Connect with us

OPINION

Ο Σελαχατίν Ντεμιρτάς αλλάζει τις πολιτικές ισορροπίες

ΓΙΩΡΓΟΣ Ξ. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΣ

Published

on

Το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών εμφάνισε μια διαφορετική Τουρκία περισσότερη ισορροπημένη και πιο ανοικτή στην πολυπολιτισμικότητα που αμφισβήτησε τη μεγαλομανία και τον αυταρχισμό του προέδρου Ταγίπ Ερντογάν.

Μεγάλος κερδισμένος των εκλογών θεωρείται ο Σελαχατίν Ντεμιρτάς, ο ηγέτης του φιλο- κουρδικού Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών (HDP) όπου κατάφερε να εισέλθει στη βουλή παρά το υψηλότατο όριο του 10%.

Ο Σελαχατίν Ντεμιρτάς απομάκρυνε από το HDP το προφίλ του αμιγώς κουρδικού κόμματος και κατάφερε να προσεγγίσει τούρκους πολίτες υιοθετώντας μια ρητορική που υπογράμμιζε τόσο τις πολιτισμικές ταυτότητες όσο και τα δικαιώματα των εργαζομένων. Η προσωπικότητα του Ντεμιρτάς, η παρουσία του και η ρητορική του προσέλκυσαν για πρώτη φορά ένα σημαντικό κομμάτι της τουρκικής κοινωνίας.

Το HDP προώθησε σύμφωνα με τον τουρκικό Τύπο μια πλατφόρμα για όλες τις κοινωνικές ομάδες της χώρας και εξελίσσεται σε βασικό διαμορφωτή του μετεκλογικού πολιτικού σκηνικού. Η χωρίς αποκλεισμούς φιλελεύθερη ατζέντα του έγινε ιδιαίτερη ελκυστική για πολλούς φιλελεύθερους Τούρκους. Το HDP εξέφρασε κατά την προεκλογική περίοδο την επιθυμία του να γίνει «ένας πανεθνικός συνήγορος» για τις λιγότερο εκπροσωπούμενες μάζες που έχουν απαυδήσει με τη σημερινή κυβέρνηση καθώς και τα κόμματα της αντιπολίτευσης

Το κυβερνών ισλαμικό Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) αν και ήρθε πρώτο με 40.81% των ψήφων (256 έδρες) δεν κατάφερε να κερδίσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, γεγονός που εμποδίζει τον Ερντογάν να μετατρέψει το πολίτευμα σε προεδρική δημοκρατία. Το κύριο αντιπολιτευτικό Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP) ήρθε δεύτερο με 24.96 %, το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (MHP) έλαβε 16.29% και το φιλο- κουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών (HDP) πήρε το 12.99% των ψήφων.

Η αποκωδικοποίηση των εκλογικών αποτελεσμάτων σύμφωνα με TheWashingtonInstituteμας οδηγεί στα ακόλουθα συμπεράσματα:

Οι φιλοδοξίες του Ερντογάν να μετατρέψει το πολίτευμα σε προεδρική δημοκρατία αποτράπηκαν από το εκλογικό σώμα. Τα αντιπολιτευτικά κόμματα είναι κατηγορικά αντίθετα στην αλλαγή του πολιτεύματος.

Καμία κυβέρνηση συνασπισμού ή κυβέρνηση μειοψηφίας στην Τουρκία δεν έχει τελειώσει ποτέ θητείας της. Η χώρα συνήθως βιώνει πολιτικές και οικονομικές κρίσεις όταν αυτές οι κυβερνήσεις αποτυγχάνουν, αποτέλεσμα μεταξύ τους διαφωνιών.

Ότι η Τουρκία είναι πολύ μεγάλη και ποικιλόμορφη για τον πρόεδρο Ερντογάν και το AKP, ή οποιοδήποτε άλλο πολιτικό ή κόμμα θέλει να την ελέγχει μόνο του.

Το φιλο-κουρδικό HDP με την είσοδό στην εθνοσυνέλευση δίνει την ευκαιρία στους Κούρδους εθνικιστές να αποβάλουν τη χρήση της βίας. Το HDP πέτυχε το στόχο από τη στήριξη των φιλελεύθερων τούρκων, που δείχνει ότι η δημοκρατία είναι η λύση στα κουρδικά παράπονα και ότι το μέλλον του κουρδικού κινήματος είναι συνυφασμένο με μια φιλελεύθερη και δημοκρατική Τουρκία.

