Connect with us

ΑΜΕΡΙΚΗ

Η Βραζιλία και μεταρρύθμιση του Συμβουλίου Ασφαλείας

Published

on

Η Βραζιλία προσπαθεί να καθίσει στο τραπέζι των ισχυρών, το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Αυτό όμως απαιτεί μια νέα γεωπολιτική δυναμική, καθώς αυτός ο Οργανισμός για την ειρήνη και τη διεθνή ασφάλεια, έχει παραμείνει στην παγκόσμια τάξη του τέλους του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ενώ πολλές χώρες, διανοητές και αξιωματούχοι του ΟΗΕ συμφωνούν με τη μεταρρύθμιση, η διαφωνία βρίσκεται σε διάφορα ερωτήματα, όπως ο αριθμός των μελών, οι γεωγραφικοί περιορισμοί, το δικαίωμα του βέτο καθώς και διοικητικά και οικονομικά ζητήματα.

Η Βραζιλία ενδιαφέρεται να γίνει μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας, από την εποχή της Κοινωνίας των Εθνών και προτείνει το 1921, να είναι η περιφερειακή εκπρόσωπος, ωστόσο δεν καταφέρνει να το πετύχει. Γίνεται, συνεπώς, ένα μη μόνιμο μέλος, και όταν αντιλαμβάνεται πως δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει αποδεκτό μόνιμο μέλος, αποχωρεί το 1928.

Μετά την αντικατάσταση της Κοινωνίας των Εθνών από τα Ηνωμένα Έθνη, η Βραζιλία ζήτησε και πάλι να είναι μέλος του σώματος, όμως και πάλι ήταν ανεπιτυχής καθώς τα αμερικανικά συμφέροντα θα εκπροσωπούνταν από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η μόνη μεταρρύθμιση έγινε το 1965 αυξάνοντας το αριθμό των μη μόνιμων μελών από 6 σε 10 ενώ τα μόνιμα μέλη παρέμειναν 5 (Ηνωμένες Πολιτείες, Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία και Κίνα).

Ο λόγος για αυτή τη μεταρρύθμιση έγκειται κυρίως στο γεγονός ότι τα Ηνωμένα Έθνη αύξησαν το συνολικό αριθμό των χωρών μελών, ωστόσο, τα πιο ισχυρά έθνη -τα 5 μόνιμα μέλη παρέμειναν ίδια.

Μέχρι το 2010 η Βραζιλιάνικη εξωτερική πολιτική, σε σχέση με τις μεταρρυθμίσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, παρέμεινε σταθερή και οι ενέργειες προς αυτή την κατεύθυνση σημείωναν σταδιακά πρόοδο. Η G-4 (Βραζιλία, Ινδία, Ιαπωνία και Γερμανία), ενίσχυσε την αντιπροσώπευση και τη σύγκλιση για να αλλάξει το status quo του Συμβουλίου Ασφαλείας. Επιπλέον, η συμμετοχή της Βραζιλίας στις ειρηνευτικές αποστολές αποδείχθηκε πολύ αποδοτική και αποτελεσματική, ειδικά στο ρόλο που διαδραμάτισε στην Αϊτή, μέσω της MINUSTAH.

Το δικαίωμα της παρέμβασης, που αναφέρεται στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, θα πρέπει να χρησιμοποιείται σε σχέση με τις αρχές και με προκαθορισμένες παραμέτρους, για παράδειγμα, τον περιορισμό της χρήσης βίας, χρησιμοποιώντας τη μόνο όταν είναι απαραίτητο, αλλά και υπό την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας. Η Βραζιλία αποδείχθηκε ότι προτιμά την «Οικοδόμηση της Ειρήνης” αντί της «Επιβολής της Ειρήνης».

Αυτή η φιλειρηνική και ανθρωπιστική αφήγηση της Βραζιλίας ενίσχυσε, εν μέρει, το αίτημά της για μια μόνιμη έδρα στο Συμβούλιο Ασφαλείας.

