμα της κατασκευής του Turkish Stream αλλά και την ακύρωση των εκπτώσεων στην τιμή του φυσικού αερίου για τους Τούρκους πελάτες. Οι συγκεκριμένες κυρώσεις είναι ιδιαίτερα σοβαρές για την Τουρκία καθώς είναι άμεσα εξαρτημένη από την Ρωσία καθώς εισάγει το 57% των αναγκών της.

Παράλληλα, στο κάδρο με τα προβλήματα βρίσκεται και το Ισραήλ από το 2009 και μετά. Μολονότι οι δύο χώρες ήταν φιλικά προσκείμενες η μία στην άλλη, μία σειρά γεγονότων οδήγησε σε όξυνση των σχέσεων τους. Ο πρώτος τριγμός συνέβη στο Νταβός όταν ο Ερντογάν με λεκτική επίθεση κατηγόρησε το Ισραήλ για την πολιτική του στη Γάζα. Το αποκορύφωμα έγινε τον Μάιο του 2010 όταν Ισραηλινοί κομάντος επιτέθηκαν στο υπό τουρκική σημαία πλοίο «Mavi Marmara», το οποίο κατευθυνότανε προς την Γάζα. Αντιπαράθεση σημειώθηκε και στην Λωρίδα της Γάζας όπου η Τουρκία στήριζε την Hamas εν αντιθέσει με το Ισραήλ.

Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω είναι προδήλως φανερό ότι η Τουρκία δεν εφήρμοσε ορθά το σχέδιο περί μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες. Ειδικά αν αναλογιστούμε πως ακόμα και με το σύμμαχο Ιράν υπάρχουν διαμάχες που εδράζονται τόσο στην διαφορετική οπτική στον συριακό εμφύλιο, καθώς το Ιράν στηρίζει το καθεστώς Άσαντ όσο και στις κατηγορίες της Τουρκίας ότι το Ιράν στηρίζει το PKK, είναι εύληπτο ότι η Τουρκία οδηγείται σε μηδενικούς φίλους. Η φιλοδοξία σχετικά με την ανάδυση της Τουρκίας ως περιφερειακό ηγεμόνα δεν τελεσφόρησε λόγω των λανθασμένων πολιτικών που δυσχέραναν τις σχέσεις με τα γειτονικά κράτη.

Η υφιστάμενη κατάσταση παρακωλύει την είσοδο στις 10 ισχυρότερες χώρες το 2023;

Όπως προαναφέρθηκε, στόχος της Τουρκίας είναι στον εορτασμό των 100 χρόνων από την ίδρυσή της να βρίσκεται ανάμεσα στις 10 ισχυρότερες χώρες του κόσμου. Προκειμένου να υλοποιηθεί το συγκεκριμένο πλάνο, η Άγκυρα θα πρέπει να διασφαλίσει τη σταθερότητά της ώστε να συνεχίσει την καταγραφή θετικών δεικτών στην οικονομία της. Είναι όμως εφικτό;

Η ραγδαία οικονομική άνοδος της Τουρκίας την περασμένη δεκαετία οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην εισροή ξένου κεφαλαίου στην χώρα. Το πρόσφορο έδαφος που δημιουργήθηκε μαζί με την πολιτική σταθερότητα εκείνης της περιόδου διαμόρφωσε ένα ευνοϊκό επενδυτικό κλίμα. Όμως κατά πόσο η οικονομία της μπορεί να μείνει ανεπηρέαστη από την αστάθεια που επιδεικνύει η χώρα στην εξωτερική της πολιτική;

Το τελευταίο χρονικό διάστημα παρατηρείται μία σχετική πτώση στους ρυθμούς ανάπτυξης της τουρκικής οικονομίας. Συγκεκριμένα το ΑΕΠ δεν καταγράφει τον αντίστοιχο ρυθμό των περασμένων ετών, αλλά διαφαίνεται σταδιακή μείωση καθώς το 2015 υπήρχε αύξηση 3,044% ενώ το 2010 ήταν στο 9,157%. Μαζί με την επιβράδυνση του ΑΕΠ θα πρέπει να ληφθεί υπόψη και ένα αρκετά σημαντικό στοιχείο που αφορά το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών, σημείο που δείχνει μία ασταθή οικονομία. To 2015 το έλλειμμα ήταν στο 4,527% του ΑΕΠ ενώ τα επόμενα χρόνια θα συνεχίσει στην ίδια τάση. Αξίζει να αναφερθεί πως η Τουρκία έχει το μεγαλύτερο έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών από τις χώρες του G-20.