H επόμενη μέρα των εκλογών δεν αφήνει και πολλά περιθώρια ελιγμών στο ισλαμικό Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) καθώς μπορεί να μείνει στην εξουσία μόνο ως σημαντικός εταίρος ενός κυβερνητικού συνασπισμού, αν πετύχει συμφωνία με ένα από τα τρία κόμματα της αντιπολίτευσης.

Ο Σελαχαντίν Ντεμιρτάς με το HDP είναι αυτός που εμπόδισε το σχέδιο του Ερντογάν και του ισλαμικού ΑΚΡ να κάνει αλλαγές στο Σύνταγμα για να εισαγάγει προεδρικό σύστημα. Η είσοδος του HDP μεταφράζεται σε μια μεγάλη ήττα για το ΑΚΡ στις κουρδικές νοτιοανατολικές επαρχίες αφού η πλειοψηφία των συντηρητικών Κούρδων πολιτών επέλεξε για πρώτη φορά να ψηφίσει το HDP και όχι ΑΚP.

Τα εκλογικά αποτελέσματα έφεραν τον Ερντογάν σε δύσκολη θέση καθώς σύμφωνα με άρθρο της τουρκικής εφημερίδας Zaman δεν θα πρέπει μόνο να εγκαταλείψει τα όνειρά του να γίνει ένας εκτελεστικός πρόεδρος αλλά υπάρχει και το ενδεχόμενο να αποτύχει να τερματίσει τη θητεία του στην προεδρία. Ο Ερντογάν έχει μέχρι στιγμής επιβιώσει από σημαντικά νομικά προβλήματα και από τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις με την άσκηση ωμής βίας και την χειραγώγηση των κρατικών θεσμών.

Συμπερασματικά το εκλογικό σώμα κατάφερε να αποτρέψει μια σοβαρή απειλή για τη δημοκρατία στην Τουρκία (ένα προεδρικό καθεστώς του Ερντογάν). Ταυτόχρονα ενθάρρυνε και μια μεγαλύτερη πολυπολιτισμική παρουσία μέσα στην τουρκική εθνοσυνέλευση με την έσοδο του φιλοκουρδικού HDP.

OPINION

Περί «δημοκρατικής αποσύνδεσης»

Published

on

Μετά τις εκλογές στην Ολλανδία και  στην Γαλλία αλλά και την ήττα των ακροδεξιών δυνάμεων του Geert Wilders και της Le Pen αντίστοιχα, την τάση αποδυνάμωσης τω λαϊκιστών της AfD (Εναλλακτική για την Γερμανία) στην Γερμανία και  την υφιστάμενη τάση υποχώρησης των συντηρητικών δυνάμεων του BREXIT στην Μεγάλη Βρετανία θα μπορούσε κανείς να εκφράσει την  αισιοδοξία , ότι ο ακροδεξιός λαϊκισμός αρχίζει να αναχαιτίζεται. Να χάνει την μαγεία που είχε μέχρι πρότινος.

Είναι προφανές ότι η τάση απομόνωσης της ακροδεξιάς ενισχύεται, από την παράδοξη παρουσία του Donald Trump o οποίος    αναπαριστάνει στους πολίτες πολύ γλαφυρά με τις πολιτικές που ασκεί και την στάση που τηρεί στα διεθνή θέματα πόσο καταστροφική μπορεί να αποβεί  μία εκλογική προτίμηση εμφορούμενη αποκλειστικά από την διαμαρτυρία και χωρίς κανέναν ορθολογισμό. Από την άλλη πλευρά βέβαια η ίδια η καταστροφική  συμπεριφορά και ρητορική των ακροδεξιών σχημάτων στα κοινοβούλια αποτιμάται μέχρι στιγμή σε εντεινόμενο πολιτικό κόστος.     Παρόλα αυτά όμως δεν υπάρχει κανένας λόγος για  αισιόδοξες αποτιμήσεις. Διότι υπάρχει μία υπολανθάνουσα τάση που ενδυναμώνεται διαχρονικά και αφορά τους νέους ανθρώπους στις δυτικές δημοκρατίες.  δηλαδή ακριβώς εκείνη την ομάδα του πληθυσμού που συνδεόταν κάποτε με προοδευτικές αντιλήψεις και την κοινωνική αλλαγή. Ακριβώς λοιπόν αυτή η πληθυσμιακή ομάδα της νέας γενιάς φαίνεται να χάνει την εμπιστοσύνη της απέναντι στους δημοκρατικούς θεσμούς και μάλιστα χωρίς να υπάρχουν από πουθενά ενδείξεις ότι η τάση αυτή είναι αναστρέψιμη.