Τελευταία, το αίτημα της Βραζιλίας για τη μεταρρύθμιση του Συμβουλίου Ασφαλείας, έχει παγώσει. Παρά το γεγονός ότι η Πρόεδρος Ντίλμα Ρούσεφ έχει υποστηρίξει τη μεταρρύθμιση και το δήλωσε και κατά την ομιλία της στην 69η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, φαίνεται πως δεν υπάρχει πλέον ο ενθουσιασμός, όπως και η συγκεκριμένη κατεύθυνση που υπήρχε. Στα πρόσφατα σημαντικά παγκόσμια ζητήματα (Ουκρανία και Συρία), η Βραζιλία δεν είχε σαφή τοποθέτηση.

Όσον αφορά τις ειρηνευτικές αποστολές, που η Βραζιλία παραδοσιακά συνεισέφερε, η πρόκληση τώρα είναι η χαμηλή οικονομική υποστήριξη προς το Τμήμα Ειρηνευτικών Επιχειρήσεων (DPKO). Σε ένα πρόσφατο άρθρο του, ο εκπρόσωπος του Τμήματος, Herve Ladsous, σημείωσε πως η χαμηλού βαθμού συνεργασία των χωρών μελών συρρικνώνεται, γεγονός που τον οδηγεί να ενεργεί με «ευελιξία και δημιουργικότητα». Από τις δωρεές των μελών προς το Σώμα, η Βραζιλία έχει τη χαμηλότερη συνεισφορά σε σύγκριση με άλλες αναδυόμενες χώρες και οι οποίες δεν έχουν προτεραιότητα τη μεταρρύθμιση του Συμβουλίου.

Ως εκ τούτου, η Βραζιλία θα πρέπει να εξακολουθήσει να επιμένει για τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις αλλά πριν από αυτό, ο λόγος της πρέπει να είναι συνεπής με τους στόχους της χώρας. Εάν η χώρα θέλει να είναι μέρος ενός αναθεωρημένου πολιτικού condo, θα πρέπει εκ των προτέρων να συντονίσει τις στρατηγικές της για να διατηρηθεί η ομοιογένεια του στόχου της.

Επιπλέον, πέρα από τις ήδη αναφερθείσες επισημάνσεις, η Βραζιλία θα πρέπει να ξεπεράσει τα προβλήματα που σχετίζονται με τις ένοπλες δυνάμεις της, την απόδοσή της στις Ειρηνευτικές Αποστολές, την οικονομική της συνεισφορά προς τον προϋπολογισμό του ΟΗΕ, και την έλλειψη υποστήριξης από τις χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Με αυτό τον τρόπο, η πρόταση για μια νέα διαμόρφωση της παγκόσμιας εξουσίας θα πρέπει να είναι μέρος ενός μακροπρόθεσμου στόχου. Η μετατροπή ενός μονοπολικού κόσμου σε πολυπολικό είναι απαραίτητη, έτσι ώστε τα σημαντικά ζητήματα να μπορούν να συζητηθούν σε παγκόσμια κλίμακα, να αξιολογηθούν και να αναλυθούν από τις μεγάλες δυνάμεις, τις αναπτυσσόμενες αλλά και τις φτωχές χώρες. Η απαίτηση για αλλαγή, ιδιαίτερα στο πιο σημαντικό όργανο του ΟΗΕ, θα είναι πάντα κάτι για το οποίο αξίζει να αγωνιστούμε.

ΑΜΕΡΙΚΗ

Ευαίσθητες ισορροπίες για ΗΠΑ – Ρωσία και στη Ντόναλντ Τραμπ εποχή

ΓΙΩΡΓΟΣ Ξ. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΣ

Published

on

H νίκη του Ντόναλτ Τραμπ εναντίον της Χίλαρι Κλίντον στις αμερικάνικες προεδρικές εκλογές αποτελεί μια σαφή αμφισβήτηση του ελιτίστικου κατεστημένου και στροφή προς τις συντηρητικές αξίες. Ο νεοεκλεγέντας πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ θα ορκιστεί στις 20 Ιανουαρίου 2017 και θα αναλάβει να καθοδηγήσει την υπερδύναμη για τα επόμενα τέσσερα χρόνια.