Στον ίδιο παρονομαστή βρίσκονται και άλλα οικονομικά στοιχεία που αφορούν την ΑΞΕ, την ανεργία αλλά και το εμπόριο. Η εκροή κεφαλαίων από την Τουρκία το 2015 ανήλθε στα 7,6 δις δολάρια, δείχνοντας τον σκεπτικισμό που επικρατεί από την πλευρά των επενδυτών, ιδίως λόγω του ασταθούς κλίματος στην εξωτερική πολιτική. . Αυτή η εξέλιξη ίσως αποδειχθεί μοιραία στο μέλλον για την Τουρκία καθώς οι κεφαλαιακές ροές και ανέρχονται στο 80% του ΑΕΠ. Δυσοίωνη είναι η κατάσταση και στο πεδίο της ανεργίας όπου το 2015 κατέγραψε ποσοστό 10,77% ενώ αναμένεται να αυξηθεί το 2016 σύμφωνα με στοιχεία του ΔΝΤ. Την ίδια πορεία ακολούθησαν το προηγούμενο διάστημα και οι εξαγωγές, οι οποίες μειώθηκαν κατά 8,9%. Συμπεριλαμβανομένης και της υποτίμησης που υφίσταται η τουρκική λίρα, αναδεικνύεται ότι η Τουρκία έχει ευμετάβλητη οικονομία.

Σε αυτή την επιβράδυνση της οικονομίας σημαντικό κεφάλαιο αποτελούν και οι συνέπειες της εξωτερικής πολιτικής. Η Τουρκία λόγω των άστοχων κινήσεών της κινδυνεύει να χάσει αρκετούς εμπορικούς εταίρους. Οι εντάσεις στις σχέσεις με το Ιράν δημιουργούν ένα ασταθές κλίμα θέτοντας το εμπόριο σε ένα ασταθές περιβάλλον. Οι εμπορικές σχέσεις Ιράν-Τουρκίας ανήλθαν σε 21,3 δις δολάρια το 2012. Βέβαια η μεγαλύτερη επίπτωση στην οικονομία της Τουρκίας αναμένεται να έρθει από τις κυρώσεις που επέβαλε η Ρωσία λόγω της πτώσης του ρωσικού αεροσκάφους. Αυτές οι κυρώσεις περιλαμβάνουν την απαγόρευση στους ρώσους τουρίστες να ταξιδέψουν στην Τουρκία, το εμπάργκο στο εμπόριο. Αξιοσημείωτο είναι πως το εμπόριο μεταξύ των δύο αυτών κρατών μειώθηκε κατά 23 δις δολάρια το 2015, ενώ αναμένεται περαιτέρω επιδείνωση.

Ωστόσο, ίσως το σημαντικότερο πλήγμα στην οικονομία της Τουρκίας να διαπιστωθεί στον τουρισμό, ιδίως μετά και από τις κυρώσεις που επέβαλε η Ρωσία. Ήδη η Τουρκία δεν φαντάζει ως ιδανικός τουριστικός προορισμός όπως είχε αναδυθεί στο παρελθόν. Σε αυτό συνηγορούν μία σειρά από γεγονότα που έχουν λάβει χώρα. Οι πρόσφατες τρομοκρατικές επιθέσεις με τελευταία την επίθεση στην Κωνσταντινούπολη τον Ιανουάριο του 2016 που προκάλεσε το θάνατο σε 10 Γερμανούς τουρίστες αλλά και το τεταμένο εσωτερικό κλίμα που εμφορείται από συχνές εξεγέρσεις αποτελούν αποτρεπτικό παράγοντα. Χαρακτηριστικό της τουριστικής βιομηχανίας της Τουρκίας είναι η χρονιά 2011 όπου εισήλθαν στην χώρα 33,3εκ επισκέπτες και τα οικονομικά οφέλη ήταν 23 δις δολάρια κατατάσσοντάς την 6ο προορισμό παγκοσμίως. Συνεπώς η αποδυνάμωση του τουρισμού αναμένεται να κλυδωνίσει την οικονομία.

Αυτό που συμπεραίνεται για την Τουρκία από την εξέλιξη τόσο στον οικονομικό τομέα όσο και στην εξωτερική πολιτική είναι η δυσκολία της υλοποίησης του κεντρικού στόχου για το 2023. Η τουρκική οικονομία δεν δείχνει να μπορεί να συνεχίσει στον ίδιο ρυθμό ανάπτυξης που θα την καταστήσει μία από τις 10 ισχυρότερες χώρες του κόσμου. Η μεγάλη εξάρτηση που υπάρχει από την εισροή ξένου κεφαλαίου δημιουργεί μία εύθραυστη οικονομία που είναι εκτεθειμένη σε κινδύνους όπως μία ενδεχόμενη αύξηση επιτοκίων από την FED. Σε αυτή την περίπτωση θα υπάρξουν επιπλέον προβλήματα στην τουρκική οικονομία, η οποία εμφορείται από αρνητικό ισοζύγιο εισαγωγών-εξαγωγών. Κίνδυνος θα υπάρξει και για το τραπεζικό σύστημα το οποίο είναι εκτεθειμένο στον βραχυπρόθεσμο εξωτερικό δανεισμό, καθώς θα αυξηθεί το κόστος εξυπηρέτησης των βραχυπρόθεσμων ομολόγων της χώρας. Γίνεται αντιληπτό πως ανάμεσα σε οικονομία και εξωτερική πολιτική υπάρχει αλληλεξάρτηση στην Τουρκία. Η ανεπιτυχής εξωτερική πολιτική των τελευταίων ετών μαζί με την προβληματική οικονομική κατάσταση, χρήζουν ιδιαίτερης παρατήρησης στο επόμενο διάστημα για τις συνέπειες που θα φέρουν στην Τουρκία, θέτοντας σε κίνδυνο τον στόχο ανάδειξής της σε μια από τις 10 ισχυρότερες οικονομίες το 2023.