Μία πολύ σοβαρή ένδειξη σε αυτή την κατεύθυνση αποτελεί πρόσφατη έρευνα για λογαριασμό της European Broadcasting Union (EBU).

Στην  έρευνα αυτή πάνω από 200.000 ερωτηθέντες από 18έως 34 ετών   συμπλήρωσαν μία φόρμα ερωτηματολογίου  online, δίδοντας πληροφορίες όσον αφορά την στάση τους σε σημαντικά κοινωνικά ζητήματα. Τα αποτελέσματα που αξιολογήθηκαν είναι τρομακτικά για την δημοκρατία δυτικού τύπου. Συνολικά 82 % των ερωτηθέντων δεν έχουν καμία ή ελάχιστη  εμπιστοσύνη στην πολιτική , 79 % δυσπιστούν απέναντι στα ΜΜΕ και 56 %  απέναντι στην δικαιοσύνη.

Αξιόλογα είναι και τα αίτια  που παρατίθενται για την δυσπιστία των ανθρώπων απέναντι στην πολιτική. Από την μερίδα εκείνων που δεν διαθέτουν εμπιστοσύνη στην πολιτική το 80 % αναφέρει ότι η κοινωνία δεν του έδωσε δυνατότητα να δείξει τις ικανότητες του . Στο σύνολο των ερωτηθέντων η ομάδα αυτή  καταλαμβάνει ένα ποσοστό της τάξεως του 63 %. Μία μερίδα 71% εκείνων που αμφισβητεί το  πολιτικό σύστημα  και 63 % συνολικά θεωρεί ότι υπάρχουν πάρα πολύ άνθρωποι που λαμβάνουν αδικαιολόγητα βοηθήματα από το κράτος. Ένα ποσοστό 68 % εκείνων που δυσπιστούν απέναντι στην πολιτική και 53 % στο σύνολο των ερωτηθέντων,  δηλώνει ετοιμότητα να συμμετάσχει σε μία  εξέγερση κατά της εξουσίας.  Η πιο εύλογη ερμηνεία των παραπάνω αποτελεσμάτων είναι ότι υπάρχει ένας  μεγάλος αριθμός νέων Ευρωπαίων  οι οποίοι προφανώς έχουν απολέσει την πίστη τους στο πολιτικό σύστημα που τους περιβάλει, με την έννοια ότι δεν ελπίζουν πλέον ότι θα τους δώσει  το δικαίωμα και την ευκαιρία να ξεδιπλώσουν ελεύθερα την προσωπικότητα τους. Αυτή όμως ήταν ανέκαθεν η υπόσχεση ευτυχίας που έδιναν εν δυνάμει οι δυτικές δημοκρατίες. Την ίδια στιγμή αυξάνεται και η δυσπιστία απέναντι στις δομές του κράτους υπό την έννοια ότι η πλειοψηφία των νέων Ευρωπαίων αισθάνεται προδομένη από τις άλλες γενιές αλλά και από το σύστημα.