Ωστόσο η άσκηση της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής που καθορίζει τη διεθνή ισορροπία δυνάμεων δεν είναι απλό πράγμα από τη στιγμή που διαδραματίζει σημαντικότατο ρόλο το κατεστημένο του State Department. Ο νέος αμερικανός πρόεδρος έχει δηλώσει τι θέλει να κάνει στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής αλλά το θέμα είναι αν μπορεί να το κάνει.

Ο Τραμπ επιθυμεί την επαναπροσέγγιση με τη Ρωσία και το τέλος της αμερικανό – ρωσικής αντιπαράθεσης που επαναφέρει σε κάποιες περιπτώσεις και ψυχροπολεμικές μνήμες. Έχει δηλώσει ότι Ρωσία και ΗΠΑ θα πρέπει να συνεργαστούν για να ηττηθεί η τρομοκρατία και να αποκατασταθεί η παγκόσμια ειρήνη και ότι «άς αφήσουμε τη Ρωσία να διευθετήσει τη Μέση Ανατολή». Παράλληλα έχει επικρίνει το ΝΑΤΟ και έχει απειλήσει να αποσύρει τις ΗΠΑ από τη συμμαχία που ιδρύθηκε το 1949 για να αποτρέψει τη σοβιετική επιρροή.

Ωστόσο η παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων που υπαγορεύεται από τα στυγνά εθνικά συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων για δημιουργία σφαιρών επιρροής με στόχο τον έλεγχο της διαχείρισης διεθνών θεμάτων αποτρέπει τάσεις για μια αμερικάνικη πολιτική απομονωτισμού.

Η ευρωπαϊκή ασφάλεια μετά την αντίδραση της Μόσχας στην ουκρανική κρίση εμφανίζεται τρωτή. Η Ρωσία απέδειξε ότι έχει την ικανότητα να επηρεάζει τη δομή της ευρωπαϊκής ασφάλειας, να διεξαγάγει «proxy war», να ελέγχει τις ρωσόφωνες μειονότητες (Βαλτική) και να κάνει στρατιωτική επίδειξη δύναμης στα ευρωπαϊκό-νατοϊκά σύνορα. Η απερχόμενη κυβέρνηση του προέδρου Μπάρακ Ομπάμα στέλνει στην Ευρώπη το 2017 ως απάντηση στη ρωσική επιθετικότητα δύο νέες ταξιαρχίες με στόχο να κατευνάσει τις ανησυχίες των ευρωπαϊκών κρατών που συνορεύουν με τη Ρωσία. Ο γενικός γραμματέας της Ατλαντικής Συμμαχίας Γενς Στόλτενμπεργκ έστειλε ήδη το μήνυμα του προς τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο τονίζοντας ότι η αμερικανική ηγεσία στο NATO παραμένει αμείωτα σημαντική. Μια αποχώρηση των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ θεωρείται δύσκολη καθώς θα υπάρξουν ισχυρές αντιστάσεις από κράτη -μέλη της ανατολικής Ευρώπης και της Βαλτικής που τρέφουν αντιρωσικά αισθήματα και δεν έχουν τη στρατιωτική υποδομή να αντιμετωπίσουν μια ενδεχόμενη ρωσική επίθεση.

Η συνεργασία ΗΠΑ και Ρωσία στην αντιμετώπιση της ισλαμικής τρομοκρατίας και της δραστηριότητας του ISIS στη Μέση Ανατολή είναι εφικτή και μπορεί να γίνει ακόμα πιο αποτελεσματική αν υπάρξει και σύγκλιση απόψεων για τη μεταπολεμική Συρία. Η εμπλοκή της Ρωσίας στο συριακό εμφύλιο υπέρ του καθεστώτος Μπασάρ Άσαντ άλλαξε τη ροή του αποδυναμώνοντας τους μαχητές του Ισλαμικού Κράτους σε Ιράκ και Συρία (ISIS) και την ανέδειξε σε διαμορφωτή της περιφερειακής ισορροπίας δυνάμεων.