Διεθνολόγος, απόφοιτος Διεθνων και Ευρωπαϊκών Σπουδών Πανεπιστήμιο Πειραιά, μέλος Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων στην ερευνητική ομάδα ΤΟΡΕΝΕ

PASSPORT

Η νέα ευρωπαϊκή στρατηγική για την εύφλεκτη περιοχή των Δυτικών Βαλκανίων

Editorial Team

Published

on

H Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενέκρινε τη νέα στρατηγική της για τις χώρες των Δυτικών Βαλκανίων όπου παραθέτει τις προτεραιότητες και τους τομείς κοινής ενισχυμένης συνεργασίας, για την αντιμετώπιση των ειδικών προκλήσεων που αντιμετωπίζει η περιοχή. Επισημαίνεται ιδιαίτερα η ανάγκη για θεμελιώδεις μεταρρυθμίσεις και σχέσεις καλής γειτονίας. Η αξιόπιστη προοπτική διεύρυνσης απαιτεί συνεχείς προσπάθειες και μη αναστρέψιμες μεταρρυθμίσεις. Ταυτόχρονα  η πρόοδος στην ευρωπαϊκή πορεία αποτελεί αντικειμενική και αξιοκρατική διαδικασία η οποία εξαρτάται από τα συγκεκριμένα αποτελέσματα κάθε επιμέρους χώρας.

H Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε έξι πρωτοβουλίες – συγκεκριμένες δράσεις τις οποίες θα αναλάβει η ΕΕ κατά τα επόμενα έτη για τη στήριξη των προσπαθειών μετασχηματισμού των Δυτικών Βαλκανίων σε τομείς αμοιβαίου ενδιαφέροντος. Οι δράσεις αυτές λαμβάνουν τη μορφή πρωτοβουλιών για την ισχυροποίηση του κράτους δικαίου, την ενίσχυση της συνεργασίας σε θέματα ασφάλειας και μετανάστευσης μέσω κοινών ομάδων έρευνας και του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Συνοριοφυλακής και Ακτοφυλακής, την επέκταση της Ενεργειακής Ένωσης της ΕΕ στα Δυτικά Βαλκάνια ή τη μείωση των τελών περιαγωγής και την εγκατάσταση ευρυζωνικών δικτύων στην περιοχή. Η Στρατηγική υπογραμμίζει επίσης την ανάγκη η ΕΕ να είναι έτοιμη να υποδεχθεί νέα μέλη, μόλις αυτά εκπληρώσουν τα κριτήρια.

Όλες οι χώρες πρέπει να αναλάβουν σταθερή δέσμευση, με λόγια και με πράξεις, να αφήσουν πίσω τους την κληρονομιά του παρελθόντος, να επιτύχουν τη συμφιλίωση και την επίλυση των ανοιχτών θεμάτων, ιδίως των διασυνοριακών διαφορών, πολύ πριν από την προσχώρηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Θα πρέπει να υπάρξει μια ολοκληρωμένη, νομικά δεσμευτική συμφωνία εξομάλυνσης των σχέσεων μεταξύ της Σερβίας και του Κοσσυφοπεδίου, ούτως ώστε να μπορέσουν να ακολουθήσουν την αντίστοιχη ευρωπαϊκή πορεία τους.

Οι έξι πρωτοβουλίες θα ενισχύσουν περαιτέρω τη συνεργασία της ΕΕ σε πολλούς τομείς και θα στηρίξουν τη διεργασία μετασχηματισμού στα Δυτικά Βαλκάνια. Οι εν λόγω  πρωτοβουλίες εστιάζουν σε συγκεκριμένους τομείς κοινού ενδιαφέροντος: το κράτος δικαίου, την ασφάλεια και τη μετανάστευση, την κοινωνικο-οικονομική ανάπτυξη, τη συνδεσιμότητα στους τομείς των μεταφορών και της ενέργειας, το ψηφιακό θεματολόγιο, τη συμφιλίωση και τις σχέσεις καλής γειτονίας.