Όσον αφορά κάποια ενδεικτικά παραδείγματα χωρών είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα και στην ευημερούσα  Γερμανία  στην οποία η δυσπιστία των νέων  απέναντι στο σύστημα δεν είναι τόσο δραματική, πολλοί κάνουν λόγω για διχασμένη χώρα υπό την έννοια ισχυρών διακρίσεων της νέας γενιάς σε πολλαπλά επίπεδα.   Όπως έδειξε σε πρόσφατη μελέτη του ο δημοσιογράφος Alexander Hakelüken (2017) οι Γερμανοί κάτω των 50 ετών έχουν μικρότερα εισοδήματα σε σχέση με προηγούμενες γενιές ενώ η χώρα ταυτόχρονα υποφέρει από μία συνεχώς εντεινόμενη εκπαιδευτική αδικία. Την ίδια στιγμή αυξάνεται δραματική το ρίσκο της φτώχειας για τις νέες  γενιές διότι οι νέοι  άνθρωποι δεν έχουν πλέον την δυνατότητα που είχαν  οι προηγούμενες γενιές να ενταχτούν σε μία κανονική σχέση εργασίας. Αυτή η κανονική σχέση εργασίας, δηλαδή μία μόνιμη πρόσληψη με όρους συλλογικών συμβάσεων,  συμπεριλαμβανομένης απεριόριστης κοινωνικής ασφάλισης   κάποτε ήταν ο κανόνας ενώ σήμερα είναι η εξαίρεση. Όποιος ζει σήμερα μόνος του και είναι   κάτω των 35 ετών  κινδυνεύει εξίσου να πέσει κάτω από το όριο της φτώχειας όπως μία μοναχή μητέρα με παιδιά. Κοινωνική εκρηκτική ύλη υπάρχει επομένως άφθονη και στην γερμανική κοινωνία.   Σε όλες σχεδόν τις έρευες διαφαίνεται μία εντατικοποίηση της εκπαιδευτικής αδικίας. Τα κοινωνικά στρώματα εκείνα που είναι απομακρυσμένα την δυνατότητα μίας υψηλόβαθμης εκπαίδευσης δεν έχουν δυνατότητα να κατοχυρώσουν ένα επαρκές όριο ασφαλούς διαβίωσης. Φυσικά θα μπορούσε κανείς να αμφισβητήσει την μεθοδολογία ερευνών οι οποίες στηρίζονται σε online ερωτηματολόγια διότι κρύβουν υψηλό ποσοστό λάθους. Υπάρχει για παράδειγμα υψηλή πιθανότητα στοχευμένου επηρεασμού συμμετοχής ορισμένων ομάδων που ανήκουν στην λαϊκιστική ακροδεξιά.

Όμως και αμιγώς επιστημονικές έρευνες όπως έδειξαν οι πολιτικοί επιστήμονες Roberto Stefan Foa και Yasha Mounk (2017) έχουν όμοια αποτελέσματα. Οι δύο ερευνητές εξέτασαν τα αποτελέσματα των ερευνών γύρω από τις πολιτικές αξίες σε όλο τον κόσμο (World Values Survey) και διαπίστωσαν ότι για τους νέους  ανθρώπους  όλο και λιγότερο είναι καθοριστικό  να ζούνε σε μία Δημοκρατία. Στην Μεγάλη Βρετανία για παράδειγμα  το ποσοστό εκείνων που τάσσονται οπωσδήποτε υπέρ της δημοκρατίας είναι διπλάσιο σε εκείνες στις γενιές του 1930 σε σχέση με τις γενιές του 1980. Ομοίως δραματικά είναι τα αποτελέσματα  για την Ολλανδία και τις  ΗΠΑ. Οι δύο ερευνητές διαπιστώνουν μία διαδικασία  αποσταθεροποίησης της δημοκρατίας την οποία ορίζουν ως «δημοκρατική αποσύνδεση», που σημαίνει  ότι  τα λαϊκά θεμέλια των ώριμων δημοκρατιών διαβρώνονται.

Αυτό σημαίνει ότι οι νέες  γενιές ξυπνάνε καθημερινά με την αίσθηση ότι η δημοκρατία δεν έχει να τους προσφέρει παρά μόνο ανυπόστατες ελπίδες.

Αναλυτικότερα οι  Mounk / Foa ανάπτυξαν  ένα σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης με τρεις παράγοντες. Πρώτον, αναρωτιούνται πόσο σημαντικό θεωρούν   οι πολίτες  η χώρα τους να  παραμείνει δημοκρατική. Δεύτερον, οι ερευνητές  αναζητούν πόσο ανοιχτοί  είναι οι πολίτες για  μη δημοκρατικές μορφές  διακυβέρνησης όπως ένα στρατιωτικό καθεστώς.

Τρίτον οι ερευνητές  παρατηρούν, κατά πόσο κερδίζουν έδαφος  αντισυστημικά κόμματα  και λαϊκιστικά κινήματα .