Η καταπολέμηση του ISIS θεωρείται μια ad hoc συνεργασία που εξυπηρετεί και τις δύο πλευρές. Όμως τα εθνικά συμφέροντα και οι διαφορετικές συμμαχίες πάντα θα υφίστανται. Ο Τραμπ σε ομιλία του στο φιλο-ισραηλινο AIPAC δήλωσε ότι δεν εγκρίνει την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν. Μεταγενέστερα δήλωσε ότι θα προσπαθήσει να την επαναδιαπραγματευτεί και ότι θα αυξήσει τις αμερικάνικες κυρώσεις εναντίον της Τεχεράνης. Η Ρωσία από την πλευρά της είναι σύμμαχος του Ιράν και το έχει στηρίξει με τη στάση της ως μόνιμο κράτος – μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν για να συμφωνήσει σε μια νέα ειρηνική εποχή αμερικανο-ρωσικών σχέσεων θα ζητήσει κάποια ανταλλάγματα, όπως να αρθούν οι κυρώσεις προς τη χώρα του, να αναγνωριστεί η προσάρτηση της Κριμαίας και να γίνουν αποδεκτά τα ρωσικά συμφέροντα σε Συρία και Ουκρανία. Παράλληλα ο Πούτιν θέλει να σταματήσει την περαιτέρω διεύρυνσή του NATO προς την ανατολική Ευρώπη και την επέκταση της αμερικάνικης αντιπυραυλικής ασπίδας. Ένας ενδεχόμενος απομονωτισμός των ΗΠΑ θα δώσει στη Ρωσία την ευκαιρία να κινηθεί μέσα σε πολύ μεγάλη στρατηγική σφαίρα, θα περιορίσει την αμερικάνικη επιρροή σε Ευρώπη και Μέση Ανατολή και θα υπονομεύσει το status της υπερδύναμης.

Οι αμερικανό-ρωσικές σχέσεις είναι ιδιαίτερα ευαίσθητες και το ενδεχόμενο να προκληθεί μια κρίση πριν την ανάληψη της προεδρίας από τον Ντόναλντ Τραμπ θα δημιουργήσει τετελεσμένα γεγονότα.

Continue Reading

ΑΜΕΡΙΚΗ

Η ανατροπή της «δικτατορίας του δολαρίου»

Published

on

Η «δικτατορία του δολαρίου» που έχει επιβληθεί στην παγκόσμια αγορά πετρελαίου από τις Ηνωμένες Πολιτείες, θα ανατραπεί, δηλώνει συχνά ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν και διαβεβαιώνει πως το νόμισμα της χώρας του δεν θα γίνει ακόμα ένα θύμα αυτής της δικτατορίας.

Προκειμένου να καταπολεμηθεί αυτή η «δικτατορία» έχουν γίνει προσπάθειες για την ενίσχυση των σχέσεων με την Κίνα, προκειμένου να αποκτήσουν πιο κυρίαρχη θέση στην παγκόσμια αγορά τόσο το ρούβλι όσο και το γουάν, επιδιώκοντας την αποδυνάμωση του δολαρίου. Ωστόσο, ο πρόεδρος Πούτιν κάνει λάθος, δεδομένου ότι συνδέει ένα ισχυρό νόμισμα με την εθνική ισχύ και θεωρεί ότι η υποτίμηση της αξίας του ρουβλίου είναι μια επίθεση έναντι της Ρωσίας. Αυτές οι δηλώσεις χρησιμοποιούνται απλά για προβολή ισχύος και φαίνεται πως αγνοούν την οικονομική πραγματικότητα που αντιμετωπίζει το Κρεμλίνο. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν θα πρέπει να προχωρήσει σε συγκεκριμένες δράσεις που θα δημιουργήσουν θετική οικονομική δυναμική, για να μπορέσει να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ρωσική οικονομία από τις κυρώσεις και τις χαμηλές τιμές του πετρελαίου.