Συγκεκριμένες δράσεις προβλέπονται στα πεδία αυτά μεταξύ του 2018 και του 2020 Για την επιτυχία της στρατηγικής για τα Δυτικά Βαλκάνια και τη στήριξη της απρόσκοπτης μετάβασης προς την προσχώρηση, είναι απαραίτητη επαρκής χρηματοδότηση. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προτείνει τη σταδιακή αύξηση της χρηματοδότησης στο πλαίσιο του μηχανισμού προενταξιακής βοήθειας (IPA) μέχρι το 2020, εφόσον το επιτρέψουν οι ανακατανομές εντός του υφιστάμενου κονδυλίου. Μόνο το 2018, προβλέπονται ήδη 1,07 δισ. ευρώ προενταξιακής βοήθειας για τα Δυτικά Βαλκάνια, επιπλέον των σχεδόν 9 δισ. ευρώ από την περίοδο2007-2017.

Η στρατηγική εξηγεί τα διάφορα μέτρα που πρέπει να ληφθούν από το Μαυροβούνιο και τη Σερβία ώστε να ολοκληρώσουν τη διαδικασία προσχώρησης έως το 2025• ενώ άλλες χώρες θα μπορούσαν να προφθάσουν ή να προσπεράσουν η μία την άλλη, το Μαυροβούνιο και η Σερβία είναι οι μόνες δύο χώρες με τις οποίες ενταξιακές διαπραγματεύσεις βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη. Η προοπτική αυτή θα εξαρτηθεί τελικά από την ύπαρξη ισχυρής πολιτικής βούλησης, την υλοποίηση πραγματικών και βιώσιμων μεταρρυθμίσεων και την οριστική επίλυση των διαφορών με γειτονικές χώρες. Όλες οι χώρες των Δυτικών Βαλκανίων έχουν την ευκαιρία να σημειώσουν πρόοδο στην αντίστοιχη ευρωπαϊκή πορεία τους. Η Επιτροπή αξιολογεί όλες τις χώρες με δίκαιο και αντικειμενικό τρόπο βάσει των επιδόσεών τους και με ταχύτητα με την οποία επιτυγχάνεται πρόοδος.

Η Αλβανία και η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας σημειώνουν σημαντική πρόοδο στην πορεία τους προς την Ευρώπη και η Επιτροπή είναι έτοιμη να υποβάλει συστάσεις για την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων, στη βάση προϋποθέσεων που πληρούνται. Η Επιτροπή θα αρχίσει να συντάσσει γνωμοδότηση σχετικά με την αίτηση προσχώρησης της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης μετά την παραλαβή λεπτομερών και ολοκληρωμένων απαντήσεων στο ερωτηματολόγιό της. Με συνεχή προσπάθεια και δέσμευση, Βοσνία-Ερζεγοβίνη θα μπορούσε να καταστεί υποψήφια για προσχώρηση. Το Κοσσυφοπέδιο έχει μια ευκαιρία να σημειώσει βιώσιμη πρόοδο με την εφαρμογή της Συμφωνίας Σταθεροποίησης και Σύνδεσης και να προχωρήσει στην ευρωπαϊκή του πορεία εφόσον το επιτρέπουν οι αντικειμενικές συνθήκες.

Continue Reading

PASSPORT

Ο μακρύς δρόμος για την απεξάρτηση της Ευρώπης από το ΝΑΤΟ

Published

on

Στις 14-15 Φεβρουαρίου στις Βρυξέλλες, οι Υπουργοί Άμυνας του ΝΑΤΟ θα συναντηθούν για να συζητήσουν τις κυριότερες απειλές που αντιμετωπίζει σήμερα ο κόσμος. Το ΝΑΤΟ αποτελείται από 29 κράτη μέλη, αλλά 22 από αυτά είναι ταυτόχρονα και μέλη της ΕΕ. Σε γενικές γραμμές, οι αποφάσεις που λαμβάνονται από το ΝΑΤΟ δεσμεύουν την ΕΕ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες –μέσω του ΝΑΤΟ και η Ευρώπη, έχουν συχνά διαφορετικές προτεραιότητες. Τα ενδιαφέροντά τους και ακόμη και οι απόψεις τους για τους τρόπους επίτευξης της ασφάλειας δεν είναι πάντα οι ίδιοι. Ακόμα περισσότερες διαφορές υπάρχουν εντός της ΕΕ.

Οι στρατιωτικές φιλοδοξίες της Ευρώπης έχουν αυξηθεί. Η απόφαση για τη θέσπιση αμυντικού Συμφώνου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γνωστή ως Μόνιμη Δομημένη Συνεργασία για την Ασφάλεια και την Άμυνα (PESCO) στο τέλος του προηγούμενου έτους, ανέδειξε αυτήν την τάση. Είναι η πρώτη πραγματική προσπάθεια να διαμορφωθεί μια ανεξάρτητη άμυνα της ΕΕ μακριά από το ΝΑΤΟ.