Τα ευρήματά των ερευνητών και στα τρία προαναφερθέντα πεδία   δείχνουν μια αποδυνάμωση της Δημοκρατίας. Την ευθύνη για αυτό φέρουν κυρίως οι νέες  γενιές. Στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες οι  ηλικιωμένοι  είναι ακόμα ένθερμοι υποστηρικτές των αρχών της  Δημοκρατίας. Όσοι γεννήθηκαν πριν τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο θεωρούν κατά 72 % ότι είναι σημαντικό να ζούνε σε μία δημοκρατία ενώ την ίδια άποψη έχουν μόλις 30 % όσων γεννήθηκαν μετά το 1980. Αντιστρόφως ανάλογα  αυξάνονται ιδιαίτερα μεταξύ των νέων οι επικριτές της δημοκρατίας . Σε αντίθεση με το αναμενόμενο  , η συμμετοχή των νέων πολιτών  σε δημοκρατικέ διαδικασίες μειώνεται. Μεταξύ των νέων υπάρχουν λιγότερα κομματικά μέλη σε σχέση με τους πιο ηλικιωμένους ενώ απέχουν περισσότερο από τις εκλογές και από τις διαδηλώσεις.

Την  όλο και περισσότεροί   ερωτηθέντες θεωρούν ένα στρατιωτικό καθεστώς «καλό» ή «πολύ καλό» . Το  1995 μόλις  6 % απαντούσε θετικά στο ενδεχόμενο ενός στρατιωτικού καθεστώτος στις ΗΠΑ. Σήμερα το ποσοστό έχει φτάσει στο17 % . Ένα στρατιωτικό καθεστώς ή ένας  «ισχυρός άνδρας» ως ηγέτης αποκτούν όλο και μεγαλύτερη δημοτικότητα σύμφωνα με τους ερευνητές  στη Γερμανία, τη Σουηδία και το Ηνωμένο Βασίλειο.

Σε απόκλιση με τις δημοκρατικές αρχές και αξίες , ορισμένες χώρες αποκτούν όλο και περισσότερο μία αυταρχική μορφή διακυβέρνησης. Ο Donlad Trump για παράδειγμα  εξελέγη Πρόεδρος των ΗΠΑ το Νοέμβριο με ένα μήνυμα που απευθύνεται συγκεκριμένα κατά την επικρατούσας τάξης πραγμάτων . Στη Γαλλία και τη Σουηδία, οι δεξιοί λαϊκιστές κερδίζουν πολιτικό έδαφος. Στην Πολωνία και την Ουγγαρία, οι πολιτικοί ηγέτες έχουν αρχίσει να διαλύουν  τις δημοκρατικές ελευθερίες. Στη Βενεζουέλα, η «αριστερή επανάσταση” έχει εκφυλιστεί σε μια de facto δικτατορία.

Όλα τα παραπάνω  όμως σημαίνουν  ότι ο αγώνας κατά του εξτρεμισμού μπορεί να διαρκέσει δεκαετίες ακόμα και πολύ πιθανόν  η εγγενής  έκρηξη εξτρεμιστικών ομάδων και τάσεων κάθε τύπου όπως παρουσιάζονται σήμερα  στις δυτικές δημοκρατίες να μην αποτελούν μόνο στιγμιότυπα της περιόδου 2010-2017 αλλά να απασχολήσουν έντονα και τις επόμενες γενιές. Ως εκ τούτου αγώνας για κοινωνική δικαιοσύνη και την  μείωση των ανισοτήτων ενδέχεται να αποτελέσει τον ακρογωνιαίο για την επανασύνδεση του λαού με την δημοκρατία . Ειδικότερα τα δημοκρατικά πολιτικά σχήματα θα πρέπει να επιδοθούν σε έναν αγώνα δρόμου για να προσφέρουν εκ νέου την πεποίθηση στις νέες γενιές ότι η ύπαρξη τους μετράει και παίζει σημαντικό ρόλο στην κοινωνία. Εάν τα δημοκρατικά και προοδευτικά  πολιτικά σχήματα αποτύχουν ως προς αυτό τότε το λαϊκιστικό κύμα που ζούμε σήμερα σε όλο τον κόσμο αποτελεί προάγγελο χειρότερων δεινών .