Ενώ η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Ρωσίας και έχει γίνει ο μεγαλύτερος καταναλωτής ορυκτών καυσίμων στον κόσμο –τομέας ζωτικής σημασίας για την ρωσική οικονομία, η κινεζική οικονομική κρίση του περασμένου Αυγούστου αποδυνάμωσε το γουάν και κατά συνέπεια αύξησε την πίεση στη ρωσική οικονομία. Η κινεζική οικονομική κατάρρευση και η υποτίμηση του γουάν είχε παγκόσμιες επιπτώσεις: από τη Wall Street μέχρι τη Βενεζουέλα και τη Σαουδική Αραβία. Στη Wall Street η πτώση στη χρηματιστηριακή αγορά δημιούργησε πανικό στους επενδυτές ενώ στη Σαουδική Αραβία και τη Βενεζουέλα, χώρες που έχουν βασιστεί στη συνεχή ενεργειακή δίψα της Κίνας, το σοκ ήταν μεγαλύτερο. Η Ρωσία, ωστόσο, η οποία εξάγει περίπου το 14% της ετήσιας παραγωγής πετρελαίου στην Κίνα, έχει πολλά περισσότερα να χάσει από την κινεζική οικονομική ύφεση, επειδή το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο βρίσκονται στην καρδιά της Ρωσικής οικονομίας, αντιπροσωπεύοντας πάνω από το 75% των εσόδων από τις εξαγωγές και πάνω από το 50% των δημοσιονομικών πόρων. Το ρωσικό ρούβλι, το οποίο συνδέεται άμεσα με την αγορά πετρελαίου, μειώνεται σταθερά τους τελευταίους 12 μήνες. Η τιμή του πετρελαίου έπεσε μέσα σε ένα χρόνο από τα 104$ στα 50$ ανά βαρέλι, ενώ την ίδια στιγμή το ρούβλι, το οποίο βρισκόταν τον Σεπτέμβριο του 2014 στα 36 ρούβλια ανά δολάριο, σήμερα βρίσκεται στα 68:1 σημειώνοντας τη μεγαλύτερη υποτίμηση από την παγκόσμια οικονομική ύφεση του 1997.

Εκτός από την υποτίμηση του νομίσματος, υπολογίζεται πως για κάθε ένα δολάριο που μειώνεται η τιμή του πετρελαίου, η Ρωσία χάνει κατ ‘εκτίμηση 2 δισ. δολάρια σε έσοδα. Όταν αυτό συνδυαστεί με άλλες δυσάρεστες παραμέτρους, όπως οι δυτικές κυρώσεις και οι υψηλές δαπάνες, είναι προφανές πως η Ρωσία εστιάζει σε λάθος σημείο όταν αναφέρεται στην «δικτατορία του δολαρίου», καθώς η πρόσδεση στο γουάν παρασύρει περαιτέρω το ρούβλι. Αυτή η στρατηγική είναι καταδικασμένη να αποτύχει.

Μια άλλη παράμετρος που η Ρωσία κάπως αγνοεί –ή κάνει υπερβολικά θετικές εκτιμήσεις- είναι η αύξηση της γεωπολιτικής σημασίας του Ιράν μετά τη συμφωνία για τα πυρηνικά και την άρση των κυρώσεων. Η Ρωσία θα μπορούσε να αντιμετωπίσει μια νέα αναζωογονημένη πετρελαιοπαραγωγό χώρα και ισχυρό περιφερειακό ανταγωνιστή που θα μπορούσε να αναδιαμορφώσει την ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή της Κασπίας Θάλασσας. Το Ιράν ίσως να μην αποδειχθεί τόσο πρόθυμος σύμμαχος, όσο η Ρωσία εκτιμά πως θα είναι.