Αν και τα κράτη μέλη της ΕΕ υποστηρίζουν ενεργά την ιδέα της στενότερης ευρωπαϊκής συνεργασίας στον τομέα της ασφάλειας και της άμυνας, δεν συμφωνούν πάντοτε για το έργο της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε αυτόν τον τομέα. Στην πραγματικότητα, δεν είναι όλα τα κράτη έτοιμα να δαπανήσουν περισσότερα για την άμυνα- ακόμη και στα πλαίσια του ΝΑΤΟ που απαιτεί τουλάχιστον το 2% του ΑΕΠ τους. Έτσι, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΝΑΤΟ, μόνο οι ΗΠΑ, η Μεγάλη Βρετανία (που εγκατέλειψε την ΕΕ), η Ελλάδα, η Εσθονία, η Πολωνία και η Ρουμανία πληρούσαν αυτό το κριτήριο το 2017.

Άλλες χώρες πιθανότατα θα ήθελαν να ενισχύσουν την άμυνά τους, αλλά δεν μπορούν ή ακόμη δεν θέλουν να πληρώσουν επιπλέον χρήματα για ένα νέο στρατιωτικό σχέδιο της ΕΕ. Πρέπει να σημειωθεί ότι μόνο οι χώρες που έχουν μεγάλη εξάρτηση από τη στήριξη του ΝΑΤΟ, καθώς δεν μπορούν στηριχθούν στις δικές τους δυνατότητες δαπανούν το 2% του ΑΕΠ τους για την άμυνα ή είναι έτοιμες να το αυξήσουν (Λετονία, Λιθουανία).

Άλλα κράτη μέλη της ΕΕ όπως η Γαλλία και η Γερμανία είναι έτοιμα να «ηγηθούν της διαδικασίας» χωρίς αύξηση των εισφορών. Έχουν υψηλότερο επίπεδο στρατηγικής ανεξαρτησίας από τα κράτη της Βαλτικής ή από άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.

Για παράδειγμα, το γαλλικό στρατιωτικό-βιομηχανικό συγκρότημα είναι ικανό να παράγει όλα τα είδη σύγχρονων όπλων – από όπλα πεζικού έως βαλλιστικούς πυραύλους, πυρηνικά υποβρύχια και υπερηχητικά αεροσκάφη. Ακόμα, η Γαλλία διατηρεί σταθερές διπλωματικές σχέσεις με τη Μέση Ανατολή και τα αφρικανικά κράτη. Έχει επίσης τη φήμη του μακρόχρονου εταίρου της Ρωσίας και είναι σε θέση να βρει μια κοινή γλώσσα με τη Μόσχα σε καταστάσεις κρίσης. Δίνει μεγάλη προσοχή στα εθνικά συμφέροντα πέρα από τα όριά της.

Είναι επίσης σημαντικό ότι πρόσφατα το Παρίσι παρουσίασε το πιο λεπτομερές σχέδιο δημιουργίας πανευρωπαϊκών δυνάμεων ταχείας αντίδρασης, μέχρι το 2020, κυρίως για χρήση σε εκστρατευτικές επιχειρήσεις για την επιβολή της ειρήνης στην Αφρική. Η στρατιωτική πρωτοβουλία του Γάλλου Προέδρου Macron περιλαμβάνει 17 σημεία με στόχο τη βελτίωση της κατάρτισης των στρατευμάτων των ευρωπαϊκών χωρών, καθώς και την αύξηση του βαθμού ετοιμότητας των εθνικών ενόπλων δυνάμεων. Ταυτόχρονα, το γαλλικό σχέδιο δεν θα γίνει μέρος των υφιστάμενων θεσμών, αλλά θα εφαρμοστεί παράλληλα με τις αποστολές του ΝΑΤΟ. Η Γαλλία προτίθεται να «προωθήσει» το σχέδιο μεταξύ των άλλων συμμάχων της στην ΕΕ.

Τα συμφέροντα των άλλων κρατών μελών της ΕΕ δεν είναι τόσο παγκόσμια. Η πολιτική τους αφορά την ασφάλεια και την άμυνα των χωρών τους. Μπορούν να προσφέρουν μόνο λίγα στρατεύματα. Τα συμφέροντά τους δεν εκτείνονται πέρα από τα σύνορά τους και δεν ενδιαφέρονται για μακρινές αποστολές, για παράδειγμα στην Αφρική.