Continue Reading

OPINION

Έξοδος από την επιτροπεία και βιώσιμη ανάπτυξη

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΟΥΛΗΣ

Published

on

Από το 2010 η Ελλάδα βιώνει μία από τις πιο επώδυνες οικονομικές και κοινωνικές κρίσεις στην ιστορία της ως αποτέλεσμα της κακοδιαχείρισης, του πελατειακού κράτους, της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς, με ευθύνη των πολιτικών δυνάμεων που κυβέρνησαν τον τόπο τα τελευταία τριάντα χρόνια, της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Παράλληλα, οι πολιτικές λιτότητας που επιβλήθηκαν αποδυνάμωσαν ακόμη περισσότερο την ελληνική οικονομία και όξυναν τα δομικά της προβλήματα.

Μεταξύ 2010-14, το οικονομικό μείγμα που εφαρμόστηκε, δεν αντιμετώπισε τα αίτια της κρίσης, αντίθετα όξυνε τις κοινωνικές ανισότητες, ισοπέδωσε το κοινωνικό κράτος, απορρύθμισε την αγορά εργασίας, αφήνοντας παράλληλα ανεξέλεγκτη την φοροδιαφυγή και την φοροαποφυγή.

Αντιπαραγωγικές πολιτικές

Η αποδιοργάνωση του παραγωγικού ιστού και οι αντιαναπτυξιακές πολιτικές στραγγάλισαν την αγορά, ενώ η μακροχρόνια ύφεση εκτίναξε την ανεργία και τη φτώχεια. Με δύο λέξεις, η χώρα κατέληξε να αποτελεί το περιβάλλον μέσα στο οποίο αναπτύχθηκαν και δοκιμάστηκαν αποτυχημένες πολιτικές, με μια ανίκανη πολιτική ηγεσία που έδινε τη συγκατάθεσή της και ώθησε τη χώρα σε ένα διαρκές σπιράλ ύφεσης.

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ κλήθηκε να «συμμαζέψει» το κράτος, να βγάλει τη χώρα από την επιτροπεία, να επαναφέρει την οικονομία στην κανονικότητα και να κρατήσει την κοινωνία όρθια. Η ολοκλήρωση αυτής της διαδικασίας, μέσα σε δύσκολες συνθήκες, απαιτεί προσήλωση στο στόχο, διαρκείς διαπραγματεύσεις, τήρηση των δεσμεύσεων και αποτελεσματικές μεταρρυθμίσεις, προστασία των αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων.

Κανένα κράτος-μέλος και καμία κυβέρνηση στην ΕΕ και την Ευρωζώνη δεν βρέθηκε ποτέ στο παρελθόν σε αντίστοιχη θέση με την Ελλάδα, γεγονός που αναγνωρίζεται από ολοένα και μεγαλύτερο ακροατήριο στους κόλπους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, της Κομισιόν και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

Η ελληνική κυβέρνηση αναπτύσσει όλο αυτό το διάστημα μια φιλο-ευρωπαϊκή ατζέντα με κύριους πυλώνες την ενδυνάμωση της κοινωνικής και περιφερειακής συνοχής, ένα βιώσιμο οικονομικό μοντέλο για την Ευρωζώνη, και την καταπολέμηση της ανεργίας και την ενίσχυση της απασχόλησης.

Και οι τρεις πυλώνες αποτελούν βασικές πολιτικές προτεραιότητες των προοδευτικών δυνάμεων στην ΕΕ, οι οποίες ασκούν πίεση προς τις συντηρητικές δυνάμεις στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο.

Μέσα σε αυτό πλαίσιο, ο διάλογος που αναπτύσσεται για το μέλλον της Ευρώπης, οι προκλήσεις και απειλές για την ΕΕ, αντανακλώνται στην ελληνική περίπτωση.

Προς ένα νέο μοντέλο

Ένα πολύ μεγάλο τμήμα των ευρωπαϊκών κοινωνιών και των προοδευτικών πολιτικών δυνάμεων στη Γερμανία, στη Γαλλία, στην Ιταλία, στην Κύπρο και αλλού, έχουν αντιληφθεί ότι χρειάζεται ένα νέο πολιτικό και οικονομικό μοντέλο για να διασώσουμε την ΕΕ από την κίνδυνο διάλυσης.

Η αναγνώριση και το «διάβασμα» των σύνθετων συσχετισμών και πολιτικών ισορροπιών εντός της ΕΕ μας βοηθά όλους να βάλουμε σε τάξη τα κομμάτια που συνθέτουν το «παζλ» του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, τους μηχανισμούς λήψης αποφάσεων, και πως όλα τα συγκρουόμενα συμφέροντα αντικατοπτρίζονται στην πορεία της αξιολόγησης του ελληνικού προγράμματος.