Ένα οικονομικά και πολιτικά ανεξάρτητο Ιράν, με αυξημένη περιφερειακή επιρροή, θα επιτρέψει τον εκσυγχρονισμό των άλλων χωρών της Κασπίας, καθώς και τη διαφοροποίηση των οικονομιών τους. Αυτό θα σήμαινε ότι το Τουρκμενιστάν και το Αζερμπαϊτζάν μπορεί τελικά να είναι σε θέση να απελευθερωθούν από τη ρωσική επιρροή. Ομοίως το Καζακστάν, μια χώρα που η οικονομία της βασίζεται στην ίδια αγορά βασικών προϊόντων όπως η Ρωσία, μπορεί τελικά να είναι σε θέση να μειώσει τις επιπτώσεις από την πτώση του ρωσικού νομίσματος στην οικονομία της.

Λίγοι αναλυτές εξετάζουν σοβαρά αυτές τις πιθανότητες, τόσο στη Δύση όσο και στο εσωτερικό της Ρωσίας και αυτό είναι λάθος. Η Ρωσία θεωρεί ότι η νέα πυρηνική συμφωνία θα βαθύνει τους δεσμούς και τη συνεργασία με το Ιράν, οδηγώντας τις δυο χώρες στην οικονομική ευημερία. Όμως η ιστορία μας δείχνει πως ένα ισχυρό Ιράν μπορεί να μην χρειάζεται τη Ρωσία, όσο το χρειάζεται εκείνη. Μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να σηματοδοτήσει μια δραματική αλλαγή στη ρωσο-ιρανικές σχέσεις. Όσο η Μόσχα θεωρεί πως αυτό θα ήταν γεωστρατηγικά αδύνατο και η μόνη της ανησυχία είναι η μάχη ενάντια στη «δικτατορία του δολαρίου», απλά αυξάνει τους κινδύνους για τον εαυτό της.

Γνωρίζουμε ήδη ότι ένα υποτιμημένο γουάν ενισχύει περαιτέρω την πτωτική τάση των τιμών του πετρελαίου πιέζοντας περισσότερο την ρωσική οικονομία. Ιστορικά, όταν το Κρεμλίνο αισθάνεται να απειλείται, συνήθως ψάχνει εξιλαστήρια θύματα αντί να αντιμετωπίσει τα προβλήματά του. Η σημερινή απότομη επιβράδυνση της κινεζικής οικονομικής έχει ήδη επηρεάσει πολλούς τομείς της ρωσικής οικονομίας συμπεριλαμβανομένης της ενέργειας, της μεταλλουργίας, της ξυλείας και της γεωργίας. Η μελλοντική συμμαχία με το Ιράν δεν αποτελεί εγγύηση. Οι δυτικές κυρώσεις εξακολουθούν να ισχύουν. Τα άλλα κράτη της Κασπίας μπορεί να το δουν ως μια ευκαιρία για να χαλαρώσουν τους οικονομικούς δεσμούς τους με τη Ρωσία. Υπάρχουν ήδη πολλά «πραγματικά» προβλήματα για ασχοληθεί το Κρεμλίνο από το να σπαταλά πολύτιμο χρόνο με οικονομικές φαντασιώσεις όπως η ανατροπή της «δικτατορίας του δολαρίου». Αυτό φαίνεται να είναι το μικρότερο από τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζει.

Continue Reading

ΑΜΕΡΙΚΗ

Η επερχόμενη αναπόφευκτη αμερικανορωσική συμμαχία

Published

on

Η Ρωσία υπό την ηγεσία του Βλαντιμίρ Πούτιν έχει ανακτήσει το διεθνές κύρος της. Οι υψηλές τιμές στο πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, σε συνδυασμό με την αυταρχική άσκηση πολιτικής, επέτρεψε στη Ρωσία να εξασφαλίσει μια ισχυρότερη θέση στην παγκόσμια σκηνή, ενισχύοντας τη δημοτικότητα του Πούτιν στο εσωτερικό.

Παρά το περίφημο “reset” στις αμερικανορωσικές σχέσεις στις αρχές της προεδρίας Ομπάμα, οι δυο χώρες βρίσκονται και πάλι σε αντίθετες πλευρές, λόγω αντικρουόμενων συμφερόντων στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Ευρώπη. Παρά τις αντιθέσεις, οι ΗΠΑ και η Ρωσία θα σχηματίσουν μια συμμαχία τις επόμενες δεκαετίες και αυτό οφείλεται σε δύο παράγοντες: την περιφερειακή δυναμική στη Σιβηρία, καθώς και στην άνοδο της κινεζικής περιφερειακής ηγεμονίας.