Η ηγεσία της ΕΕ και τα κράτη μέλη δεν έχουν ακόμη καταλήξει σε συμφωνία σχετικά με την έννοια της στρατιωτικής ολοκλήρωσης, η αρχή της οποίας δόθηκε μετά την έγκριση της απόφασης για τη δημιουργία Μόνιμης Δομημένης Συνεργασίας για την ασφάλεια και την άμυνα.

Συγκεκριμένα, η Ύπατη Εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τις Εξωτερικές Υποθέσεις Federica Mogherini προτείνει μια μακροπρόθεσμη προσέγγιση για την τόνωση της στενότερης ολοκλήρωσης του ευρωπαϊκού στρατιωτικού σχεδιασμού, της προμήθειας και της ανάπτυξης, καθώς και την ενσωμάτωση των διπλωματικών και αμυντικών λειτουργιών. Μια τόσο αργή διαδικασία, ικανοποιεί τους αξιωματούχους του ΝΑΤΟ, οι οποίοι ανησυχούν από το επαναστατικό γαλλικό σχέδιο.

Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο ο Γενικός Γραμματέας Stoltenberg προειδοποίησε τους Γάλλους ομολόγους του, να μην κάνουν βιαστικά βήματα προς την ευρωπαϊκή στρατιωτική ολοκλήρωση, γεγονός που θα μπορούσε να οδηγήσει σε περιττή αλληλεπικάλυψη των αρμοδιοτήτων της συμμαχίας και να δημιουργήσει ανταγωνισμό μεταξύ των κορυφαίων κατασκευαστών όπλων (Γαλλία, Γερμανία).

Έτσι, υποστηρίζοντας την ιδέα της στενότερης συνεργασίας στον στρατιωτικό τομέα, τα κράτη μέλη της ΕΕ δεν έχουν κοινή στρατηγική. Θα χρειαστεί πολύς χρόνος για να επέλθει ο συμβιβασμός και η ισορροπία για τη δημιουργία ενός ισχυρού αμυντικού συστήματος της ΕΕ, το οποίο θα συμπληρώσει την υπάρχουσα δομή του ΝΑΤΟ και δεν θα συγκρουστεί με αυτό. Μια μακρά πορεία προς την ευρύτερη συνεννόηση, σημαίνει ένας μακρύς δρόμος για να αποκτήσει η Ευρώπη δική της άμυνα.

Copyright (c) Modern Diplomacy. Αποκλειστική συνεργασία για την Ελλάδα με το presscode.gr

Continue Reading

PASSPORT

Η Ελλάδα με τα «μάτια» του Economist: Ο Κόσμος το 2018

ΓΙΩΡΓΟΣ Ξ. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΣ

Published

on

Η ελληνική έκδοση «Ο Κόσμος το 2018» του περιοδικού Economist μόλις κυκλοφόρησε με διεισδυτικές αναλύσεις και προβλέψεις για τις επικείμενες εξελίξεις σε όλη την υφήλιο.Ο διευθυντής της έκδοσης Ντάνιελ Φράνκλιν προβλέπει ότι το 2018 υπόσχεται μια χρονιά για γερά νεύρα και προϊδεάζει τον αναγνώστη για το περιεχόμενο της.

Η ελληνική έκδοση του Economist«Ο Κόσμος το 2018» για την Ελλάδα και την Κύπρο παρουσιάστηκε με επιτυχία στις 8 Φεβρουαρίου 2018 στοGala Dinner Athens στο Ξενοδοχείο Divani Apollon Palace & Thalasso που διοργάνωσαν οι HAZLIS & RIVAS The Economist Events. Οικοδεσπότης ήταν ο Ντάνιελ Φράνκλιν και συμμετείχαν διακεκριμένοι ομιλητές όπως ο Πιέρ Μοσκοβισί Ευρωπαίος Επίτροπος, η Έφη Αχτσιόγλου υπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και ο πρώην ιταλός πρωθυπουργός Ενρίκο Λέτα.

Το presscode που με συνέπεια συμμετέχει στα The Economist Events παρακολούθησε την εκδήλωση. Ο Ντάνιελ Φράνκλιν από το βήμα του Gala Dinner Athensεπέλεξε να αναφερθεί σε γεγονότα που θα ξεχωρίσει μέσα στο 2018 όπως: δώδεκα ηγέτες που αποσύρονται, έντεκα επετείους – σταθμούς, δέκα πιο γρήγορα αναπτυσσόμενες οικονομίες, εννέα εκπλήξεις, οκτώ εκλογικές διαδικασίες, επτά «θαύματα», τέσσερις μεγάλες συμφωνίες και μια τεράστια απόφαση.

Ηελληνική έκδοση περιλαμβάνει δυο ένθετα για την Ελλάδα και την Κύπρο, όπου εκφράζονται και οι απόψεις του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκου Μητσοτάκη και του επανεκλεγέντα προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκου Αναστασιάδη.