Βρισκόμαστε έναμισι χρόνο πριν την ολοκλήρωση του προγράμματος. Η αξιολόγηση πρέπει να ολοκληρωθεί άμεσα με έναν δίκαιο συμβιβασμό από όλες τις πλευρές, με σεβασμό στο ευρωπαϊκό κεκτημένο και αναγνώριση των σημαντικών βημάτων που έχουν γίνει. Οι προσπάθειες της ελληνικής πλευράς πρέπει να ενταθούν ώστε να πετύχουμε βιώσιμη ανάπτυξη εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου. Η έξοδος από την επιτροπεία δεν σημαίνει επιστροφή στα λάθη του παρελθόντος, αλλά σε πολιτικές που θα ευθυγραμμίζονται πλήρως με τις ανάγκες και τις συλλογικές διεκδικήσεις της ελληνικής κοινωνίας, με αναπτυξιακές πολιτικές, με την επιστροφή των νέων στην πατρίδα μας και τη συμβολή της νέας γενιάς στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.

(*) Το άρθρο δημοσιεύθηκε στα αγγλικά, στην πλατφόρμα ενημέρωσης ευρωπαϊκών θεμάτων «EU Observer».

Continue Reading

OPINION

Τα social media προβληματίζονται για το μέλλον της Ευρώπης

ΓΙΩΡΓΟΣ Ξ. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΣ

Published

on

Το μέλλον της Ευρώπης αποτελεί ένα από τα κύρια θέματα του ελληνικού διαδικτύου καθώς οι ολλανδικές εκλογές, η Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων, η υπογραφή της Διακήρυξης της Ρώμης αποτελέσαν και την αφορμή για διαδικτυακά ντιμπέιτ. Τα social media προσέγγισαν και αυτά με το δικό τους τρόπο το θέμα και έδειξαν με βάση την καταγραφή των συναισθημάτων να υιοθετούν ερμηνείες με κοινό τους σημείο τον έντονο προβληματισμό για την Ευρώπη.

Η οντότητα «Μέλλον Ευρώπης» κατέγραψε σύμφωνα με το paloPro 51.804 συνολικές αναφορές για το χρονικό διάστημα 12 – 26 Μαρτίου 2017. Το Twitter συγκέντρωσε το μεγαλύτερο ποσοστό αναφορών και ακολούθησαν τα Sites με μικρότερη διαφορά. Τα ποσοτικά στοιχεία δείχνουν ότι η ελληνική διαδικτυακή κοινή γνώμη επικεντρώθηκε στην άμεση ενημέρωση και το σχολιασμό της ειδησεογραφίας.

Τα συναισθήματα των αναφορών του ελληνικού διαδικτύου εμφανίζουν μια ισορροπία ανάμεσα σε ουδέτερα, αρνητικά και θετικά συναισθήματα που με βάση τα ποιοτικά στοιχεία παρουσιάζουν διαφορετικές ερμηνείες.

Θεματολογία

Η θεματολογία για την υπό εξέταση οντότητα επικεντρώθηκε σε θεσμικά θέματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο τι εκπροσωπεί, στις ολλανδικές εκλογές  και σε σχολιασμούς για το μέλλον της.  Το Top 10 Topics του paloPro ανέδειξε ως βασική θεματολογία τις ακόλουθες αναφορές:

  • Tην νίκη του κεντροδεξιού Mάρκ Ρούτε έναντι του ακροδεξιού Γκέερτ Βίλντερς στην Ολλανδία.
  • Ότι οι 27 ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπέγραψαν τη Διακήρυξη της Ρώμης 60 χρόνια μετα την ιδρυτική ομώνυμη Συνθήκη .
  • Ότι η Σύνοδος Κορυφής για την προετοιμασία του Brexit θα πραγματοποιηθεί στις 29 Απριλίου
  • Ότι ο Πάπας Φραγκίσκος κάλεσε την Ευρωπαϊκή Ένωση να επιδείξει αλληλεγγύη και συνοχή τονίζοντας ότι μόνο έτσι μπορεί να αντιμετωπιστεί ο λαϊκισμός.
  • Τη δήλωση του πρόεδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής  Ζαν Κλοντ Γιούνκερ   ότι «για εμένα, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το κοινωνικό κεκτημένο της Ε.Ε. εφαρμόζεται στην Ελλάδα και σε οποιοδήποτε άλλο κράτος μέλος της Ε.Ε.».
  • Τις διαφορετικές διαδηλώσεις και πορείες που έγιναν στη Ρώμη στο περιθώριο της 60ης επετείου από την υπογραφή της Συνθήκης της Ρώμης όπου και  συμμετείχαν χιλιάδες πολίτες.