Η κινεζική εισβολή

Η Ρωσία είναι η μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο. Γεωγραφικά, τα Ουράλια μοιράζουν το ένα τέταρτο της Ρωσίας στην Ευρώπη και τα τρία τέταρτα στην Ασία. Η Ευρωπαϊκή Ρωσία είναι γνωστή για τη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη, ενώ η ασιατική Ρωσία είναι γνωστή για την παγωμένη Σιβηρία. Λόγω του κλίματος η περιοχή της Σιβηρίας είναι αραιοκατοικημένη. Ωστόσο, αυτό που υπάρχει στο υπέδαφος δίνει την πραγματική δύναμη στη Ρωσία: χρυσός, διαμάντια, μεταλλεύματα, φυσικό αέριο και πετρέλαιο.

Τα σύνορα των 3.οοο μιλίων μεταξύ της Κίνας και της Ρωσίας είναι αποδεκτά και από τις δύο πλευρές, ωστόσο υπάρχουν ορισμένοι εντός της κινεζικής κυβέρνησης που δεν τα αναγνωρίζουν. Πιστεύουν ότι είναι το αποτέλεσμα του αιώνα της ταπείνωσης, όπου μια μεγάλη ευρωπαϊκή δύναμη ανάγκασε την Κίνα να παραχωρήσει το έδαφός της λόγω της αδυναμίας της την συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Τα Σινορωσικά σύνορα οριοθετήθηκαν με τη Συνθήκη του Πεκίνου το 1860, όπου ουσιαστικά η ισχυρή Ρωσία εμφάνισε μια γραμμή στον χάρτη και υποχρέωσε την ασθενέστερη Κίνα να την αναγνωρίσει. Ο φόβος μιας κινεζικής «εισβολής» στη Σιβηρία, υπάρχει πάντα στο μυαλό των Ρώσων.

Στην παραμεθόρια περιοχή της Σιβηρίας ζουν περίπου 6 εκατομμύρια Ρώσοι από τη μια πλευρά και περίπου 90 εκατομμύρια κινέζοι από την άλλη. Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, υπήρξε μια μεγάλη πολιτιστική και οικονομική όσμωση από την κινεζική πλευρά στην Σιβηρία. Οι Κινέζοι έχουν κατακλύσει την περιοχή με επενδύσεις, εργαζόμενους, ακόμα και γάμους μεταξύ των δυο λαών. Είναι φυσικό να αισθάνονται πιο κοντά το Πεκίνο από ότι τη Μόσχα- κυριολεκτικά και μεταφορικά. Πρόσφατα, η Κίνα αποφάσισε να μισθώσει ένα μεγάλο μέρος της Σιβηρίας από τη Ρωσία με σκοπό την γεωργική ανάπτυξη. Η μίσθωση θα έχει διάρκεια για 49 χρόνια, ενώ σε αντάλλαγμα, πέρα από την ετήσια αποζημίωση, υπάρχει η υποχρέωση των περιφερειακών επενδύσεων. Πολλοί στη Ρωσία επικρίνουν τη συμφωνία, τονίζοντας τις ομοιότητές της με την παραχώρηση της Αλάσκας στις Ηνωμένες Πολιτείες πριν 150 χρόνια. Παρά το γεγονός πως δεν υπάρχει πώληση αλλά εκμίσθωση, πολλοί Ρώσοι πιστεύουν ότι αυτό είναι ένα από τα τελευταία βήματα πριν από την πλήρη διαδικασία ανάκτησης από τους Κινέζους.