Το Economist Intelligence Unit προβλέπει στην έκδοση με άρθρο της περιφερειακής του διευθύντριας Τζόαν Χοι ότι η Ελλάδα ενδέχεται να έχει μια μικρή επιτάχυνση της ανάπτυξης το 2018 στο 1.6%. Η πρόβλεψη προϋποθέτει μέση τριμηνιαία αύξηση το 2018 κατά 0.5% με βάση τα ισχύοντα πρότυπα. Επιπλέον επισημαίνεται ότι η ελληνική κυβέρνηση βασίζεται στην έξοδο από το τρίτο πρόγραμμα αξιολόγησηςτον Αύγουστο του 2018 αλλα υπάρχουν πολλά εμπόδια που πρέπει να ξεπεραστούν. Η Ελλάδα δεν θα είναι απαλλαγμένη από τους όρους του πιστωτή μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος.

Hπορεία της ελληνική οικονομίας σχολιάστηκε στο Gala Dinner Athensκαι από τον Πιέρ Μοσκοβισίόπου δήλωσε ότι «η Ελλάδα θα γίνει ένα κανονικό μέλος της Ευρωζώνης, με πλήρη δικαιώματα, και φυσικά καθήκοντα, με σεβασμό στις δεσμεύσεις που έχουν αναληφθεί».Παράλληλα ο Επίτροπος επισήμανε ότι δεν υπάρχει κανένας χώρος για εφησυχασμό. «Το 80-90% της διαδρομής έχει ήδη διανυθεί», όμως, «η χώρα πρέπει μέχρι το τέλος να συνεχίσει να παραδίδει μεταρρυθμίσεις». Επιπλέον, μίλησε και για την ανάγκη περαιτέρω μέτρων ελάφρυνσης του ελληνικού δημόσιου χρέους.

Οι μεταρρυθμίσεις σχολιάζονται και από την Τζόαν Χοι όπου επισημαίνει στο άρθρο της ότι η ελληνική κυβέρνηση υποφέρει από μεταρρυθμιστική κόπωση και ενδέχεται να μην έχει την ενέργεια από άποψη πολιτικής να εφαρμόσει όλα τα μέτρα που απαιτούνται. Σχετικά με τις επόμενες εκλογές αναφέρει ότι ενδέχεται να περιοριστεί η διαφορά της Νέας Δημοκρατίας και του ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ διαθέτει μια φυσική βάση στήριξης, το δημόσιο τομέα.

Ο υπόλοιπος κόσμος

Η έκδοση όπως κάθε χρόνο αναλύει τις σημαντικές εξελίξεις σε Ευρώπη, Αμερική, Ασία,Αφρική και κάνεικαι προβλέψεις για την παγκόσμια οικονομία και την τεχνολογία. Η Ευρώπη αναμένεται να κάνει μικρά άλματα μετά από τις πολλαπλές κρίσεις της προηγούμενης δεκαετίας αλλάτο ποσό θα διαρκέσουν εξαρτώνται από την επιτυχία των μεταρρυθμίσεων του γαλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν.Η Γερμανία από την πλευρά της φαίνεται να προετοιμάζεται για τη μετά Άνγκελα Μέρκελ εποχή καθώς η γερμανίδα καγκελάριος ενδέχεται να αποσυρθεί νωρίτερα από την προεδρία του κόμματος της.

Ξεφυλλίζοντας την έκδοση διαβάζουμε ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν βάζει πλώρη προς την τελευταία του θητεία και ότι οι ίντριγκες αναμένεται να ξεκινήσουν μετά το τέλος της εκλογικής διαδικασίας. Η Βρετανία αποτελεί ένα ενδιαφέρον θέμα με τον Economistνα επισημαίνει ότι η βρετανική πολιτική το 2018 θα έχει μόνο δυο ταχύτητες: prestissimo (πολύ γρήγορα) και lento (αργά). Η Βρετανία θα περιμένει να δεί και εάν η έξοδος από την Ευρωπαϊκή Ένωση θα πραγματοποιηθεί ομαλά

Οι πολιτικές του αμερικανού προέδρου Ντόναλτ Τραμπ που αναμένεται να επηρεάσουν τις διεθνείς ισορροπίες έχουν και αυτές τη θεματική τους. Η κυβέρνηση Τραμπ μπορεί να περιμένει άλλον έναν ταραχώδη χρόνο αλλά και μια νίκη στο ζήτημα της φορολογικής μεταρρύθμισης. Παράλληλα το 2018 φέρνει και μια αλλαγή γενιάς στην ηγεσία της Κούβας καθώς για πρώτη φορά με την επανάσταση του 1959 δεν θα έχει ηγέτη με το όνομα Κάστρο. Ο Ραούλ Κάστρο σχεδιάζει να αποσυρθεί στις 24 Φεβρουαρίου 2018.

