close
Επιστρέφοντας στην εποχή του διπολισμού και της εξισορρόπησης, είναι λογικό να κάνει την εμφάνισή της και η ψυχροπολεμική αφήγηση των γεγονότων, μετατρέποντας την ήττα σε νίκη, διασώζοντας τα προσχήματα. Το ειρηνευτικό σχέδιο για τη Συρία δεν επετεύχθη λόγω της αμερικανικής απειλής για στοχευμένες πυραυλικές επιθέσεις. Η Ρωσική θέση δεν μετακινήθηκε στο ελάχιστο –αντίθετα, απέτρεψε τη στρατιωτική επέμβαση, κατέφερε να επιβάλλει τους δικούς της όρους και ο πρόεδρος Πούτιν εμφανίστηκε ως ειρηνοποιός και εγγυητής του διεθνούς δικαίου.

Η Ουάσιγκτον μπροστά στο διαφαινόμενο αδιέξοδο και την προοπτική να προχωρήσει σε μια στρατιωτική επέμβαση χωρίς συμμάχους με αντίθετο το Κογκρέσο και την αμερικανική κοινή γνώμη, αξιοποίησε το Ρωσικό σχέδιο για την καταστροφή του Συριακού χημικού οπλοστασίου για να απεμπλακεί. Η Ρωσία επανέκαμψε εντυπωσιακά, καταλαμβάνοντας και πάλι τη θέση που έμενε κενή από την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης, στέλνοντας μηνύματα προς όλες τις κατευθύνσεις.

Όλοι γνωρίζουν πως υπεύθυνοι για την επίθεση με τα χημικά όπλα ήταν οι αντάρτες. Σύμφωνα με απόρρητες εκθέσεις των Ισραηλινών υπηρεσιών πληροφοριών, από τα δέκα σημεία αποθήκευσης του Συριακού χημικού οπλοστασίου, οι εξτρεμιστές ελέγχουν το ένα, ίσως και δύο. Οι κυβερνητικές δυνάμεις του Άσαντ πλησίαζαν σε μια ολοκληρωτική νίκη και δεν είχαν κανένα λόγο να τα χρησιμοποιήσουν και να προκαλέσουν με αυτό τον τρόπο μια εξωτερική επέμβαση. Οι εκθέσεις των επιθεωρητών των Ηνωμένων Εθνών, θα μας δείξουν αν έγινε χρήση αυτών των χημικών, όμως δεν μπορούν να εξακριβώσουν ποια πλευρά είναι υπεύθυνη. Ο Μπαράκ Ομπάμα, υπερασπιζόμενος μια «κόκκινη γραμμή» που αναγκάστηκε να βάλει, θα προχωρούσε σε μια στρατιωτική επίθεση –τιμωρία, χωρίς να γνωρίζει τον πραγματικό υπεύθυνο, χωρίς συμμάχους, χωρίς έγκριση από το Συμβούλιο Ασφαλείας και το Κογκρέσο, αβέβαιος για τα αντίποινα ή την πιθανότητα πρόκλησης μιας γενικευμένης σύγκρουσης. Μιας επίθεσης που σύμφωνα με τα λεγόμενά του, δεν θα αποσκοπούσε στην αλλαγή καθεστώτος ή τον τερματισμό του αιματηρού εμφυλίου, αλλά στην τιμωρία για τη χρήση των χημικών όπλων. Διακινδυνεύοντας ακόμα και την επικράτηση των εξτρεμιστών της Αλ Κάιντα, μετατρέποντας την μετεμφυλιακή Συρία σε αποτυχημένο κράτος, καταφύγιο τρομοκρατών, η επίθεση ήταν αντίθετη ακόμα και στην κοινή λογική.

Όμως το ζήτημα του χημικού οπλοστασίου είναι δευτερεύων και δεν τέθηκε ποτέ σοβαρά στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Αντίθετα, αυτό που προέχει είναι η λήξη της εμφύλιας σύγκρουσης και ένα πραγματικό ειρηνευτικό σχέδιο με την ισότιμη συμμετοχή όλων των εμπλεκομένων, για την ομαλή μετάβαση σε μια μετά Άσαντ εποχή. Σε αυτή την κατεύθυνση κινείται και πάλι μόνο η Ρωσική διπλωματία, προωθώντας τις συνομιλίες της Γενεύης με τη Συριακή αντιπολίτευση να αρνείται να συμμετάσχει, θέτοντας ως προαπαιτούμενο την αποχώρηση του Άσαντ, χωρίς να μπορεί να εγγυηθεί τίποτα για το χάος που θα ακολουθήσει.
Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες ευθυγραμμιστούν με την πρόταση Πούτιν και εγκαταλείψουν κάθε ιδέα στρατιωτικής επέμβασης, θα πρέπει να αρχίσουν να ασκούν πιέσεις σε Σαουδική Αραβία και Τουρκία για να σταματήσουν να χρηματοδοτούν και να εξοπλίζουν τους αντάρτες, ενισχύοντας την αδιαλλαξία τους. Επιπλέον, θα πρέπει να αρχίσουν να εξετάζουν τρόπους για τον αφοπλισμό και την εξουδετέρωση των ένοπλων ισλαμιστών της Αλ Κάιντα που δρουν και στρατολογούν νέους μαχητές στη Συρία, αν δεν θέλουν να τους βρουν σύντομα και πάλι μπροστά τους στην επόμενη χώρα, ή ακόμα χειρότερα ως δράστες των επόμενων τρομοκρατικών επιθέσεων σε χώρες της Δύσης.

Tags : ΔιπλωματίαΗνωμένες ΠολιτείεςΡωσίαΣυρια