Στο υπέδαφος βρίσκεται ότι αναζητά απεγνωσμένα η Κίνα: πηγές ενέργειας και πρώτες ύλες. Με την κινεζική πλευρά των συνόρων τόσο πυκνοκατοικημένη και τη ρωσική πλευρά αραιοκατοικημένη, μια κινεζική «εισβολή» μοιάζει σχεδόν αναπόφευκτη. Κατά ένα ειρωνικό τρόπο, η Κίνα θα μπορούσε να δικαιολογήσει την ενέργειά της, χρησιμοποιώντας το Δόγμα Πούτιν, δηλαδή να υποστηρίξει τους εθνοτικούς Κινέζους όπου κι αν βρίσκονται, με μια τακτική που θα μοιάζει με τη Ρωσική στάση στην Αμπχαζία και τη Νότια Οσετία ή στην Κριμαία.

Μια ρωσοαμερικανική επαναπροσέγγιση

Ακόμη και αν το σενάριο φαίνεται τραβηγμένο, στο σημερινό γεωπολιτικό τοπίο τίποτα δεν είναι αδύνατο, όπως έχει δείξει η ιστορία. Σήμερα, ο Πούτιν, σε μια προσπάθεια να ανταγωνιστεί τις ΗΠΑ και τη Δύση βρήκε την Κίνα ως σύμμαχο. Η Σινορωσική συμμαχία είναι ισχυρότερη από ποτέ, ωστόσο στην πολιτική ο χρόνος και οι συγκυρίες μπορούν να αλλάξουν τα πάντα.

Καθώς η Κίνα δυναμώνει, οικονομικά και στρατιωτικά και φτάνει στο καθεστώς της περιφερειακής ηγεμονίας, η Ρωσία θα έχει δύο τρομακτικές ανησυχίες: έναν ισχυρότερο γείτονα, καθώς και έναν πολυπληθέστερο που θα μπορεί να κατακλύσει μια ζωτικής σημασίας περιοχή της. Προκειμένου να αποφευχθεί μια τέτοια καταστροφή, οι Ρώσοι θα πρέπει να συμμαχήσουν με τις ΗΠΑ με παρόμοιο τρόπο, όπως είχε γίνει η προσέγγιση του Μάο με τον Νίξον. Αυτή η ενδεχόμενη επαναπροσέγγιση δεν είναι κάτι εξωφρενικά απίστευτο. Παρά τις –επί του παρόντος- ανταγωνιστικές τους θέσεις, Ρώσοι και οι Αμερικανοί ενδεχομένως θα γίνουν σύμμαχοι κάποια στιγμή, για να αντιμετωπίσουν και να περιορίσουν μια αναπτυσσόμενη Κίνα.

Continue Reading

Latest

NEW AGE DIPLOMACY1 week ago

Η εποχή της διπλωματίας των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας

Η ενέργεια διαμορφώνει τον τρόπο λειτουργίας των οικονομιών και των κοινωνιών μας και βρίσκεται σταθερά στην κορυφή της παγκόσμιας ατζέντας...

GREEN PLANET2 months ago

Πως συνδέονται τα ανθρώπινα δικαιώματα με την περιβαλλοντική ασφάλεια

Τα ανθρώπινα δικαιώματα συνδέονται άμεσα με την περιβαλλοντική ασφάλεια. Σύμφωνα με τους εμπειρογνώμονες, οι φυσικοί πόροι και η δίκαιη διανομή...

ΕΥΡΩΠΗ4 months ago

Βία στα χρόνια της εικόνας και των fake news

Στην εποχή των fake news, τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται

NEW AGE DIPLOMACY6 months ago

Βιο-διπλωματία: Η εθνική και πολιτισμική ταυτότητα αναπόσπαστες διαστάσεις της παγκοσμιοποίησης

Η επικοινωνία σε όλο τον κόσμο γίνεται ολοένα ταχύτερη και πιο αξιόπιστη, παρέχοντας μία διαφορετική προοπτική του χρόνου και του...

NEW AGE DIPLOMACY8 months ago

UNESCO: Η παγκόσμια συνείδηση χρειάζεται άμεσα rebranding

Διπλωμάτης, διανοούμενος, πολίτης του κόσμου. Μετά την ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του από το Κατάρ τον Μάρτιο του 2016, πολλές χώρες...

Trending

Copyright © 2018 PRESSCODE