Συμπεράσματα

Η ενδελεχής μελέτη των ποσοτικών και ποιοτικών στοιχείων του paloPro μας δείχνει ότι η ελληνική κοινή διαδικτυακή γνώμη βλέπει με αβεβαιότητα  το μέλλον της Ευρώπης. Τα social media αναλυτικότερα εκτιμούν ότι:

  • H νίκη του κεντροδεξιού Μαρκ Ρούτε στην Ολλανδία αν και θεωρείτε ένα ισχυρό ράπισμα προς το λαϊκισμό και την ακροδεξιά δεν λύνει το πρόβλημα.
  • Η ΕΕ παρουσιάζει ένα έλλειμα δημοκρατίας στη λήψη αποφάσεων και μια  απουσία κοινωνικής πολιτικής.
  • Η επιβολή της λιτότητας  φαίνεται να αποτελεί την «αχίλλειο πτέρνα της ΕΕ» καθώς διχάζει κράτη-μέλη και δημιουργεί πρώτης και δεύτερη κατηγορίες ευρωπαίους πολίτες.
  • Η οικονομική κρίση προκαλεί αρνητικά συναισθήματα για την ΕΕ και ενισχύει τα ακροδεξιά κόμματα και το λαϊκισμό που την εκμεταλλεύονται και τάσσονται κατά της.
  • Η ελληνική οικονομική κρίση προκαλεί αρνητικές τάσεις για την ΕΕ που εκφράζονται κυρίως ως αντίσταση στην επιβολή των μέτρων λιτότητας που την παρομοιάζουν με μια νέα «γερμανική κατοχή».
  • Η ΕΕ μπορεί να επιβιώσει αν αλλάξει πολιτικές που θα δώσουν τέλος στο λαϊκισμό δημιουργώντας ανάπτυξη και θέσεις εργασίας.
  • Η ΕΕ θεωρείται παρά τα προβλήματά της απαραίτητη για το μέλλον της Ευρώπης.
  • Η ΕΕ θα πρέπει να υιοθετήσει μια λήψη αποφάσεων με γνώμονα τις ανάγκες όλων των κρατών – μελών και να αναδείξει ένα κοινωνικό πρόσωπο.

Continue Reading

Latest

NEW AGE DIPLOMACY1 week ago

Η εποχή της διπλωματίας των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας

Η ενέργεια διαμορφώνει τον τρόπο λειτουργίας των οικονομιών και των κοινωνιών μας και βρίσκεται σταθερά στην κορυφή της παγκόσμιας ατζέντας...

GREEN PLANET2 months ago

Πως συνδέονται τα ανθρώπινα δικαιώματα με την περιβαλλοντική ασφάλεια

Τα ανθρώπινα δικαιώματα συνδέονται άμεσα με την περιβαλλοντική ασφάλεια. Σύμφωνα με τους εμπειρογνώμονες, οι φυσικοί πόροι και η δίκαιη διανομή...

ΕΥΡΩΠΗ4 months ago

Βία στα χρόνια της εικόνας και των fake news

Στην εποχή των fake news, τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται

NEW AGE DIPLOMACY6 months ago

Βιο-διπλωματία: Η εθνική και πολιτισμική ταυτότητα αναπόσπαστες διαστάσεις της παγκοσμιοποίησης

Η επικοινωνία σε όλο τον κόσμο γίνεται ολοένα ταχύτερη και πιο αξιόπιστη, παρέχοντας μία διαφορετική προοπτική του χρόνου και του...

NEW AGE DIPLOMACY8 months ago

UNESCO: Η παγκόσμια συνείδηση χρειάζεται άμεσα rebranding

Διπλωμάτης, διανοούμενος, πολίτης του κόσμου. Μετά την ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του από το Κατάρ τον Μάρτιο του 2016, πολλές χώρες...

Trending

Copyright © 2018 PRESSCODE