Τα πυρηνικά της Βόρειας Κορέας προμηνύουν για το 2018 ένα ριψοκίνδυνο παιχνίδι μεταξύΟυάσιγκτον καιΠιονγιάνγκ. Ο αμερικανός ομόλογός του Κιμ Γιονγκ Ουν μοιάζει, σύμφωνα με τον Economist, να είναι ακόμα πιο ευερέθιστος από εκείνον. Η γειτονική Κίνα μπαίνει στην εποχή του προέδρου της Σι Τζινπίνγκ καθώς το Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας του μεταβίβασε έναν ασυνήθιστο μεγάλο βαθμό ιδεολογικής εξουσίας αναθεωρώντας το καταστατικό του κόμματος. Οι μεταρρυθμίσεις που αναμένονται δεν θα είναι κατά τα δυτικάπρότυπα.

Παράλληλα η Μέση Ανατολή εισέρχεται σε μια νέα περίοδο μετά την εδαφική ήττα του Ισλαμικού Κράτους. Όμως σε πολλά μέρη της ευρύτερης περιοχής θα υπάρχουν νέες συγκρούσεις που θα προκληθούν από ένοπλές ομάδες που θα επιδιώξουν να λειτουργήσουν ως διαμεσολαβητές της εξουσίας.

Τέλος η παγκόσμια οικονομία προβλέπεται να συμβαδίσει με αξιοσέβαστο ρυθμό εκτός εάν οι κεντρικοί τραπεζίτες τον παρεμποδίσουν με υπέρμετρες αυξήσεις επιτοκίων. Ταυτόχρονα ο επιχειρηματικός κόσμος θα νιώσει όλο και περισσότερο την έλξη της πολιτικής, ειδικά στο χώρο της τεχνολογίας.

Continue Reading

Latest

INSIGHTS2 hours ago

Bitcoin: Θα μπορούσε να γίνει το μέλλον των Μικρών Επιχειρήσεων;

Πρόσφατα η Ευρωπαϊκή Ένωση έθεσε σε εφαρμογή νέους κανονισμούς σχετικά με τα κρυπτονομίσματα και πολλοί αναλυτές πιστεύουν ότι αυτό θα...

TECH21 hours ago

Aλλαγές στα Social Media για μεγαλύτερη προστασία των καταναλωτών

Οι εταιρείες κοινωνικής δικτύωσης (SocialMedia)πρέπει να πάρουν και άλλα μέτρα για να ανταποκριθούν στα αιτήματα που τους υπέβαλαν τον Μάρτιο...

ONE PLANET21 hours ago

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δείχνει το δρόμο για τη βιώσιμη αστική ανάπτυξη

H Ευρωπαϊκή Επιτροπή προέβη στο Παγκόσμιο Αστικό Φόρουμ στη Μαλαισία, σε απολογισμό των όσων επιτεύχθηκαν στο πλαίσιο των τριών δεσμεύσεων...

BUSINESS TODAY1 day ago

Η Schneider Electric ξεκινά συνεργασία με την Πρωτοβουλία ‘Βιώσιμη Ενέργεια για Όλους’

Με την Πρωτοβουλία ‘Βιώσιμη Ενέργεια για Όλους’ (SEforALL) η Schneider Electric υιοθετεί τον 7ο στόχο για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη που...

ONE PLANET2 days ago

Νέα στρατηγική για τις ανάγκες της αστικοποίησης του 21ου αιώνα

Οι αστικές περιοχές σε όλο τον κόσμο συνεχίζουν να αναπτύσσονται και οι πόλεις δίνουν όλο και περισσότερο βάρος στην προστασία...

INSIGHTS2 days ago

Οι 500 πιο αναπτυσσόμενες γαλλικές επιχειρήσεις

Την κατάταξη των 500 ταχύτερα αναπτυσσόμενων γαλλικών επιχειρήσεων δημοσίευσε η έγκριτη οικονομική εφημερίδα LesEchos, την οποία κατάρτησε σε συνεργασία με...

ARTS & LIVING2 days ago

Shaolin: The Legend

Πετάνε στον αέρα, εντυπωσιάζουν με τα σπαθιά τους, σπάνε πέτρες στο σώμα ή το κεφάλι τους, ακουμπάνε τα σώματά τους...

NEWSDESK2 days ago

Χειμερινό Σχολείο «Ατζέντα 2030: Προς μια Βιωσιμότητα για Όλους»

To Ευρωπαϊκό Κέντρο Περιβαλλοντικής Έρευνας και Κατάρτισης (ΕΚεΠΕΚ), το Ευρωπαϊκό Κέντρο Έρευνας και Κατάρτισης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και Ανθρωπιστικής Δράσης...

Presscode Newsletter

Facebook

Trending

Copyright © 2018 PRESSCODE